De Ansible-tour, deel 3: De blog – WordPress, MariaDB en Redis op K3s, rol voor rol
Deel 3 van de Ansible-tour: waarom elk onderdeel van de blog bestaat, hoe het op K3s wordt uitgerold, met WP-CLI geconfigureerd en actueel gehouden.

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Deel 3 van de Ansible-tour. Deel 2 bouwde het platform; dit deel zet de blog erop. De serie beschrijft release v3.3.0, met latere wijzigingen als updates toegevoegd.
Deze blog is WordPress. Vier rollen brengen hem van een leeg Kubernetes-cluster naar een draaiende, geconfigureerde en gemonitorde website: blog_k3s_deploy maakt alle Kubernetes-objecten aan, blog_wordpress configureert de draaiende WordPress van buitenaf, blog_visitor_stats telt ’s nachts anoniem de bezoekers, en blog_verify controleert aan het eind of alles werkt. Een update-playbook houdt de blog actueel.
Inhoud
🏗️ Wat er draait, en waarom
Een request komt binnen op poort 443. De ingress controller ontsleutelt hem, controleert rate limits en geblokkeerde paden en geeft hem door aan de nginx in de WordPress-pod. Staat de pagina al in de page cache, dan serveert nginx dat bestand – helemaal geen PHP. Alleen als de pagina gegenereerd moet worden, gaat de request naar PHP-FPM in dezelfde pod. WordPress vraagt dan eerst Redis en pas daarna MariaDB.
- nginx en PHP-FPM in één pod: het officiële image bevat PHP, maar geen webserver. nginx serveert statische bestanden en gecachete pagina’s veel goedkoper; PHP draait alleen als het nodig is.
- Page cache: de meeste bezoekers en bijna alle bots zien dezelfde pagina. Tijdens een golf scanners is dat het verschil tussen een rustige server en een volle PHP-pool.
- Redis als object cache: WordPress bevraagt de database vele keren per pagina. Redis houdt de resultaten in het geheugen, schrijft niets naar schijf en mag op elk moment verloren gaan.
- MariaDB in een pod – op de blog draait alles in het cluster; deel 4 laat zien waarom Nextcloud het anders doet.
- Twee host-directory’s voor de WordPress-bestanden en de database. Pods zijn vervangbaar, de data blijft, en de nachtelijke backup kopieert precies deze directory’s.
🚀 blog_k3s_deploy: de blog als Kubernetes-objecten
Elk onderdeel is een template en een taakbestand, toegepast in de volgorde van hun afhankelijkheden. Na MariaDB, Redis en WordPress wacht de rol tot de pods ready zijn; als hij klaar is, draait de blog. De leerzaamste stukken zijn de plekken waar iets misging.
Eigenaars als getallen. De rol maakte de host-directory’s vroeger aan als root. De init containers van de pods corrigeerden de eigenaar bij het starten – en de volgende playbook-run zette hem weer terug. Alles bleef werken tot een plugin een tabel wilde aanmaken en faalde met “Permission denied”. Sindsdien zet de rol precies de waarden die de containers verwachten: uid 33 voor WordPress, 999 voor MariaDB, en dezelfde rechten. Twee plekken die dezelfde toestand vastleggen, moeten het eens zijn, anders vechten ze bij elke run.
Configuratie die nooit aankwam. De configuratiebestanden worden met subPath in de pod gemount, en zulke mounts worden in een draaiende pod nooit bijgewerkt. Een gewijzigde instelling werd pas actief bij de volgende toevallige herstart. Nu draagt de pod-template een checksum over de configuratie: verandert die, dan verandert de template, en Kubernetes rolt een nieuwe pod uit. “Vergeet niet te herstarten” werd iets wat je niet kunt vergeten.
Wachtwoorden als bestanden. Omgevingsvariabelen zijn zichtbaar in /proc, in kubectl describe en op sommige foutpagina’s. MariaDB leest zijn wachtwoorden daarom uit bestanden die uit een secret worden gemount. De metrics-exporter logde vroeger in als root; vandaag heeft hij een eigen gebruiker met drie privileges en geen toegang tot de WordPress-tabellen. Of deze gebruiker klopt, controleert een SQL-query die telt: gebruiker en privileges compleet geeft 4, elk ander getal maakt hem opnieuw aan. Zo wordt een wachtwoordwijziging ook gewoon “pas het aan in de vault, draai het playbook”.
Het entrypoint dat nooit draaide. Redis start met een eigen command:, en in Kubernetes vervangt command het entrypoint van het image – het script dat van root naar de gebruiker redis had moeten wisselen. Tot oktober 2026 draaide Redis daarom als root, met twee capabilities voor een wissel die nooit plaatsvond. Nu start de container direct als uid 999 en heeft hij helemaal geen capabilities nodig.
De WordPress-pod. WP-CLI, de tool waarmee Ansible WordPress aanstuurt, stond vroeger in de web root. nginx weigerde alleen .php-bestanden, geen .phar – iedereen kon de tool van 7 MB downloaden. Vandaag staat hij erbuiten, met een vastgepinde versie en gecontroleerd tegen een checksum, omdat hij later als root draait. Elke container laat alle capabilities vallen en krijgt alleen de benodigde terug, met een commentaar per capability, en draait met een read-only root-bestandssysteem. DISALLOW_FILE_EDIT haalt de code-editor uit het beheergedeelte: zonder dat is een gestolen admin-wachtwoord één klik verwijderd van willekeurige PHP op de server.
Sinds 26 oktober 2026 wordt de WordPress-pod met een rolling update vervangen: de nieuwe pod wordt ready, daarna stopt de oude. Dat is hier veilig, omdat het officiële image WordPress alleen naar een lege web root kopieert. MariaDB blijft bij Recreate – twee databaseprocessen op dezelfde bestanden zouden de betrouwbare weg naar een kapotte database zijn.
De geplande jobs. In plaats van de door bezoekers aangestuurde WP-Cron draait een CronJob elke vijf minuten wp-cron.php. Die had twee bugs die het vertellen waard zijn. Zijn pods droegen hetzelfde label als de WordPress-pod, dus hoorden ze tijdens hun tien seconden leven bij de service – en de ingress stuurde echte bezoekers naar een pod zonder webserver: af en toe een 502, elke vijf minuten. En de cron-container miste de Redis-configuratie; elke run stierf aan een verbindingsfout, stilletjes, omdat WordPress in dat geval met 0 eindigt. Een tweede CronJob werkt ’s nachts plugins, thema’s, vertalingen en kleine core-versies bij – maar pas nadat een database-dump gelukt is.
Routing. De F5 ingress controller splitst een hostname in een master (certificaat, redirect naar HTTPS, rate limits voor login en zoeken) en minions (de paden, de security headers). De loginpagina kreeg een eigen location voor de rate limit – en werd een tijdlang zonder de HSTS-header geserveerd, omdat de header-regels in de minion staan. Sinds 19 oktober 2026 antwoorden /wp-login.php en /wp-admin/ alleen nog op adressen uit Duitsland, met dezelfde landenlijst die SSH beschermt.
Netwerkregels met een dreigingsmodel. PHP-FPM verwerkt onbetrouwbare invoer en is de waarschijnlijkste plek waar een aanvaller code uitvoert. Het heeft wel de database en Redis nodig. De NetworkPolicies zorgen er daarom voor dat alleen de WordPress-pods MariaDB en Redis bereiken, en beperken wat een gecompromitteerde WordPress-pod in het cluster kan bereiken. Uitgaand HTTPS blijft open, met een eerlijk commentaar: updates komen van wisselende CDN-adressen, en NetworkPolicies kennen geen domeinnamen. Daarbovenop controleert een admission policy dat alleen images uit een lijst van toegestane repositories starten.
De les: in een container is veel anders dan de configuratie doet vermoeden – een entrypoint dat niet draait, een bestand dat niet bijwerkt, een label dat een cron-pod in een webserver verandert. Dat zie je pas als je kijkt wat er echt draait.
🔧 blog_wordpress: een draaiende website van buitenaf configureren
Er is geen Ansible-module voor WordPress; alles gaat via WP-CLI in de pod, en de hele rol is één lange toepassing van “eerst vragen, dan handelen”. Eén regel staat bovenaan: commando’s die code installeren draaien als root en worden altijd gevolgd door een eigenaarswissel terug naar www-data; al het andere draait meteen als www-data. De regel bestaat omdat een cache-directory ooit eigendom van root bleef en de cache-plugin er niet meer in kon schrijven.
De kleine must-use plugins van de rol – hardening, AI-melding, taallinks, performance-hints, beeldverwerking – worden eerst als .new geschreven, op checksum vergeleken en alleen vervangen als ze verschillen. Daarvoor overschreef elke run het bestand en herstartte WordPress – elke keer dertig tot zestig seconden 502. De pluginlijst staat in de inventory; de rol installeert alleen wat ontbreekt, in plaats van bij elke run elke plugin met --force opnieuw te installeren en onderweg stilletjes nieuwere versies mee te nemen. Een always-sectie herstelt het eigendom, zelfs als een download midden in een run afbreekt.
De updates vergelijken twee snapshots van alle versies, voor en na; WordPress herstart alleen als er iets veranderd is. Ongebruikte plugins en thema’s worden verwijderd, want gedeactiveerd staan ze nog steeds op schijf en kunnen ze nog steeds aangevallen worden. Op 26 oktober 2026 ging de plugin Limit Login Attempts ook die kant op: de bescherming die hij bood, wordt al geleverd door het landenfilter voor de loginpagina en een fail2ban-jail. Sinds 19 oktober wordt elke beeldupload ook als WebP opgeslagen, hooguit 1.536 pixels breed en onder 280 KB – WhatsApp negeert grotere previewafbeeldingen en toont in plaats daarvan het logo.
De les: een applicatie van buitenaf configureren betekent haar eigenaardigheden kennen – van wie de bestanden zijn, wanneer ze code herlaadt, welke uitvoer “niets te doen” betekent. Alleen herstarten bij een echte wijziging is het verschil tussen een onzichtbare en een storende playbook-run.
📊 Bezoekersstatistieken en de eindcontrole
In plaats van een trackingscript telt een nachtelijke service de bezoekers uit de ingress-logs, op de server, en bewaart alleen de getallen – geen cookies, geen derde partij. Hij draait in een systemd-sandbox die hem alleen laat schrijven in zijn eigen datadirectory.
Aan het eind van elke run controleren blog_verify en de gedeelde rol common_verify zo’n 30 punten: firewall, fail2ban, SELinux, K3s, de pods, HTTPS en de headers, geblokkeerde paden zoals xmlrpc.php, geen gebruikersnamen via de REST API. Alle checks draaien eerst en noteren alleen hun resultaat, dan gaat het rapport per mail de deur uit, en pas daarna kan een assert de run laten falen. Sinds 26 oktober 2026 horen daar effecttests bij, bijvoorbeeld of een fail2ban-ban echt in de kernel aankomt.
🔄 blog-update.yml: de routine-update
Het update-playbook raakt alleen de applicatie aan, en op dezelfde manier als de nachtelijke job: het start die. Daarvoor weigert het te draaien zonder --limit en op een site die nu al geen draaiende pod heeft – twee problemen tegelijk zouden moeilijk uit elkaar te houden zijn. Daarna controleert het of Docker Hub een image onder dezelfde tag opnieuw heeft gebouwd, bijvoorbeeld voor een PHP-securityfix; K3s haalt zulke images nooit uit zichzelf op. Alleen de betrokken deployments herstarten, in een vaste volgorde, database eerst. Tot slot moet de homepage met 200 antwoorden. Als iets misgaat, toont het rescue-deel pods, events en de nieuwste database-dump – en stopt. Er is geen automatische rollback: een restore is een beslissing.
De les: een image-tag zegt niets over de inhoud. De PHP-update van 21 oktober 2026 liet het zien: dezelfde tag bevatte voor en na de fix een andere PHP-versie.
🛠️ In de praktijk
| Wanneer | Wat |
|---|---|
| Elke nacht | Updates van plugins, thema’s, vertalingen en kleine core-versies na een database-dump – automatisch |
| Als het nu moet | ansible-playbook blog-update.yml --limit <host>, eerst met --check |
Als versions.yml verandert | --tags blog_k3s_deploy na een dry run |
| Na elke run | De verify-mail lezen |
- 502 Bad Gateway: nginx draait, PHP-FPM antwoordt niet. Bekijk de logs van de container
wordpress-fpm; een herstart metk3s kubectl rollout restart deployment/wordpress -n wordpressveroorzaakt sinds de rolling update geen downtime. - Draai WP-CLI altijd als www-data, tenzij je code installeert en daarna de eigenaar herstelt.
- Een plugin-update heeft de site gebroken: de nachtelijke job heeft eerst de database gedumpt (14 dagen); zet de dump terug en pin de plugin op de laatste goede versie.
- De hele server is weg: zet een nieuwe op met het volledige playbook, zet bestanden en database terug uit de externe backup, draai het playbook nog een keer.
🎯 De lessen van deel 3
- Wat een rol en een container allebei instellen, moeten ze op dezelfde manier instellen.
- Gemounte configuratie heeft een checksum in de pod-template nodig, anders komt ze nooit aan.
- Een eigen
commandvervangt het entrypoint – zet de gebruiker in de pod, niet in het script. - Herstart een applicatie alleen als er echt iets veranderd is.
- Een image-tag zegt niets over de inhoud; opnieuw gebouwde images moeten gedetecteerd worden.
🧭 Waar de tour hierna heen gaat
Deel 4 is Nextcloud: dezelfde bouwstenen, maar met de database en Redis op de host, een officesuite en een pushservice. Draai je alleen een blog, dan kun je meteen doorspringen naar deel 5, de securityrollen. De techniek onder dit deel wordt uitgelegd in de deep dives over WordPress, PHP-FPM, MariaDB en Redis.
