De setup: één server, één gat in de vorm van RedHat

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
In mijn homelab staat een HPE ProLiant DL20 Gen10 Plus, die stilletjes Debian 13 draait. Debian, dus: geen RedHat, geen RedHat-afgeleide, niets waar HPE’s Service Pack for ProLiant (SPP) echt mee wil praten als het om het installeerbare, OS-eigen updatepad gaat. De eigen package-installer van SPP is gebaseerd op RPM, punt. Debian krijgt een beleefd schouderophalen. 🤷
Normaal zou dat weinig uitmaken — firmware veroudert niet van de ene op de andere dag — maar ik wilde kijken of er iets op de machine wat aandacht nodig had. Spoiler: ja, een beetje. iLO 5 liep één versie achter (3.20 tegenover de uitgebrachte 3.21), en ik wilde het volledige plaatje in plaats van handmatig voor elk afzonderlijk component een changelog-pdf na te jagen, zoals System ROM, SPS, de NIC-firmware en wat er verder nog in die firmware-inventaris van 14 items woont. Ik wilde de ervaring “boot in een tool, laat hem alles scannen en vertel me wat verouderd is”. Die tool bestaat. Hij heet SUM (Smart Update Manager), zit in de SPP-ISO en — cruciaal — de variant als bootbare ISO trekt zich niets aan van wat er op je schijven staat. Hij boot zijn eigen omgeving. In theorie volledig OS-onafhankelijk. Debian-probleem opgelost, toch? 😌
Beste lezer, zo simpel was het niet. Dat is het nooit.
Inhoud
💾 Eerste bedrijf: de HP USB Key Utility herhaalt zijn grootste flop
Trouwe lezers herinneren zich misschien een eerdere post waarin ik precies deze strijd al uitvocht met HPE’s officiële ISO-naar-USB-tool. Hij was toen al oud. Nu is hij nog ouder. En hij werkt nog steeds niet betrouwbaar — zelfde verhaal, andere dag: stille fouten, een USB-stick waarvan het bootmenu van de server beleefd weigert te erkennen dat hij bestaat. HPE lijkt niet veel liefde meer in deze tool te steken, en dat merk je. 🪦
🔌 Tweede bedrijf: Rufus in DD-modus, die abrupt stopt
Plan B: Rufus, specifiek in DD-modus — de modus die het image als een ruwe, bit-voor-bit blokkopie wegschrijft in plaats van Rufus’ gebruikelijke herinterpretatie van ISO naar FAT32, precies wat een hybride bootbare ISO wil. Ingeplugd, ervan geboot... en hij stopte gewoon, halverwege het booten, blijkbaar ergens rond GRUB. Geen nette “unbootable device”, ook geen behulpzame foutmelding — gewoon vast. Echt onduidelijk waarom — en op een gegeven moment moet “ik weet niet waarom” in een homelab overgaan in “door naar het volgende”. ➡️
📡 Derde bedrijf: iLO heeft helemaal geen USB-stick nodig
iLO Advanced heeft Virtual Media — richt de virtuele cd/dvd van iLO op een ISO, en de server boot ervan alsof het een echte optische drive is, gestreamd over het netwerk. En eerlijk gezegd, toen het kwartje viel, viel het hard: dit is objectief de betere manier, toolingdrama daargelaten. De server woont in de kelder, in een rack, en doet daar zijn rack-in-een-kelder-ding. De USB-stick-aanpak betekent: naar beneden lopen, het rack openen, de juiste poort vinden, de stick erin, weer naar boven, de update doen, nog een keer naar beneden om de stick op te halen als het klaar is — twee keldertrips voor één firmware-update, puur zodat een fysiek object even een fysieke poort kan aanraken. De ISO over het netwerk streamen betekent dat ik dit allemaal vanaf mijn bureau doe, in een comfortabele stoel, met koffie ☕, terwijl de hardware nooit hoeft te weten dat ik überhaupt een USB-stick heb. Dat is het waard om je door een paar lagen toolingonzin heen te vechten.
Alleen — en hier laat de Virtual Media-UI van iLO stilletjes zijn mening over de zaak blijken — hij accepteert geen bestandsupload vanuit je browser. Hij wil een URL. Prima, ik heb genoeg Linux-bakken liggen, ik kan vast wel één (1) ISO-bestand via HTTP serveren. 🙃
🐔🥚 Vierde bedrijf: de kip, het ei en de VM op de verkeerde machine
Mijn favoriete deel, want ik trapte er volledig in en besefte mijn fout pas halverwege een facepalm.
Eerste ingeving: de ISO hosten vanaf een Linux-VM die ik al had draaien. Twee minuten, klaar, virtual media gemount, erg tevreden over mezelf. Toen was het tijd om de DL20 echt te herstarten en van dat gemounte image te booten.
Wat — je ziet het waarschijnlijk al vanuit een baan om de aarde aankomen 🛰️ — ook de VM herstartte die ik gebruikte om de ISO te serveren, omdat die VM op precies die fysieke server woont. Een perfecte circulaire afhankelijkheid: de server heeft de ISO nodig om te booten, de ISO wordt geserveerd door iets dat de server nodig heeft om te draaien. Op het moment dat de herstart begon, verdween mijn fileserver halverwege de vlucht, en bleef iLO achter met een virtuele cd-rom die aan helemaal niets vastzat. Firmware-inventaris daarna: ongewijzigd, tot op het laatste cijfer — omdat er na de eerste mount-handshake niets daadwerkelijk was gelezen.
Les op de harde manier opnieuw geleerd: als je een fysieke host herstart, gaat alles wat die host host mee onderuit. Baanbrekend, ik weet het. 🤦
🖥️ Vijfde bedrijf: serveren vanaf iets dat echt in de lucht blijft
Oplossing: de ISO hosten vanaf de Windows-client — een machine zonder enige mening over de stroomstatus van de DL20. De ingebouwde webserver van Python leek de voor de hand liggende oplossing van twee seconden:
python -m http.server 8000
iLO erop gericht, gemount, herstart in het eenmalige bootmenu, de virtuele cd/dvd gekozen... en hij kwam nog steeds niet netjes op. Vooruitgang, geen succes. Tijd om echt na te denken over wat er gebeurt in plaats van tools naar het probleem te gooien.
🕵️ Intermezzo: waarom een virtuele cd-rom geen download is
Het echte technische vlees van deze hele saga: een ISO over het netwerk mounten is niet hetzelfde als een bestand downloaden.
Een echte optische drive wordt niet vooraf in zijn geheel in het geheugen gezogen. De bootloader leest specifieke sectoren op aanvraag en springt door de schijfstructuur precies zoals de indeling van het ISO9660-bestandssysteem voorschrijft — een paar bytes uit de boot catalog hier, een bestandsfragment ergens in het midden daar. Virtual Media emuleert precies dat gedrag over HTTP: iLO vuurt verzoeken af als “geef me bytes 5.368.709.120 tot en met 5.368.711.168, alsjeblieft” — een piepklein plakje, op een willekeurige offset, van een bestand van 9,8 GB.
Het HTTP-mechanisme precies hiervoor is de Range request (Range: bytes=X-Y), beantwoord met 206 Partial Content plus een bijpassende Content-Range-header, met alleen het gevraagde plakje erin.
De klassieke http.server van Python doet dit niet. Helemaal niet. Direct getest: een Range request gestuurd voor een plakje van 1 KB, en 200 OK teruggekregen met het hele bestand van 9,8 GB, de Range-header volledig genegeerd. Bij een klein bestand technisch fout, maar niemand merkt het. Bij een SPP-ISO van 9,8 GB die bij elke minieme sectorlezing wordt opgevraagd, is dat het verschil tussen direct en functioneel oneindig ♾️ — wat er vanaf de kant van iLO precies uitziet als een kapotte of lege virtuele drive.
De oplossing is een klein vervangertje:
python -m pip install rangehttpserver
python -m RangeHTTPServer --bind 0.0.0.0 8000
(Let op python -m pip in plaats van een kale pip — bij een verse Python-installatie op Windows staat pip.exe niet altijd betrouwbaar in het PATH, ook al staat python.exe er wel in. Pip als module via de interpreter aanroepen omzeilt dat volledig.)
🔥 Plotwending: de firewall slaat terug
Server gewisseld, de Range request opnieuw getest — nog steeds niets, dit keer een botte connection timeout in plaats van een fout antwoord. Niet “er is niemand thuis” (dat zou eruitzien als een geweigerde verbinding), maar “de pakketten verdwijnen in het niets” — de klassieke handtekening van een firewall die verkeer stilletjes dropt in plaats van het openlijk te weigeren.
Bleek dat Windows Defender Firewall de nieuwe server stilletjes had geblokkeerd: de oude http.server-run had ooit al een “toestaan”-klik gekregen, maar hem starten als python -m RangeHTTPServer telde blijkbaar als een voldoende andere programmacontext om een eigen, nieuwe toestemmingsprompt nodig te hebben — eentje die ik had gemist. Eén firewall-uitzondering later 🔓 waren beide problemen eindelijk tegelijk weg:
HTTP/1.0 206 Partial Content
Content-Range: bytes 1000-2000/9844506624
Accept-Ranges: bytes
Bereikbaar, en geschikt voor Range. Precies wat een virtuele optische drive wil zien. ✅
📋 Wat er versietechnisch eigenlijk stond
Voor wie benieuwd is hoe de firmware-inventaris van een DL20 Gen10 Plus er überhaupt uitziet — 14 componenten, rechtstreeks uit de Redfish-API van iLO gehaald in plaats van pagina voor pagina door de GUI te klikken:
- iLO 5 — v3.20 (één release achter; 3.21 is uit)
- System ROM (actief) — U60 v2.64
- System ROM (redundante/back-upslot) — U60 v2.50, loopt bewust achter, daar is het back-upslot voor
- Intelligent Provisioning, SPS, TPM, de onboard BCM5720-NIC, de videocontroller en de firmware van beide schijven
Het hele punt van booten van de SPP-ISO in plaats van elk .fwpkg-bestand één voor één met de hand na te jagen: SUM scant alles in één keer en vertelt me precies wat verouderd is. Geen RedHat nodig, geen USB-stick nodig, geen tweede keldertrip nodig. 🎉
🎓 De moraal van het verhaal
Drie tools faalden of faalden half voordat degene die echt werkte aan de beurt was — en die werkte pas toen ik ophield “een bestand via HTTP serveren” als opgelost probleem te behandelen en me herinnerde dat virtual media niet downloadt, maar sectoren leest, op dezelfde manier als een fysieke drive. Tel daar een firewallprompt bij op die ik in een knipoog had gemist, en dat is een flinke middag besteed aan wat een klus van vijf minuten had moeten zijn. Firmware-updates in het homelab: nooit zo simpel als “klik op update”, altijd een kans om iets opnieuw te leren wat je technisch gezien al wist. 😅
Volgende keer: wat SUM daadwerkelijk vindt zodra hij goed boot. Stay tuned.
📸 Een paar screenshots van de reis — Rufus die stilletjes faalt, de Redfish-firmware-inventaris, de headers van de Range request die er eindelijk goed uitzien — staan hieronder.




