Avonturen met het HP Service Pack – firmware-updates booten op de nerdy manier

Illustratie: een cartoonserver die Boot me zegt, naast een scherm met een firmware-update

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski

Dus vandaag had ik het grote genoegen (en de lichte paniek) om mijn HP-servers bij te werken met het HP Service Pack.

Oké, oké... technisch gezien is het niet de allereerste keer. Ik heb dit kunstje al eens eerder gedaan.

Vroeger deed ik firmware-updates meestal op de handmatige manier — door iLO-interfaces klikken, urenlang in konijnenholen van documentatie verdwijnen, of soms het Service Pack met de hand draaien als er toevallig een Windows Server geïnstalleerd was.

Maar dit was de eerste keer dat ik de Service Pack-ISO echt vanaf een USB-stick bootte, in plaats van met dvd’s te jongleren alsof het nog 2008 is. Vooruitgang, toch?


Inhoud

Het Debian-dilemma

Als verstokte Debian-gebruiker ben ik me pijnlijk bewust dat HP “Debian” niet bepaald op de VIP-gastenlijst van ondersteunde distributies zet.

Red Hat, Windows... tuurlijk, kom binnen. Debian? “Sorry, maat, je staat niet op de lijst.”

Dat heb ik op de harde manier bevestigd: toen ik de ISO op Debian mountte en het updatescript probeerde te draaien, gooide het meer fouten dan een JavaScript-console in Internet Explorer 6.

Moraal van het verhaal: HP geeft niets om mijn Debian-gevoelens.


USB-kattenkwaad

Gisteren werd ik dapper (of dom) en flashte ik de Service Pack-ISO op een USB-stick met Rufus Portable.

Resultaat: mijn server keek naar de stick en zei: “Wat is dit nou weer?” Booten mislukt. Facepalm.

Het blijkt dat de truc is om HP’s USB-Key-Utility te gebruiken — ja, die stoffige oude officiële tool die nog steeds rondzwerft. Hij ziet eruit alsof hij in het Windows XP-tijdperk gecodeerd is, maar hé, hij werkt echt.

Soms gaan de klassiekers gewoon nooit dood. 🎶


Eén bestand om ze allen te regeren

Nog een interessante ontdekking: of het nu een HP DL20 Gen10 is of een MicroServer Gen10 Plus V2... ze gebruiken allebei dezelfde Service Pack-ISO.

En ik maar denken dat HP haarkloverij zou plegen tussen ProLiants en MicroServers. Mooi niet.

Blijkbaar laat HP zijn innerlijke Tolkien spreken: “Eén ISO om ze allen te regeren.”


De eigenlijke update (oftewel het saaie maar belangrijke deel)

Met de USB-stick eindelijk klaar stak ik hem erin en bootte ik de server via de browsergebaseerde iLO HTML5-console (want waarom zou je het comfort van je stoel verlaten, toch?).

Het Service Pack startte op, ik koos de optie voor automatisch bijwerken en boem — de firmware-updates rolden binnen.

Geen explosies, geen rook, geen onverwachte herstarts op 99%. Gewoon soepele firmware-upgrades.

Wat eerlijk gezegd zowel een opluchting als een beetje teleurstellend is. Waar blijft het drama?


Conclusie

HP Service Packs: nog steeds onhandig, nog steeds kieskeurig wat Linux betreft, maar zodra je de juiste USB-tool hebt gevonden, werkt het gewoon™.

Ben je net als ik een Debian-nerd, doe dan geen moeite om de ISO direct te draaien — kies de USB-route. Je servers (en je geestelijke gezondheid) zullen je dankbaar zijn.

Volgende keer probeer ik hem misschien vanaf een diskette te booten, puur voor de wetenschap. 😉

Sommige teksten en afbeeldingen op deze site zijn met hulp van AI gemaakt of door AI gegenereerd. Details