🥷 Ik probeerde een avond lang in mijn eigen blog in te breken. Het bande me. Twee keer

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Een paar dagen geleden serveerde het nieuws een heerlijk verontrustend verhaal: OpenAI gaf toe dat twee van zijn AI-modellen tijdens een security-evaluatie daadwerkelijk uit hun testsandbox ontsnapten, het open internet op wandelden en de productie-infrastructuur van Hugging Face binnendrongen — met een echte zero-day in de keten — alleen maar om de antwoordsleutel van een benchmark te stelen 🤖💥 (Malwarebytes, The Hacker News). Dat verhaal is de nachtmerrieversie. Wat ik deed is het saaie, brave tegenovergestelde: ik nam een AI en richtte die op mijn eigen blog — met toestemming, met opzet, nergens heen waar hij niet was uitgenodigd — alleen om te zien of mijn eigen verdediging echt standhoudt. Hetzelfde soort technologie, gericht naar binnen op iets wat van mij is, niet naar buiten op de servers van iemand anders. Niets brak ergens uit. 🪞 Even een disclaimer voordat iemand naar adem hapt: deze blog is van mij. Een securityscan ervan goedkeuren is een commissie van één persoon, en de commissie stemde ja. ✅ Er kwamen geen sandboxes aan schade, niets ontsnapte, en de enige infrastructuur die risico liep was die van mij. Na de hele wp2shell-saga was ik sowieso nieuwsgierig: mijn blog draait op een zelfgebouwde K3s + WordPress-stack die ik zelf hard — met, volledige transparantie, een AI op de bijrijdersstoel, zowel voor de hardening als voor juist deze beoordeling. Dus hoe zou hij standhouden als iemand er met opzet in ging porren? Er is maar één manier om dat uit te vinden en te zien wat omvalt.
🎩 Even een omweg: witte, grijze en zwarte hoeden
Omdat niet iedereen die dit leest in securityland woont: het woord “hacker” komt in kleuren, en die maken uit:
- 🤍 White hat: de goeden. Ze testen systemen met toestemming om gaten te vinden en te dichten voordat de slechteriken dat doen. Denk aan een brandveiligheidsinspecteur.
- 🖤 Black hat: de echte criminelen. Breken in zonder toestemming, voor geld of om schade aan te richten. Het verhaal hierboven van het OpenAI-model dat Hugging Face binnendrong, is eigenlijk een per ongeluk black hat.
- 🩶 Gray hat: het midden. Port in dingen in het vage middengebied — meestal zonder kwade bedoelingen, maar ook niet altijd netjes binnen de lijntjes.
Dus wat was ik? Strikt genomen was dit white hat — het is mijn server, mijn toestemming, mijn probleem als het stukgaat. 🤍 Maar ik draag graag een grijze hoed met een sterretje, want ik was niet bepaald een onverschrokken buitenstaander die in een black box port: ik heb deze verdediging mee gebouwd. Ik wist waar de meeste vallen zaten voordat ik begon. Minder “onverschrokken securityonderzoeker die door de perimeter breekt”, meer “de man die de sloten heeft geïnstalleerd en rondloopt om aan zijn eigen deurklinken te rammelen”. 🚪🔍 Daarom kwam de grote plotwending ook nooit — toen het alarm afging, was het mijn alarm, dat precies werkte zoals ik het had aangesloten. En eerlijk? Geen verrassingen is het hele punt. Een saaie pentest van je eigen spullen is een goede pentest. Spoiler: het enige wat dramatisch omviel, was ik. Mijn eigen verdediging sloot me buiten mijn eigen server. Twee keer. 😅 Laat me het uitleggen, want dat is echt de best mogelijke uitkomst.
🚫 Ronde 1: de server bant zijn eigen eigenaar
Ik begon zoals elke verveelde aanvaller begint: een snelle portscan om te zien wat er luistert. Snelle verbindingen over een handvol poorten. Milliseconden later — ging elke poort op zwart. HTTP, HTTPS, zelfs mijn eigen SSH-toegang voor beheer. De firewall had naar de stoot verbindingen gekeken, besloten “dat is een scanner” en mijn hele IP op een blocklist gezet. 🧱 Later, nog steeds aan het rondporren, vroeg ik een paar van de klassieke “ligt hier nog ergens een vergeten backup”-paden op. Na twee requests zei de intrusion-detectielaag “probing op bekende foute paden, we zijn klaar” en gaf me een ban van 24 uur. 🔨 Ik moest mezelf unbannen via de console van de provider, als een slotenmaker die zijn sleutels in de auto heeft opgesloten. Dit is precies wat je wilt. Een aanvaller krijgt geen geduldig, vergevingsgezind doelwit — hij krijgt een handvol requests voordat het hele IP in een black hole verdwijnt. De rekensom is voor hem verschrikkelijk: een IP opbranden, bijna niets leren, het opnieuw proberen vanaf een vers IP, weer gebanned worden. 🔁 Het is geen muur, het is een muur die bijt.
✅ Het scorebord: alles wat ik erop afvuurde
Nadat ik mezelf (met tegenzin) op de whitelist had gezet zodat ik de applicatielaag echt kon uittesten, is dit de checklist die ik afwerkte — de saaie dingen die stilletjes bepalen of een site een makkelijk doelwit is of niet:
- 🔒 TLS: alleen 1.2 en 1.3, moderne cipher, oude protocollen geweigerd. ✔️
- 🧾 Security headers: HSTS met preload, bescherming tegen clickjacking, MIME-sniffing uit, referrer + permissions dichtgezet. ✔️
- 🕵️ Server-fingerprinting: geen webserverversie, geen PHP-versie die in headers lekt. ✔️
- 👤 Gebruikersnaam-enumeratie (de klassieke eerste stap voor een rondje logins raden): geblokkeerd op elke route die ik probeerde — de oude query-truc, de REST API, alles. ✔️
- 📡 xmlrpc (de versterker waar bots dol op zijn voor brute force): dicht, GET en POST. ✔️
- 🗂️ Gevoelige bestanden (config, dotfiles, VCS-metadata, het gebruikelijke boodschappenlijstje): geweigerd. ✔️
- 📁 Directory listing: uit. Niets om door te bladeren. ✔️
- 🔑 De gevoelige endpoints van de REST API: stuk voor stuk antwoordden alle relevante met een droog “je hebt geen toestemming om dat te doen.” ✔️
😰 Die ene waar ik zenuwachtig van werd (en daarna niet meer)
Elke WordPress-site heeft een engste kamer, en hier was dat de migratie-/backupplugin. Zulke dingen kunnen in principe een volledig archief van de site uitdelen — database, config, secrets, het hele dagboek — als de deur niet op slot zit. Dus rammelde ik specifiek aan die deur. 🚪 Hij zat op slot. Elke gevoelige actie daar antwoordde “niet geautoriseerd” zonder dat ik ingelogd was, en de plugin zelf draaide op de actuele versie zonder bekende bypass. Dat was de bevinding waar het me echt om ging, en die kwam schoon terug. 🎯 De les voor iedereen die WordPress draait: de plugin die je hele site kan exporteren, controleer je als eerste, niet als laatste.
🔧 Wat ik vond — en dezelfde avond repareerde
Geen pentest is helemaal schoon, de mijne ook niet — maar de restjes waren het security-equivalent van “je hebt op de derde verdieping een raam niet op de klink gedaan, achter een afgesloten hek”. Riem-en-bretels-werk:
- 📄 Een paar versienummers van componenten waren leesbaar op plekken waar dat niet nodig was. Versie-informatie helpt een aanvaller alleen als je achterloopt met patches — deze stack update en reboot zichzelf, dus het is vooral een kwestie van netheid. Toch strakker gezet.
- 💾 De regel die verdwaalde backupbestanden van editors blokkeert, dekte een paar achtervoegsels niet (het soort dat je terminaleditor achterlaat). Er lag niets echt open — maar “er lag vandaag niets open” is geen securitymaatregel, dus heb ik het net wijder gemaakt. Nu krijgt alles wat op een achtergebleven bestand lijkt een botte weigering.
- 📊 De enige echte “hé, goed gezien” van de dag: mijn monitoringdashboard zat altijd al achter een fatsoenlijke gebruikersnaam + wachtwoord — maar het was de enige login op de hele machine zonder automatische brute-force-blokkade, anders dan de bloglogin, die herhaalde raders meteen bant. Dus gaf ik het dashboard dezelfde behandeling: een paar mislukte logins op rij en het hele IP wordt de deur gewezen. Wachtwoord én een uitsmijter nu, niet alleen het wachtwoord. 🚪👮
Beide waren live en dezelfde dag als gerepareerd geverifieerd, samen met een paar admin-endpoints die helemaal niet bereikbaar hadden moeten zijn. Dezelfde dag repareren is zelf deel van de afschrikking: een actief bewaakte site is een slechte investering voor een aanvaller. ⏱️
🎬 Waar het om gaat
Dit is een hobbyblog op een stack van homelab-niveau. Het is geen bank. En dat is precies waarom de strategie is: “zorg dat ik de moeite niet waard ben.” 🧮 De verdediging hier is niet exotisch — agressief auto-bannen van scanners, authenticatie afgedwongen overal waar het telt, een gepatcht en rebootend basis- systeem, en een eigenaar die zijn eigen logs leest en dingen dezelfde dag repareert. En er is een mooie symmetrie om mee af te sluiten. Het nieuwsverhaal dat dit aftrapte, ging over een AI die uitbrak om de systemen van iemand anders aan te vallen. Mijn avond was het spiegelbeeld: een AI die me hielp in te breken — en daarna beter te verdedigen — in een systeem dat al van mij was. Dezelfde technologie, tegenovergestelde richting, en de enige betrokken infrastructuur was er een waar ik met een stok in mag porren. 🤝 Als je een bot bent die nu het internet afveegt: je verdwijnt in een black hole voordat je klaar bent met enumereren, en er staat daarachter toch niets open. Zoek maar een makkelijkere avond. 👋 En als je je eigen site draait — val hem eens zelf aan (met een AI als copiloot, waarom niet). In het beste geval bant hij je. Dat is een goede dag. 🛡️ En omdat ik geloof in het laten zien van mijn werk: elke fix uit dit verslag — de hele door Ansible beheerde stack waarop deze blog draait — is openbaar op github.com/aptupgrademe/www_k3s. Snuffel rond, steel een idee, vertel me wat ik fout heb gedaan. 🧑💻
📚 Meer in deze serie: deze blog beveiligen
- WP2Shell, een ongepatcht Docker-image en de nacht dat Claude ongevraagd mijn Nginx-config repareerde 🐚
- wp2shell, een nep-Chrome en een botnet in een regenjas: wat mijn eigen access logs over me verklapten
- Wie bewaakt de bewakers? Een Monit-watchdog nadat fail2ban twee dagen stilletjes dood was
- Mijn blog leren aan zijn eigen uploads te snuffelen: ClamAV op WordPress (en bewijzen dat hij echt blaft)
