🐧➡️🪟 Van pinguïn naar Windows: waarom ik (weer) Windows Server 2025 in mijn homelab draai

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Ik ben al jaren een enorme Linux-fan – en daar is geen spat aan veranderd. Ik draai Linux in VM’s, op servers en eigenlijk overal waar ik een shellprompt kan krijgen. Ik houd nog steeds van de flexibiliteit, de openheid en de prachtige CLI-first-filosofie. Eerlijk gezegd was er zelfs een tijd waarin ik een volbloed “alleen Linux”-evangelist was. Niet alleen technisch, maar ook ideologisch. Tegelijk heb ik Windows op de desktop altijd prettig gevonden. Beide werelden hebben hun sterke en zwakke kanten. Linux geeft me vrijheid, transparantie en eindeloze mogelijkheden om te knutselen. Windows daarentegen levert consequent uitstekende hardware-ondersteuning, volwassen drivers, pijnloze firmware-updates, betrouwbaar energiebeheer en goede compatibiliteit met randapparatuur. Dingen als standby, BIOS-updates, vingerafdruklezers en willekeurige hardware-eigenaardigheden werken vaak gewoon. Soms is dat veel waard. Toch heb ik gemengde gevoelens over het terugverhuizen van meer van mijn privé-infrastructuur naar Windows. Onderwerpen als digitale soevereiniteit, privacy en het huidige geopolitieke klimaat – inclusief de ontwikkelingen in de VS en rond Donald Trump – laten me zeker even stilstaan. Als iemand die al jaren diep in het Linux-ecosysteem zit, associeer ik Linux sterk met transparantie, controle over mijn systemen, privacy en IT-security. Voor mij was Linux nooit alleen een besturingssysteem. Het was altijd onderdeel van een bredere filosofie rond digitale zelfbeschikking en het bezitten van je technologie in plaats van die alleen van iemand anders te huren. Dat is ook een van de redenen waarom ik veel tijd heb gestoken in privacygerichte projecten als GrapheneOS. Als je geïnteresseerd bent: ik heb daar hier meer over geschreven. En toch... hier ben ik. Weer. Grappig genoeg ben ik dit konijnenhol al eens eerder in gedoken. Ongeveer een jaar geleden schreef ik een blogpost over het terugverhuizen van delen van mijn homelab naar Windows. Die oorspronkelijke post is inmiddels met pensioen, en dit artikel vervangt hem volledig – want net als homelabs zelf hebben meningen, eisen en architecturen de neiging om in de loop van de tijd te veranderen.
Inhoud
🧪 Windows opnieuw evalueren
Ik ben momenteel aan het evalueren of ik in mijn privéomgeving terug wil naar Windows – zowel op mijn desktopclients als op mijn NAS en homelab-infrastructuur, met Windows Server 2025. Maar deze keer zie ik Windows niet als het middelpunt van mijn universum. Ik zie het meer als een beheerlaag voor de infrastructuur. Mijn homelab bestaat momenteel uit drie servers, meerdere pc’s, laptops en allerlei apparaten die zich in de loop der jaren op de een of andere manier hebben opgehoopt, want, nou ja... dat is wat homelabs doen. Het is een behoorlijk heterogene omgeving. Linux gaat nergens heen. Containers, automatisering, Kubernetes, Ansible en al het andere leuke spul blijven belangrijke onderdelen van mijn setup. Mijn huidige idee is om Windows Server te gebruiken als control plane voor mijn infrastructuur. Active Directory, DNS, DHCP, Group Policies, centrale fileshares en gebruikersbeheer kunnen een stevig fundament vormen waarop al het andere draait. Windows wordt de beheerlaag, terwijl de eigenlijke workloads beide ecosystemen blijven bestrijken. En eerlijk gezegd: zodra de meeste van je clients al Windows draaien, beginnen dingen als Active Directory, Group Policy, Hyper-V en centraal updatebeheer ineens verrassend aantrekkelijk te lijken. Het is een beetje alsof je ontdekt dat datgene wat je al die tijd hebt ontweken eigenlijk een paar echte problemen oplost.
🤖 Claude, PowerShell & sysadmin-avonturen met AI-hulp
Wat dit hele experiment extra interessant heeft gemaakt, is AI. Deze keer heb ik bewust iets heel anders geprobeerd. Ik gebruik mijn favoriete AI, Claude, actief als mede-beheerder van mijn Windows Server. Via SSH, WinRM en een flinke dosis PowerShell is Claude verrassend nuttig geworden bij het configureren en troubleshooten van mijn server. Als ik vastloop, gooi ik het probleem gewoon naar Claude, bespreken we mogelijke oplossingen en eindig ik meestal met werkende PowerShell-scripts die ik kan begrijpen, aanpassen en uitrollen. Bestandssystemen, partities, Group Policies, shares, rechten, services – Claude heeft me met alles geholpen. Voor iemand die niet elke dag in Windows Server leeft, is dat ongelooflijk nuttig geweest. In zekere zin voelt het als pair programming met een eindeloos geduldige sysadmin die zich nooit ergert aan mijn domme vragen en op de een of andere manier elke ooit bedachte PowerShell-parameter onthoudt. Ik ben ook van plan om de komende dagen een aantal van deze PowerShell-scripts en configuratievoorbeelden op mijn GitHub-account te publiceren. Voordat ik dat doe, wil ik nog wat meer tijd besteden aan grondig testen en zorgen dat alles zich in verschillende scenario’s netjes gedraagt.
💾 Storage Spaces, ReFS en gevaarlijk leven
Ik besloot ook iets nieuws te proberen met opslag. Historisch vertrouwde ik vooral op de software-RAID-controller van HP in mijn HP MicroServer. Die werkte, was vertrouwd, en ik kende zijn eigenaardigheden. Deze keer wist Claude me echter over te halen om te experimenteren. Ik maakte een Storage Spaces-pool over drie SSD’s in pariteitsmodus, wat ruwweg overeenkomt met RAID5, en legde daar het ReFS-bestandssysteem van Microsoft overheen. Laten we eerlijk zijn: ReFS is geen ZFS. ZFS is nog steeds het bestandssysteem dat ik het meest bewonder. Het is volwassen, rijk aan features, beproefd en op veel gebieden gewoon geavanceerder. ReFS voelt nog steeds alsof het een inhaalslag maakt. Het biedt niet dezelfde diepgang aan functionaliteit, en de ontwikkeling lijkt aanzienlijk minder ambitieus. Maar verrassend genoeg melden veel mensen goede ervaringen met de combinatie van Storage Spaces en ReFS, vooral in kleinere omgevingen. Bij mij draait het tot nu toe prima. Is dat over zes maanden nog steeds zo? Ik heb absoluut geen idee. Maar ja, onzekerheid is eigenlijk een van de kernprincipes van het ontwerp van elke homelab.
🖥️ Huidige stand van het lab
De omgeving zelf is nog relatief klein, maar volledig operationeel. Active Directory draait, er bestaan testgebruikers, NTFS-gebaseerde fileshares staan klaar, en de kernservices van de infrastructuur werken betrouwbaar. Het is niet mijn definitieve setup. Dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Want daar draait het bij homelabs uiteindelijk om: experimenteren, leren, dingen kapotmaken, ze opnieuw opbouwen en af en toe compleet nieuwe problemen voor jezelf creëren, simpelweg omdat het op een vrijdagavond een leuk idee leek.
⚖️ Praktisch > puristisch
Ik ben nog steeds een grote Linux-fan, en ik zie dat niet snel veranderen. Linux blijft een essentieel onderdeel van mijn homelab en zal dat waarschijnlijk altijd blijven. Maar tegenwoordig ben ik veel pragmatischer dan vroeger. Ik vraag me niet meer af welk besturingssysteem filosofisch correct is. Ik vraag me af welke tool mijn huidige problemen op de meest praktische en onderhoudbare manier oplost. Misschien draait over een jaar alles weer op Linux. Misschien wordt Windows Server 2025 een vast onderdeel van mijn homelab. Of misschien eindig ik met een glorieus over-engineerde hybride omgeving waarin Windows Kubernetes-clusters beheert die Linux-containers uitrollen die op de een of andere manier weer delen van Windows automatiseren. Eerlijk gezegd klinkt dat precies als iets wat ik zou bouwen. Voorlopig ga ik gewoon door met experimenteren. Want dat is het mooie van homelabs: ze groeien mee met jou, je interesses en je steeds veranderende verzameling enigszins twijfelachtige technische ideeën.
📚 Meer in deze serie: Windows Server 2025 in de homelab
- Genoeg YAML voor nu: drie servers, Windows Server 2025 en een spoedcursus over de duistere kant
- Day Two Operations: drie Windows-domeincontrollers harden (en een klok vinden die naar niemand luisterde)
- Mijn eigen kleine certificaatautoriteit: AD CS, auto-enrollment en vaarwel “Je verbinding is niet privé”
