Homelab Rebuild 2026 — GitLab, een Seed VM en de stilte voor de Kubernetes-storm

Illustratie van de homelab-rebuild met GitLab en een seed VM

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski

😌 Eerlijke waarschuwing: deze aflevering is de stilte voor de storm. GitLab en de Seed VM bleken verfrissend makkelijk — saaie infrastructuur, saai gedaan, met opzet. Ik zeg dat er expliciet bij omdat de volgende post Kubernetes-terrein is — FluxCD, GitOps-reconciliatieloops en alle manieren waarop een cluster er gezond uit kan zien tot precies het moment dat hij dat echt niet meer is — en dat was een flink groter gevecht. Zie dit als de diepe ademhaling voor die duik. 🤿 🦊 Elk homelab komt op een punt waarop “ik SSH even naar binnen en draai het commando met de hand” niet meer charmant is maar een risico wordt. Deze post gaat over het moment waarop dit lab die grens overging: GitLab neerzetten als de enige bron van waarheid, en een aparte Seed VM bouwen zodat “de tools om de infrastructuur te beheren” niet meer wonen op welke laptop ik toevallig vasthoud. 💻➡️🗄️ Haal de vorige aflevering hier in: Homelab Rebuild 2026: het Proxmox-cluster bouwen en provisionen met Terraform.

Inhoud

🦊 GitLab: van een bare-metal bak naar een echte VM

GitLab draait eigenlijk al een tijdje in dit homelab — alleen niet goed. De oorspronkelijke instantie stond direct op de bare metal van HP3 (Debian, geen hypervisor eronder, geen snapshots, geen backups die die naam verdienen). Functioneel, maar precies het soort “tijdelijke” setup dat stilletjes permanente infrastructuur wordt waar iedereen van afhangt. 😅 De oplossing: GitLab netjes als VM installeren (HP1-gitlab01, 192.168.10.x, 12 GB RAM, 120 GB schijf) via het standaard Omnibus-pakket — de officiële apt-repository van GitLab, één pakket met GitLab zelf, de meegeleverde PostgreSQL, Redis en NGINX, geconfigureerd via één /etc/gitlab/gitlab.rb. Het is met opzet het saaie, platgetreden installatiepad: dit is infrastructuur waar ik niet over wil nadenken, geen wetenschappelijk project. Intern is het gewoon HTTP, nog zonder TLS ervoor — prima voor een instantie die alleen op het LAN zit, al beet het me later wel in de staart toen de bootstrap van FluxCD weigerde credentials over onversleuteld HTTP te sturen (een verhaal voor een andere post 👀). Het echt interessante deel was niet de verse installatie — het was de data van de oude instantie overzetten zonder geschiedenis te verliezen. De eigen backup/restore-tooling van GitLab regelde het: een volledige gitlab-backup create op de oude bare-metal bak, het resulterende archief plus het secrets-bestand van de instantie (gitlab-secrets.json) gekopieerd, daarna gitlab-backup restore op de nieuwe VM met een overeenkomende GitLab-versie. Projecten, issues en — cruciaal — elke branch van elke repo, inclusief de internal-branch van dit project (die met de echte credentials, nooit gepusht naar de publieke GitHub-mirror), kwamen intact over. Ik liet Claude de hele reeks exporteren → overzetten → importeren → verifiëren doorlopen en bevestigen dat de gemigreerde instantie echt overeenkwam met de oude, voordat HP3 werd gewist. 🔍✅ Na de verificatie werd de bare-metal Debian-installatie van HP3 volledig gewist en opnieuw opgebouwd als derde Proxmox VE-node — wat betekent dat GitLab nu niet alleen op een VM staat, maar op een VM in hetzelfde Proxmox-cluster als al het andere, met snapshots en PBS-backups zoals elke andere workload. Geen “hopelijk gaat die bare-metal bak niet dood”-energie meer. 🙏

🌱 Daar is de Seed VM

Nu GitLab de echte bron van waarheid voor Terraform en Ansible bevatte, was het volgende gat duidelijk: vanwaar draaien terraform apply en ansible-playbook eigenlijk? “Vanaf welke machine die dag de tools geïnstalleerd heeft” is geen antwoord, het is een risico in een regenjas. Dus: HP1-seed01 (192.168.10.x) — een kleine, saaie Ubuntu-VM van 4 GB / 60 GB waarvan de enige taak is de ene plek te zijn vanwaar infrastructuurwijzigingen worden gedaan. Volledig gebouwd door een Ansible-playbook (02_ansible/playbooks/seed01.yml), dus in minuten vanaf nul opnieuw op te bouwen, niet “zoals ik me herinner dat ik het de vorige keer heb ingericht”. 🌱 Wat erop terechtkomt:

  • 🔧 git — geen vastgepinde versie, geen reden om er moeilijk over te doen
  • 🏗️ Terraform, vastgepind op een exacte versie (1.15.8) via de officiële apt-repo van HashiCorp — infrastructuurwijzigingen mogen nooit stilletjes midden in een apply een nieuwe Terraform-release oppikken
  • 📜 Ansible zelf, zodat de seed VM uiteindelijk playbooks kan draaien tegen de rest van de vloot, zichzelf inbegrepen
  • ☸️ kubectl, vastgepind op de minorversie van het RKE2-cluster (momenteel v1.36) via de officiële apt-repo van Kubernetes
  • ⎈ Helm, vastgepind op een exacte release, rechtstreeks van get.helm.sh

Twee leuke details die het noemen waard zijn. Ten eerste zet het playbook niet alleen een kale kubectl-binary neer en is dan klaar — het haalt de live kubeconfig rechtstreeks van de eerste control-plane-node van het cluster, herschrijft het loopback-adres naar het echte IP van die node en installeert hem voor zowel het account ubuntu als user3. kubectl get nodes werkt op de seconde dat het playbook klaar is, zonder handmatig een kubeconfig rond te kopiëren. Ten tweede: elk account krijgt een alias k voor kubectl met volledige bash completion — dus k get pods vult met tab precies zo aan als kubectl get pods zou doen. Klein ding, scheelt voor altijd toetsaanslagen. ⌨️ De versies zelf staan op één plek (group_vars/all.yml) — getal ophogen, playbook opnieuw draaien, en elke tool upgradet in de pas met wat het cluster echt nodig heeft. Geen “wacht, welke minorversie van kubectl draai ik eigenlijk”-momenten meer.

🧠 Waarom dit meer uitmaakt dan het klinkt

Niets hiervan is glamoureus. Niemand schrijft een blogpost met de titel “Ik heb kubectl geïnstalleerd” en verwacht applaus. Maar het is het verschil tussen een homelab dat een museum is van losse handmatige stappen die ik over zes maanden vergeten ben, en een waarin “alles opnieuw opbouwen vanuit Git” een echte, geteste bewering is in plaats van een hoopvolle. GitLab is nu de echte bron van waarheid; de Seed VM is de echte plek vanwaar wijzigingen worden toegepast. Twee saaie VM’s, elk met precies één taak, allebei volledig reproduceerbaar vanuit code. 📦 Binnenkort: ofwel de Kubernetes/FluxCD/Longhorn-kant van dit cluster, of — als ik het eindelijk kraak — het lopende mysterie van de aan het domein gekoppelde Windows-client waarvan de Group Policy op gebruikersniveau botweg weigert ook maar één GPO toe te passen, terwijl Active Directory zelf er vanuit elke hoek die ik heb geprobeerd kerngezond uitziet. Stay tuned. 🕵️‍♂️


📚 Meer in deze serie: Homelab Rebuild 2026

Sommige teksten en afbeeldingen op deze site zijn met hulp van AI gemaakt of door AI gegenereerd. Details