Deze blog draait nu op Hugo: geen WordPress, geen Kubernetes en stabiel HTTP/3

Deze blog draait niet meer op WordPress en K3s, maar als statische site op AlmaLinux 10. Wat er veranderde, wat er bij het testen misging en waarom HTTP/3 weer aan staat.

Browser met apt-upgrade.me, het WordPress-logo in een prullenbak met het label buiten gebruik, een pijl Migration Completed, het Hugo-logo en een Live-badge

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski

Kort gezegd: Deze blog draait niet meer op WordPress en Kubernetes. Hij bestaat nu uit kant-en-klare bestanden die nginx uitlevert vanaf een geharde AlmaLinux 10. In het Hugo-experiment een paar dagen geleden was er nog niets besloten; op 6 november 2026 ben ik overgestapt. Alle posts in vier talen houden hun oude adressen, Grafana en de hardening zijn gebleven, PHP, de database en het cluster zijn weg. En HTTP/3, dat ik pas deze week had uitgezet, draait weer.

Deze post gaat over wat er veranderde, wat er bij het testen misging, hoe de performance zich ontwikkelde en wat de overstap betekent voor mijn dagelijkse routine en mijn back-ups.

Inhoud

🧒 Voor niet-IT’ers: wat is er anders?

Tot nu toe stelde een programma elke pagina samen uit een database zodra iemand erom vroeg, en een cache bewaarde het resultaat een tijdje. Nu bouw ik alle pagina’s één keer vooraf op mijn eigen computer en upload ik ze kant-en-klaar. De server deelt alleen nog bestanden uit. Er draait geen programma voor bezoekers, er is geen login en er is niets wat een aanvaller met een gemanipuleerd verzoek kan uitvoeren.

De les: De site ziet er hetzelfde uit. Wat veranderd is, is wat erachter draait, en dat is vandaag veel minder.

🔄 Wat er veranderde

VroegerNu
BesturingssysteemAlmaLinux 9 met K3sAlmaLinux 10 zonder Kubernetes
Webserveringress-nginx in het clusternginx mainline 1.31.8 direct op de host
ContentMariaDB en een mediamapBestanden in een privé Git-repository
Runtime voor bezoekersPHP-FPM, Redis, page cachegeen
LoginWordPress-admin met 2FAalleen Grafana, publiceren via SSH-sleutel
ZoekenWordPressPagefind, draait in de browser
HTTP/3uitaan
MonitoringPrometheus, Grafana, Loki, Monitongewijzigd, min de clustermetrics

Ik heb ook de firewall opnieuw ingericht. Forwarding staat helemaal uit, want zonder podnetwerk heeft de host niets te routeren, en rp_filter is weer strikt. Alles wat alleen vanwege K3s bestond, is weg: NodePort-chains, uitzonderingen voor pods, auditregels voor het cluster. fail2ban heeft geen regel meer voor de WordPress-login; verzoeken naar /wp-login.php tellen nu als aanvalspoging. nginx mag geen uitgaande verbindingen meer openen, behalve naar Grafana op loopback.

De les: Een herbouw is de zeldzame kans om regels echt te verwijderen. Veel ervan stonden er alleen nog omdat ze ooit nodig waren.

📦 De nieuwe repository-indeling

Eén repository werd er drie:

  • www_hugo (publiek): Ansible voor de blogserver. Eén enkele ansible-playbook-regel bouwt de machine vanaf nul opnieuw op.
  • www_hugo_content (privé): Posts, afbeeldingen, theme, build- en deployscripts.
  • nextcloud_k3s (publiek): Het Nextcloud-deel gaat daar verder, ongewijzigd, op K3s.
  • www_k3s: De oude repository is gearchiveerd en blijft beschikbaar om na te slaan.

De content is privé omdat Git niets vergeet. Een afbeelding die ik later om juridische of persoonlijke redenen verwijder, zou in de geschiedenis van een publieke repository voor altijd terug te halen blijven.

In de experimentpost waarschuwde ik tegen gekopieerde rollen, omdat elke securityfix dan twee keer gedaan moet worden. Dat blijft de prijs van deze oplossing. Daartegenover staat scripts/compare-roles.sh, dat de verschillen tussen de gedeelde rollen laat zien. De splitsing scheelt ook werk: de blogrepository kromp met zo’n 34.800 regels.

De les: Een aparte repository lost niet alles op. Hij ruilt de regel “elke wijziging moet bij beide stacks passen” in voor de plicht om lessen actief mee over te nemen.

✍️ Posts in een repository in plaats van een database

Een post is nu een Markdown-bestand. Mijn routine ziet er zo uit:

# Write the post, preview it locally, then:
tools/build.sh                          # builds all pages and the search index
tools/deploy.sh <host>                  # upload, then atomic switch
tools/deploy.sh <host> 10022 rollback   # if something is wrong

Een herhaalde deploy duurde bij het testen 18 seconden. De overstap zelf is alleen een omgezette symlink, en de laatste vijf versies blijven op de server staan. De sleutel kan alleen uploaden, activeren en terugdraaien. Al het andere weigert de server, en dat heb ik getest.

Er zijn ook echte nadelen, en die ga ik niet wegpoetsen:

  • Niet meer schrijven in de browser of op mijn telefoon. Posts ontstaan op mijn computer.
  • Geen mediabibliotheek en geen automatische beeldoptimalisatie door een plugin. Afbeeldingen gaan via de repository en de build.
  • Ingeplande posts verschijnen niet vanzelf; daar zou een eigen timer voor nodig zijn.
  • Geen Yoast-tips. Het template genereert de zoekmachinetags nu bij elke build, maar niemand waarschuwt me als er een description ontbreekt.

De les: Ik ruil schrijfcomfort in voor eenvoud in beheer. Dat past bij een eenmansblog; voor een redactie zou het de verkeerde keuze zijn.

🚀 Performance: oud tegen nieuw

Gemeten met Chrome, mediaan van telkens zeven runs. De oude waarden komen van de live blog, de nieuwe van de testmachine zonder bezoekers en met een self-signed certificaat. Dit is dus nog geen eerlijke eindvergelijking.

MetingWordPressHugo
Telefoon, post: eerste content zichtbaar2,54 s0,71 s
Telefoon, homepage: eerste content zichtbaar2,54 s0,59 s
Desktop, post: volledig geladen451 ms140 ms
Post: requests4213
Post: data455 KB235 KB

Direct na de overstap heb ik op de echte server gemeten, met een echt certificaat en van buitenaf:

Meting op de echte serverWordPressHugo, HTTP/2Hugo, HTTP/3
Telefoon, post: eerste content zichtbaar2,54 s0,80 s0,75 s
Telefoon, homepage: eerste content zichtbaar2,54 s0,64 s0,58 s
Desktop, post: volledig geladen451 ms386 ms315 ms
Desktop, post: data455 KB178 KB178 KB

Telefoons winnen duidelijk; op de desktop is het verschil kleiner dan op de testmachine. Dit is nog geen langetermijnwaarde: de server was vers en zonder normale belasting.

De eerste meting bracht ook een bug in mijn nieuwe theme aan het licht: de slider laadde vijf afbeeldingen op volle grootte tegelijk, zelfs op telefoons waar hij verborgen is, en de afbeelding die je echt zag kwam als laatste. Na de fix verschijnt het grootste element van de homepage op telefoons na 1,29 in plaats van 2,25 seconden, en de data daalde daar van 545 naar 292 KB en op de desktop van 1,22 MB naar 606 KB. De tabel hierboven toont de stand daarna.

Dan het zicht vanaf andere continenten: totale tijd voor dezelfde post via HTTP/2, mediaan van telkens vijf Globalping-probes, één keer opgehaald. Hier is geen eerdere waarde voor, want onder WordPress heb ik nooit zo gemeten. Ik kan dus niet zeggen of het daar sneller werd.

RegioTotale tijd
Europa0,26 s
Noord-Amerika0,56 s
Azië1,02 s
Zuid-Amerika1,06 s
Afrika1,15 s
Oceanië1,72 s

De server staat in Duitsland, en statische bestanden veranderen niets aan de afstand. Meer zou een CDN vergen, en die gebruik ik bewust niet.

De les: De grootste winst komt niet van snellere hardware, maar van minder bestanden en geen programma dat hoeft te draaien.

🎢 HTTP/3: deze week uit, nu aan

Een paar dagen geleden legde ik in een lange post uit waarom HTTP/3 hier uit blijft: na een nginx-reload houdt een worker die door één lange verbinding in leven blijft nog steeds de gedeelde UDP-sockets vast, en ongeveer één op de acht QUIC-verbindingen blijft hangen. De fix van upstream heette quic_bpf, en ik beschouwde de zaak als afgesloten, zelfs met een zekere waardigheid.

Toen kwam de verhuizing, en zonder ingress controller kon ik voor het eerst de nginx-versie vrij kiezen. Dus nog één poging, voor de zekerheid te beginnen met de rustige, beproefde versie:

nginx met quic_bpfHangende verbindingen bij reloads
1.26geen verbetering
1.30.640 van 1.000
1.31.8 (mainline)0 van 2.370

De beproefde weg was dus de verkeerde. De oplossing had mainline nodig, plus de capabilities CAP_BPF, CAP_PERFMON en CAP_NET_ADMIN voor een service die ik verder zo veel mogelijk inperk, en een eigen SELinux-module zodat het BPF-programma überhaupt geladen mag worden. Daarbij nog worker_shutdown_timeout 30s, zodat een oude worker niet eeuwig blijft hangen.

Tot slot wilde ik het met een echte Chrome zien. Resultaat van de eerste run: 300 van 300 pagina’s mislukt, elk binnen een fractie van een seconde. Even schrikken, toen de verklaring: voor QUIC accepteert Chrome geen self-signed certificaat, zelfs niet met de algemene negeer-schakelaar, dus de fout zat in mijn testopzet. Met de sleutelhash vastgepind en onder constant vuur, een reload elke vijf seconden plus een openstaande download, kwamen 298 van 300 pagina’s via HTTP/3 binnen, met een mediaan van 236 ms en de traagste op 1,3 s. Zonder reloads was het 300 van 300. In geen van beide runs bleef een pagina hangen. De twee afbrekingen komen dus waarschijnlijk door de reload, en die is in het dagelijks gebruik zeldzaam: een deploy triggert er niet eens een.

De les: Een bevinding is een uitspraak over een versie. “Werkt niet” klopte deze week en klopt nu niet meer. En als een test 100% van de tijd faalt, controleer dan eerst de test.

🔧 Wat de test vanaf nul vond

Voordat ik de echte server wiste, liet ik de testmachine vers installeren en draaide ik het playbook vanaf nul. Dat betaalde zich meteen uit, want deze fouten hadden me anders tijdens de echte migratie te pakken gekregen:

  • De reboot die er geen was: De eerste run herstart de server zodat de SSH-poort en de firewall tegelijk actief worden. Het commando draaide met async: 1 en begon met sleep 2. Het huidige ansible-core 2.21 beëindigt de job na één seconde en meldt toch changed. Het playbook wachtte daarna vijf minuten op een poort die nooit openging.
  • Het lege PID-bestand: De controle nginx -t maakt een leeg /run/nginx.pid aan als nginx nog niet draait, met het SELinux-type var_run_t. De service in httpd_t mag het bestand dan niet openen en start niet. Dat gebeurt bij elke eerste installatie.
  • Een fail2ban die nog niet bestond: De firewall-handler herstart fail2ban, maar op een verse machine is dat op dat moment nog niet geïnstalleerd. Dat kwam pas aan het licht bij de tweede echte run vanaf nul; daarvoor stond de firewall er al en verborg het.
  • Wat WordPress er even bij deed: Een vergelijking met de live blog liet zien dat robots.txt, de oude sitemap-adressen en twitter:card ontbraken. Yoast had die allemaal geleverd.
  • Buitengesloten door mijn eigen beveiliging: Het domein staat op de HSTS-preloadlijst. Daardoor liet mijn Firefox me de self-signed testsite niet openen, zelfs niet nadat ik alle gegevens had gewist. De regel zit ingebouwd in de browser.
  • De mysterieus trage testmachine: Met dezelfde specs als de blogserver was hij eerst vele malen trager. Na de volgende herinstallatie was het verschil weg, en de run vanaf nul duurde ongeveer 12 in plaats van ruim 30 minuten. De oorzaak weet ik niet; ik verdenk de hostmachine. Het was niet het playbook, want ik heb tijdens de run elke minuut gemeten.

Na de fixes toonde de controlerun changed=0.

De les: Een run op een bestaande machine bewijst weinig. De run vanaf nul is de echte test, en die moet vóór het echte werk gebeuren.

🚧 Wat er tijdens de echte migratie misging

Ondanks al het testen verliep het echte werk niet vlekkeloos, en dat hoort hier ook bij. De blog was op 6 november van ongeveer 18:10 tot 19:52 onbereikbaar, veel langer dan het halfuur dat ik had gepland.

  • De ontbrekende map: Let’s Encrypt kon op de testmachine niet getest worden, dus die stap draaide voor het eerst op de echte server. De hookmap verschijnt pas bij de eerste certbot-run; het playbook wilde er eerder in schrijven en brak af. Dat was snel opgelost. De run ging daarna verder op poort 10022 en kreeg meteen een geldig certificaat.
  • Mezelf buitengesloten: Ik wilde de oude SSH-hostkeys behouden zodat andere machines de server nog zouden herkennen. Ze hadden modus 640 met de groep ssh_keys, en de groep ging bij het kopiëren verloren. sshd weigert zulke sleutels en startte niet. Ik had hem herstart zonder sshd -t, en mijn enige toegang was weg. De redding was een chmod 600 via de console van de provider. De testmachine liet dit niet zien omdat haar sleutels al 600 hadden.
  • Leeg Pressure-paneel: psi=1 werkt pas na een reboot, en op AlmaLinux 10 heeft /proc/pressure een eigen SELinux-type proc_psi_t, dat mijn node_exporter-module niet kende.
  • Geen swap: Daar had ik bij de herbouw gewoon niet aan gedacht. Zonder K3s spreekt er niets tegen, dus er is nu een klein swapbestand.

Aan de pluskant: alle 592 oude adressen van posts en pagina’s antwoorden nog, de checksum van de site klopt, en een sitemapvalkuil kwam op tijd boven: hij bevatte tagpagina’s die als noindex gemarkeerd waren.

De les: Een test bewijst alleen wat hij aanraakt. Voordat je een service herstart waar je eigen toegang van afhangt, draai altijd eerst de configcheck ervan.

🛡️ Is dit onbedenkelijk?

Het aanvalsoppervlak is veel kleiner geworden. Er is geen PHP meer, geen plugins, geen database en geen WordPress-login. Op de server blijft alleen de Grafana-login over, beschermd door een landenfilter, een voorgeschakelde login en fail2ban. De regelmatige security-updates voor WordPress, plugins en het cluster zijn weg. Maar het risico is niet verdwenen, het is verschoven:

  • GitHub-account: Daar staat nu alle content. Het vervangt de WordPress-2FA alleen als het zelf goed beschermd is.
  • Buildmachine: Wie die overneemt, kan met de deploysleutel de site veranderen, maar niet de server.
  • Certificaat: Door HSTS-preload kan geen bezoeker een certificaatwaarschuwing wegklikken. Mislukt de verlenging, dan is de blog meteen onbereikbaar. De monitoring moet dat vroeg melden.
  • HTTP/3 op mainline: Ik draai bewust een ontwikkellijn met uitgebreide rechten. Daartegenover staat dat één enkele variabele HTTP/3 weer uitzet.
  • De verhuizing zelf: De enige weg terug was de volledige back-up. Daarom heb ik die vooraf gecontroleerd en de certificaten apart opgeslagen.

De les: Statische sites zijn niet automatisch veilig. Het risico verschuift van de server naar accounts, sleutels en certificaten.

💾 Back-up: minder data, andere vragen

Vroeger maakte ik vooral een back-up van de database en de media, anders was de blog weg. Nu is de website zelf afgeleid: hij kan op elk moment opnieuw gebouwd worden uit de contentrepository. Hetzelfde geldt voor de server, die het playbook bouwt. Wat telt, is wat niet opnieuw te maken is:

  • Contentrepository: De eigenlijke bron. Die staat op GitHub en daarnaast in de homelab-back-up.
  • Certificaten: Zodat een herbouw niet afhangt van het volgende geslaagde verzoek.
  • SSH-hostkeys: Anders slaat na een restore elke verbinding alarm.
  • Bezoekersstatistieken: Die kun je nergens anders uit opnieuw genereren.
  • Vault-wachtwoord: Zonder dat heb je bij een herbouw weinig aan het playbook, dus bewaar het apart.

Ook hier betaalde de test zich uit. Zonder rsync -H had mijn nieuwe back-up de hardgelinkte versies vermenigvuldigd, en rdiff-backup had ook afgebroken back-ups geversioneerd en daarbij bestanden als verwijderd geregistreerd. Beide zijn opgelost. Op een vers geïnstalleerde testmachine duurde de restore daarna 16 seconden, de checksum over alle 18.837 bestanden kwam overeen met de build, en de SSH-hostkeys waren weer de oude. De oude WordPress-back-up inclusief de databasedump blijft apart bewaard.

De les: Een back-up telt pas als de restore echt gedraaid heeft. Dat bijna alles nu opnieuw te bouwen is, maakt het makkelijker, niet overbodig.

🎯 De lessen

  1. Eerst meten, dan geloven. Dat geldt voor “Hugo doet weinig voor lezers” net zo goed als voor “HTTP/3 werkt niet”.
  2. De test vanaf nul vindt wat elke run op een gegroeide machine verbergt.
  3. Een plugin als Yoast doet meer dan je merkt. Vergelijk voor het uitschakelen zijn output regel voor regel.
  4. Als je een component verwijdert, verwijder dan ook zijn uitzonderingen: firewall, auditregels, alerts.
  5. Beveiliging verschuift, ze verdwijnt niet. Na de herbouw telt wie de sleutel en het account heeft.
  6. Altijd sshd -t vóór het herstarten van sshd, en houd een tweede toegang klaar.

Hoe dit standhoudt in het dagelijks gebruik en onder normale belasting, vul ik aan na een paar dagen draaien.

Sommige teksten en afbeeldingen op deze site zijn met hulp van AI gemaakt of door AI gegenereerd. Details