Mijn eigen kleine certificaatautoriteit: AD CS, auto-enrollment en vaarwel “Je verbinding is niet privé”

Illustratie van een homelab-certificaatautoriteit met Windows Server

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski

Mijn homelab heeft drie domain controllers, twee clients, drie iLO-managementboards en, tot vorige week, precies nul certificaten waar iemand een reden had om op te vertrouwen. Elke RDP-sessie begon met een waarschuwing, elke iLO begroette me met “Your connection is not private” (uitgever: Default Issuer (Do not trust), wat in elk geval eerlijk is), en de domain controllers spraken helemaal geen LDAPS.

Ik draai niet veel interne webdiensten, dus een tijdlang dacht ik dat een private PKI een oplossing was die een probleem zocht. Fout. Een Windows-domein heeft genoeg plekken waar certificaten de boel stilletjes beter maken. De truc is Active Directory ze zelf te laten uitdelen, zodat ik nooit meer aan vernieuwen hoef te denken.

Dezelfde werkwijze als in de vorige Windows-posts: ik beslis, en mijn AI-co-admin (Claude, die PowerShell via WinRM en de iLOs via Redfish bestuurt) bouwt het en controleert elke stap. Deze keer hoorde bij de controle ook het nalopen van onze eigen TLS-handshakes vanaf een Linux-machine met openssl s_client.

Inhoud

🎯 Wat echt baat heeft bij certificaten

  • Domain controllers: met een “Kerberos Authentication”-certificaat spreken ze LDAPS op poort 636 en kunnen ze certificaatgebaseerde Kerberos doen (een voorwaarde voor dingen als Windows Hello for Business).
  • Remote Desktop: RDP gebruikt per machine een self-signed certificaat. Met een door de CA uitgegeven certificaat verdwijnt het dialoogvenster “de identiteit van de externe computer kan niet worden geverifieerd”, en zou een echte man-in-the-middle-waarschuwing weer iets betekenen.
  • WinRM over HTTPS (5986): mijn automatisering liep over HTTP met NTLM-berichtversleuteling. Werkt, maar echte TLS met een verifieerbare serveridentiteit is beter.
  • iLO-webinterfaces: de klassieke “klik door de waarschuwing heen”-pagina’s.
  • Code signing: een certificaat voor mij, zodat mijn PowerShell-opstartscripts ondertekend kunnen worden en uiteindelijk alleen ondertekende scripts mogen draaien.

Niet op de lijst: de publieke zaken. Nextcloud en de blog blijven bij Let’s Encrypt, want een private root wordt alleen door mijn eigen apparaten vertrouwd, en dat is nu juist de bedoeling.

🏛️ Ontwerp: één laag, op een DC, en waarom dat een compromis is

De PKI uit het leerboek heeft twee lagen: een offline root CA die uitgeschakeld in een la ligt en alleen de issuing CA ondertekent, plus een issuing CA die het dagelijkse werk doet. Wordt de issuing CA gecompromitteerd, dan trek je hem in en overleeft de root.

Ik heb een single-tier Enterprise Root CA gebouwd: “Muench Homelab Root CA”, RSA 4096, SHA-256, 10 jaar geldig, op HP3. Dat is een bewust compromis. Alle drie mijn servers zijn domain controllers, en een CA op een DC heeft echte nadelen: de server kan niet meer worden hernoemd, en hem degraderen wordt ingewikkeld. Zonder member server en zonder hypervisor is er nu geen beter thuis voor. Als er een hypervisor komt, is een opzet met twee lagen en een offline root-VM de logische volgende stap.

Drie beslissingen vóór de eerste klik:

  • CAPolicy.inf met LoadDefaultTemplates=0. Zonder dat publiceert een verse Enterprise CA meteen een dozijn standaardtemplates met royale enrollment-rechten. In die standaarden zitten de meeste bekende aanvalspaden op AD CS. Mijn CA begon met nul gepubliceerde templates.
  • Intrekkingslijsten en CA-certificaat alleen via LDAP. De standaard CDP/AIA-extensies wijzen ook naar http://<ca>/CertEnroll/, een webserver die hier niet bestaat. Clients zouden het proberen en in een timeout lopen. Elke client in dit domein kan LDAP lezen, dus HTTP is eruit.
  • Geen web enrollment. De oude /certsrv-pagina’s zijn het doelwit van de NTLM-relay-aanval die bekendstaat als ESC8. Niet geïnstalleerd, niet nodig.

Plus de saaie hygiëne: CA-auditing aan, uitgegeven certificaten maximaal twee jaar geldig. En de CA-database zit in de nachtelijke system-state-backup van HP3, die sinds de vorige post bestaat.

📜 Templates: klein, strak en expliciet

Een certificaattemplate bepaalt wat een certificaat mag en wie het mag aanvragen. Het “wie” verkeerd hebben is hoe domeinen worden overgenomen: de beruchte ESC1 is een template waarbij een gebruiker met weinig rechten elke naam in de aanvraag mag zetten, ook die van een domain admin. Dus zijn er vier templates, elk met de smalste rechten die nog werken:

TemplateDoelSubjectWie mag enrollen
Kerberos Authentication (ingebouwd)DC-certificaten: LDAPS, Kerberosuit ADDomain Controllers (auto)
HomelabComputerRDP, WinRM HTTPSuit AD (CN + DNS SAN = FQDN)Domain Computers + DCs (auto)
HomelabWebServeriLO, later Windows Admin Centermeegegeven in de aanvraagalleen Domain Admins, handmatig
HomelabCodeSigningPowerShell-scripts ondertekenenuit ADik (auto, bij aanmelden)

Het WebServer-template is het gevaarlijke, omdat de aanvrager de naam kiest. Precies daarom mogen alleen Domain Admins het gebruiken. En de CA-vlag EDITF_ATTRIBUTESUBJECTALTNAME2 (ESC6, “laat aanvragers elke SAN als aanvraagattribuut toevoegen”) blijft uit. De namen komen uit de CSR zelf, en dat is genoeg voor de iLOs.

Templates maken zonder GUI (en drie valkuilen)

PowerShell heeft geen New-CATemplate. “Duplicate Template” in de MMC is eigenlijk gewoon een AD-object kopiëren: een pKICertificateTemplate onder CN=Certificate Templates,CN=Public Key Services,CN=Services,CN=Configuration, plus een bijpassend msPKI-Enterprise-Oid-object met een verse OID onder de OID-basis van de forest. Dus dat hebben we gedaan, attribuut voor attribuut: schemaversie 2, name flags, enrollment flags, EKU’s, daarna de ACL met de extended rights Enroll en AutoEnroll. Onderweg:

  • PowerShell-variabelen zijn niet hoofdlettergevoelig. $E bevatte de Enroll-GUID, $e was de loopvariabele. Raad eens welke won.
  • PowerShell rolt arrays met één element uit. @(@('512','manual')) is geen lijst met één paar, het is het paar zelf, dus de loop probeerde vrolijk de gebruiker “5” op te zoeken. De fix is de unaire komma: @(,@('512','manual')).
  • Add-CATemplate hield vol dat de gloednieuwe templates “niet in het domein bestaan”, terwijl certutil -template ze prima opsomde. certutil -SetCATemplates +HomelabComputer,… publiceerde ze in één keer.

En de evergreen: WinRM verstuurt scripts als Base64 UTF-16 op een commandoregel die op 8191 tekens is begrensd. Eén templatescript groeide van 2.970 naar 3.170 tekens en deed daarna stilletjes helemaal niets meer. Geen fout, geen output. Mijn co-admin telt nu tekens voor het versturen. Ik ook.

🤖 Auto-enrollment: het deel waar AD het werk doet

Eén GPO, homelab - PKI Auto-Enrollment, gekoppeld aan de root van het domein: auto-enrollment voor computers en gebruikers, met “verlopen certificaten vernieuwen” en “openstaande certificaten bijwerken” ingeschakeld. Na een gpupdate en certutil -pulse had elke DC binnen een minuut twee nieuwe certificaten: Kerberos Authentication en HomelabComputer, met de juiste FQDN, een jaar geldig. Vernieuwen gebeurt zes weken voor het verlopen, en niemand hoeft iets te onthouden.

De DC’s pakten het Kerberos-certificaat automatisch op voor LDAPS, zonder enige configuratie: zodra er een geschikt certificaat in de machinestore staat, antwoordt poort 636.

RDP: de policy die niets deed

Er is een Group Policy-instelling die precies hiervoor bedoeld is: Server authentication certificate template. RDP hoort dan een certificaat uit dat template aan te vragen en te gebruiken. Ingesteld, gecontroleerd in het register, SessionEnv herstart, TermService herstart op de servers zonder sessies, en RDP bleef zijn self-signed certificaat tonen. Er was geen enkel event in welk log dan ook dat uitlegde waarom.

In plaats van een onzichtbaar mechanisme te debuggen, kozen we de deterministische route: een klein opstartscript in dezelfde GPO. Bij elke boot kiest het het nieuwste geldige HomelabComputer-certificaat en koppelt het aan RDP (Win32_TSGeneralSetting.SSLCertificateSHA1Hash). Hetzelfde script maakt of werkt de WinRM HTTPS-listener bij met dat certificaat, en de GPO voegt een firewallregel voor 5986 toe, alleen LAN. Machines herstarten maandelijks voor patches, en vernieuwen begint zes weken vooraf, dus een vernieuwd certificaat wordt altijd op tijd gekoppeld. Het script logt naar %ProgramData%\homelab\pki-bind.log, want “het is waarschijnlijk gedraaid” is geen status.

🔌 iLO-certificaten via Redfish

iLOs zijn geen domeinleden, dus geen auto-enrollment. Maar iLO 5 kan zelf een sleutel en CSR maken, en alles daarvan is scriptbaar via Redfish:

  1. POST …/SecurityService/HttpsCert/Actions/HpeHttpsCert.GenerateCSR met de FQDN als common name en IncludeIP: true. Tien tot dertig seconden later verschijnt de CSR in CertificateSigningRequest. Die bevat een 2048-bit sleutel en SAN’s voor de DNS-naam en het IP-adres. De private key verlaat de iLO nooit.
  2. Op de CA: certreq -submit -attrib "CertificateTemplate:HomelabWebServer".
  3. …/HpeHttpsCert.ImportCertificate met de PEM. De iLO reset zichzelf; de host merkt er niets van.

Vaarwel, Default Issuer (Do not trust). Omdat het certificaat zowel de naam als het IP bevat, wordt de iLO hoe dan ook vertrouwd. Dat is belangrijk wanneer DNS juist het ding is dat je probeert te repareren.

✅ Vertrouwen is goed, controleren is beter (met OpenSSL)

Domeinleden vertrouwen de nieuwe root automatisch: een Enterprise CA publiceert haar certificaat in AD, en Group Policy verspreidt het. Als bewijs exporteerde ik de root naar de Linux-backupmachine en controleerde elk endpoint zoals een strikte client dat zou doen, met naamcontrole:

openssl s_client -connect 192.168.10.30:636 -CAfile muench-homelab-root-ca.crt \
    -verify_hostname HP1-dc01.muench.home.arpa     # Verify return code: 0 (ok)
EndpointHP1HP2HP3
LDAPS :636✅✅✅
WinRM HTTPS :5986✅✅✅
RDP-certificaat uitgegeven door de CA✅✅✅
iLO :443 op naam en op IP✅✅✅

Tot nu toe negen certificaten uitgegeven: drie voor Kerberos, drie voor de computers, drie voor de iLOs. De twee clients volgen bij hun volgende boot, en mijn code-signing-certificaat bij mijn volgende aanmelding.

🧭 Wat komt er nu

  • LDAP signing en channel binding afdwingen. Met LDAPS op zijn plek is het laatste excuus weg. Het is één beveiligingsoptie in de Default Domain Controllers Policy, en die optie overschrijft stilletjes elke registerwaarde die je op de “slimme” manier hebt gezet.
  • De opstartscripts ondertekenen met het nieuwe code-signing-certificaat, en daarna de execution policy van Bypass naar AllSigned zetten.
  • Windows Admin Center op het beheerwerkstation, met een certificaat uit het WebServer-template in plaats van de self-signed standaard.
  • Twee lagen, zodra er een hypervisor is: een offline root-VM die een nieuwe issuing CA ondertekent en dan weer gaat slapen.

🎯 Conclusie

Een private PKI klonk als enterprise-overkill voor een homelab met nauwelijks interne webdiensten. In de praktijk was het domein zelf de klant: DC’s, RDP, WinRM, iLOs. Het mooiste is dat er na de setup niets meer aan hoeft te gebeuren. Certificaten verschijnen, vernieuwen zich en worden vanzelf gekoppeld. Het moeilijke is niet het installeren van een CA; het is wat je niet publiceert, wie je niet laat enrollen en de vlaggen die je uit laat. Beveiliging is, zoals altijd, vooral de kunst van nee zeggen. 🔏


📚 Meer in deze serie: Windows Server 2025 in het homelab

Sommige teksten en afbeeldingen op deze site zijn met hulp van AI gemaakt of door AI gegenereerd. Details