wp2shell, een nep-Chrome en een botnet in een regenjas: wat mijn eigen access logs verklapten

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Een paar dagen geleden ging “wp2shell” rond — een RCE-keten
zonder authenticatie in WordPress, in elkaar geknutseld uit een SQL-injectie
(CVE-2026-60137) en een validatie-bypass in het REST-batch-endpoint
(CVE-2026-63030). 🩸 Elke WordPress ≥6.8 lag
open; upstream repareerde het eindelijk in 7.0.2. Een paar
nagelbijtende dagen lang draaide juist deze blog een noodblokkade
in nginx op /wp-json/batch/v1, omdat het gepatchte
Docker-image gewoon weigerde te bestaan. Klassiek. 🙃
Dus natuurlijk deed ik, toen de brand eenmaal geblust was, wat elke
zichzelf respecterende homelab-nerd om 2 uur ’s nachts doet: ik ging op
speleologie-tocht door mijn eigen ingress-logs. 🕵️♂️ Blijkt dat het internet
er niets om geeft dat je gepatcht hebt. Het internet blijft gewoon kloppen.
🔍 Bewijsstukken uit de access log
Bij de eerste ronde door de logs dacht ik dat ik een net handjevol hits had. Toen ging ik terug met een betere grep (blijkt dat de gewone access-log-regels van nginx de hostname niet herhalen, dus mijn eerste domeinfilter at stilletjes echte hits op — ook homelab-nerds hebben slechte dagen 🤦) en ontdekte ik dat het veel meer was dan een handjevol.
- 🌊 De openingsvloed, 18–19 juli — op de
dag dat de CVE uitkwam, lichtten mijn logs op met tientallen hits, bijna allemaal
van dezelfde heerlijk onsubtiele User-Agent,
wp2shell.com scanner, roterend door een klein leger IP’s achter Cloudflare, meestal met als resultaat 207 (verwerkt, vóór de mitigatie). Eigenlijk de securityonderzoekers van het internet (of “onderzoekers” 🧐) die een gesynchroniseerd ereronde liepen op het moment dat de disclosure openbaar werd. - 😂 Herhaling door dezelfde scanner-UA op 20 juli: 403, geblokkeerd door mijn noodregel. 💪 En nog eens op 21 juli, toen de regel toevallig even uit stond: 207, zeilde er zo doorheen. 🎯 (De core-CVE was toen al gepatcht, dus — een anticlimax voor ons allebei.)
- 🕵️ Mijn persoonlijke favoriet: een EC2-machine in AWS
Tokio (
ec2-*.ap-northeast-1.compute.amazonaws.com, ja, ik heb de reverse-DNS-lookup gedaan, ja, ik voelde me heel slim) die een nep-Chrome-User-Agent droeg als een goedkoop halloweenkostuum. 🎭 Hij vroeg/op, wachtte precies één (1) seconde en ging toen rechtstreeks naar het exploit-endpoint. Geen CSS. Geen JS. Geen favicon. Geen mens surft zo — een echte Chrome laadt per pageview een kleine roman aan assets. Leuk geprobeerd, robot. 🤖 - 🆕 Update terwijl ik dit bericht nog aan het schrijven was: er
kwam een nieuwe binnen vanaf Google Cloud
(
*.bc.googleusercontent.com), twee requests, een seconde na elkaar, allebei 207 — en deze nam zelfs de moeite zichzelf te taggen met een eigen trackingparameter,&_w2s=347b2f52/&_w2s=b58fad1b. Iemands scantool nummert nu blijkbaar zijn eigen pogingen. Efficiëntie! 📊 Al de derde verschillende grote cloudprovider tot nu toe (achter Cloudflare, AWS, nu GCP) — dit ding heeft overal vrienden.
🤔 Oké, maar wie doet dit eigenlijk?
Terechte vraag, en het loont om het uit te leggen voor wie niet voor de lol naar serverlogs staart: niet iedereen die aan een bekende kwetsbaarheid port, is een crimineel. Er is hier een echt spectrum, en de aanwijzingen tellen. 🔬
- 😇 De goedwillende kant: securityonderzoeksclubs en
scandiensten (denk aan projecten à la Shodan, Censys, GreyNoise)
vegen voortdurend het internet af op bekende CVE’s — soms om
openbare threat-intel-feeds te bouwen, soms zodat getroffen site-eigenaren
zichzelf kunnen opzoeken en “o nee” kunnen zeggen. Een tool die zichzelf
letterlijk
wp2shell.com scannernoemt in zijn eigen User-Agent, past goed in dat profiel: hij heeft geen reden zich te verstoppen, en luid zeggen wie je bent is precies wat legitieme scanners doen (en vaak wat de normen van responsible disclosure verwachten). - 😈 De kwaadwillende kant: aanvallers die precies hetzelfde soort check draaien, alleen is het doel niet “iemand waarschuwen” maar “een deur vinden waar ik nog doorheen kan” — om een webshell, een spam-injector of een cryptominer achter te laten, of de machine gewoon aan een botnet toe te voegen. Dat zijn degenen die er alle belang bij hebben op te gaan in de massa.
Precies daarom wijs ik steeds naar de gevallen met de nep-Chrome-User-Agent
(die van AWS Tokio, die van GCP) als de
interessantere: een eerlijke scanner hoeft zich niet te vermommen als
de browser van een gewone bezoeker. Iets dat doet alsof het een mens is,
juist om niet op een scanner te lijken, heeft een reden om zich te verstoppen
— en “ik heb goede bedoelingen” is dat meestal niet. 🎭
Dus, eerlijke samenvatting van een leek: dit is vrijwel zeker een mix van
beide, en uit een access log alleen kan ik geen intentie bewijzen — een
207-respons vertelt me dat het endpoint antwoordde, niet wat iemand
ermee probeerde te doen. Maar de scanner die zichzelf aankondigt, zit waarschijnlijk
dichter bij “achtergrondstraling van het internet / securitytooling”,
terwijl de vermomde het dichtst komen bij “iemand die echt hoopt
binnen te komen.” Omdat de onderliggende WordPress-bug hoe dan ook gepatcht is,
kwam geen van beide kampen hier ergens — maar het patroon zelf is de moeite
waard om te kennen. 🛡️
Volledige openheid, voor de nerds die thuis de score bijhouden: mijn eigen
curl-tests — die ik draaide om te bevestigen dat de blokkade
echt werkte — staan in datzelfde logbestand, herhaaldelijk,
omdat ik blijkbaar niet één keer kon controleren. 😅 Dus technisch gezien ben ik
ook “een IP-adres dat het kwetsbare endpoint aftast.” Schuldig,
edelachtbare. 👨⚖️
En het is niet alleen mijn paranoia, trouwens: Golem.de schreef ook over precies
deze golf van lopende exploitpogingen —
“Lücken in WordPress: Laufende Schadcode-Attacken gefährden Millionen von Websites”
— dus dit is geen geïsoleerde complottheorie van een homelab-blog. 📰
Het is echt iets van het hele internet.
🕸️ Bonusronde: de scrapers in een regenjas
Terwijl ik beneden in de logmijnen naar wp2shell zocht, struikelde ik
over iets veel groters en, eerlijk gezegd, interessanters: 765
verschillende IP-adressen, verspreid over minstens 530
verschillende /16-netwerkblokken (dus: overal, niet één datacenter),
die elk opdoken om precies één of twee requests te doen
en daarna voor altijd verdwenen. 👻
Stuk voor stuk presenteerden ze een volkomen normaal ogende desktopbrowser-UA
— Chrome of Edge, Windows of Mac, het hele pakket. Niets
waar je bij het zien over zou vallen. Maar zet ze allemaal op een rij en het masker valt
meteen af: ze raakten alleen mijn ~31 archiefpagina’s voor
tags/categorieën/datums (/tag/ansible,
/category/devsecops, /2025/05 enzovoort),
methodisch de lijst afwerkend — en niet één van hen haalde
daarna ook maar één CSS-bestand, JS-bestand of afbeelding op. 🖼️🚫 Een echt
Chrome-tabblad laadt twee dozijn assets per pageview zonder dat je een
vinger uitsteekt. Deze laadden er geen enkele.
Dat is de handtekening van een scraping-botnet met residential
proxy’s: in plaats van de site vanaf één IP te bestoken (waarmee
je binnen ongeveer vier seconden een rate limit of ban krijgt), huur je een paar
honderdduizend echte residentiële IP’s en vuur je vanaf elk precies één beleefd,
echt-waar-ik-ben-een-mens request af. Dood door duizend
papiersneetjes, alleen zijn de papiersneetjes niet te onderscheiden van echte
lezers, tenzij je ver genoeg uitzoomt om het patroon te zien. 🔎 Gezien het
doelwit (systematisch elke archiefpagina aflopen, dus de complete
inhoudsindex van de site, niet alleen de homepage), zet ik mijn geld op
content scraping op grote schaal — kan ouderwetse SEO-contentdiefstal
zijn, kan iemand zijn die een AI-trainingsset bouwt. Hoe dan ook: 765
“bezoekers” die nul woorden lazen en nul fonts laadden, waren nooit
bezoekers. 🤖🕶️
🎬 Conclusie
Het eigenlijke gat is al een tijdje gedicht (ik draai
7.0.2 sinds de eerste dag dat dat mogelijk was). Maar
het scannen naar een vers aangekondigde CVE stopt niet alleen omdat
iemand, ergens, een fix heeft uitgebracht. 📡 De scanbots lezen geen
changelogs. Als je een publiek bereikbare WordPress draait, is dit soort verkeer
gewoon achtergrondstraling — een goed excuus om af en toe echt even
naar je access logs te kijken in plaats van aan te nemen dat “patched ==
done.” 🛡️
📚 Meer in deze serie: deze blog beveiligen
- WP2Shell, een ongepatcht Docker-image en de nacht dat Claude ongevraagd mijn nginx-config repareerde 🐚
- 🥷 Ik probeerde een avond lang in mijn eigen blog in te breken. Hij bande me. Twee keer
- Wie bewaakt de bewakers? Een Monit-watchdog nadat fail2ban twee dagen stilletjes dood was
- Mijn blog leren aan zijn eigen uploads te snuffelen: ClamAV op WordPress (en bewijzen dat hij echt blaft)
