Mijn vrije avond: een verraderlijke miniatuur, een praatgraag cluster en een header die niet wilde
Ik wilde alleen Hugo bijwerken. Tegen middernacht had ik een EXIF-miniatuur gevonden die meer liet zien dan de foto, een praatgrage Kubernetes-exporter stilgezet, mijn firewall afgeleerd om scanners te loggen, mijn header vijf keer opnieuw gebouwd en mezelf uitgelegd waarom GitHub niet mijn back-up is.

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Kort gezegd: het plan voor de avond paste in één regel: Hugo bijwerken. Wat ik in plaats daarvan kreeg, waren zeven kleine klussen, de een na de ander. Een afbeelding die meer prijsgaf dan me lief was, een cluster dat 137 keer per dag klaagde, een firewall-log dat alleen maar hetzelfde geruis vastlegde, een header die vijf pogingen nodig had, een ventilatiesysteem dat mijn alarm liet afgaan en twee vragen die ik mezelf veel eerder had moeten stellen. Niets daarvan was dramatisch. Alles was het weten waard. Ik heb de avond samen met Claude Code doorgewerkt: Claude groef, ik besliste.
Vooraf: de secties hieronder gaan over verschillende onderwerpen die niet per se samenhangen. Wat ze verbindt, is alleen dat ze allemaal op dezelfde avond door mijn hoofd gingen. Spring gerust meteen naar het onderwerp dat je interesseert.
Inhoud
🔄 Het begon onschuldig: Hugo 0.170.1
Hugo komt bij mij niet uit een pakket van de distributie. Het is één los programmabestand in een gereedschapsmap naast de site, vastgezet op één versie. Een wekelijks rapport laat me weten wanneer er een nieuwere is. Deze keer stond erin: 0.169.0 → 0.170.1.
Mijn regel voor buildtools: ervoor bouwen, erna bouwen, elk bestand vergelijken. Het resultaat was geruststellend. Afgezien van de meta-tag generator op de pagina’s die hem hebben, waren beide builds identiek. De zoekindex verschilde een paar honderd bytes, maar dat doet hij ook tussen twee runs van dezelfde versie. Goed om te weten: sinds 0.170.0 is er geen aparte “extended”-editie meer, alleen nog één Hugo-programma. Dat is alleen van belang als je Sass gebruikt, en dat doe ik niet.
Les: een versiesprong van een buildtool is een test, geen geloofsdaad. Twee builds bestand voor bestand vergelijken kost een minuut en vervangt een hoop hopen.
🕵️ De miniatuur die meer liet zien dan de foto
Toen ik toch bezig was, stelde ik een vraag die ik mezelf nooit had gesteld: waar haalt Hugo eigenlijk de metadata uit afbeeldingen? Het eerlijke antwoord: nergens. Hugo kopieert originele afbeeldingen ongewijzigd. Alleen de verkleinde varianten die het zelf maakt, komen er schoon uit. Ooit had ik alle oude afbeeldingen met de hand opgeschoond, en nieuwe werden opgeschoond als ze werden omgezet. Dat is een gewoonte, geen garantie.
Dus heb ik alle 1.418 afbeeldingen gecontroleerd. Geen GPS, geen serienummers van camera’s. Maar twee van de voorbeeldafbeeldingen voor sociale media bevatten een ingebedde EXIF-miniatuur van de onbijgesneden originele foto. De zichtbare afbeelding toonde een bijgesneden rack. De piepkleine miniatuur in het bestand toonde meer van de ruimte eromheen. In een browser ziet niemand dat. Wie het bestand met een EXIF-viewer opent, ziet het meteen.
De oplossing heeft twee delen. De twee afbeeldingen zijn meteen opgeschoond en opnieuw gepubliceerd. En de build draait nu elke keer een klein script vóór Hugo: het verwijdert EXIF, GPS, XMP, IPTC en commentaar uit elke afbeelding in de bronmappen. Dat gebeurt verliesvrij, de kleurprofielen blijven behouden, en elk opgeschoond bestand verschijnt als wijziging in Git, dus niets gebeurt stilletjes.
Les: een foto bijsnijden snijdt de metadata niet bij. Als je pipeline ze niet verwijdert, ga er dan van uit dat ze er nog in zitten.
🎢 Een header die niet wilde
De blog had net rechtsboven een nieuwe achtbaanbanner gekregen: een achtbaan waarvan de rails een gloeiende blauwe netwerkkabel is die eindigt in een netwerkstekker. Het idee beviel me. De uitvoering kostte de rest van de avond. En eerlijk gezegd heb ik van elke minuut genoten: creatief zijn en proberen te denken als een grafisch ontwerper is precies wat ik leuk vind. Als ik met iets visueels bezig ben, met afbeeldingen en webdesign, kom ik snel in een echte flow en vergeet ik de tijd.
De eerste versies waren AI-afbeeldingen vol details: het domein als tekst, binaire cijfers, een trein met meerdere karretjes en ik erin. Op volle grootte zagen ze er geweldig uit. Op 112 pixels hoog, naast de grote titel van de site, waren ze een rommeltje. Mijn gezicht was 15 pixels groot, de cijfers waren oranje kruimels en het domein stond er twee keer: één keer in de titel en één keer in de afbeelding.
Wat uiteindelijk hielp, was niet smaak maar een rekenmachine. De titel was 1.047 pixels breed, waardoor er op een laptop 330 pixels overbleven voor de banner. Dus werd de titel korter. Alleen het domein staat nu groot, en “Homelab, Linux & DevSecOps” verhuisde naar de regel eronder. Dat maakte 700 tot 870 pixels vrij, genoeg voor een banner in 6:1-formaat. De afbeelding verloor de persoon en de tekst. Tekst hoort in de HTML, waar hij scherp blijft en leesbaar is voor schermlezers.
Twee technische details waar ik plezier in had:
- Transparantie uit een zwarte achtergrond. AI-afbeeldingen van gloeiende dingen komen op puur zwart. Neem je het helderste kleurkanaal van elke pixel als dekking en deel je de kleur door die waarde, dan wordt zwart transparant en blijft de gloed behouden. Terug op zwart gelegd verschilt het resultaat minder dan één procent van het origineel.
- Een favicon uit het eigen lettertype van de site. Het oude favicon was een afbeelding van 32 pixels, opgeblazen tot 512. Het nieuwe is “RM” in Oswald Bold, het koppenlettertype van de site, met de letters omgezet in vectorpaden. De SVG heeft geen lettertype nodig en blijft op elk formaat scherp.
En het laatste stuk kwam iets later. De brede banner klopte, maar er ontbrak iets. De trein was leeg. Een achtbaan zonder passagiers is alleen maar rails. Nu juicht Tux in het voorste karretje, en twee pakketjes met het opschrift .deb rijden achter hem aan de stekker in. Dat is apt upgrade, letterlijk.
Les: meet eerst de ruimte en ontwerp er dan voor. En een afbeelding heeft een grap nodig, niet alleen een thema.
🔊 Een praatgraag cluster en een firewall die alleen geruis logde
Daarna ben ik de logs van mijn drie servers doorgegaan, op zoek naar alles wat te veel regels produceert of op een configuratiefout wijst. Twee vondsten sprongen eruit.
Het cluster. Op mijn twee Nextcloud-servers, die op K3s draaien, schreef kube-state-metrics 137 keer per dag dezelfde waarschuwing: v1 Endpoints is deprecated in v1.33+; use discovery.k8s.io/v1 EndpointSlice. De exporter moest nog steeds de oude Endpoints-resource in de gaten houden. Geen enkele alarmregel en geen enkel dashboard gebruikte die metrics, dus de oplossing was één woord in de configuratie: endpointslices in plaats van endpoints. Op beide hosts uitgerold, en het aantal waarschuwingen zakte naar nul.
De firewall. Het drop-log van nftables is beperkt tot twee regels per minuut, dus hoogstens 2.880 per dag. Het zat elke dag op die grens. Mijn eerste lezing was “late ACK-pakketten van gesloten verbindingen”. Dat was fout. Ik had het veld ACK= in de logregel, het bevestigingsnummer, aangezien voor de ACK-vlag. Goed geteld waren 2.577 van de 2.629 regels in 24 uur gewone SYN-pakketten, dus nieuwe verbindingspogingen vanaf het internet naar gesloten poorten. Achtergrondgeruis van scanners die onder mijn portscan-limiet blijven.
De firewall deed alles goed. Maar het log was nutteloos: altijd vol met hetzelfde geruis, en het zeldzame interessante pakket viel weg door de limiet. De oplossing is één regel vóór de logregel:
tcp flags & (fin|syn|rst|ack) == syn counter drop comment "scan noise: counted, not logged"
Precies dezelfde pakketten worden verworpen als voorheen. Portscan-blokkades en fail2ban blijven onaangeroerd, want geen van mijn jails leest dit log. Maar het geruis belandt nu in een teller in plaats van in het journal, en de overgebleven ongewone drops worden volledig gelogd.
Les: eerst tellen, dan interpreteren. Mijn eerste verklaring klonk aannemelijk, en ze was fout.
📮 De brievenbussleutel
Tussendoor stelde ik een vraag die ik nooit helemaal had doordacht: hoe werkt de deploy-sleutel die de site naar de server uploadt eigenlijk precies? Het antwoord bleek een mooi stukje ontwerp, dus hier is het.
De deploy-sleutel is een gewoon SSH-sleutelpaar, alleen voor deze ene taak. Op de server begint zijn regel in authorized_keys met restrict,command="/usr/local/sbin/blog-deploy". Wat de client ook vraagt, de server voert alleen dat ene script uit. Het script controleert de gevraagde actie en staat precies drie dingen toe: rsync naar de uploadmap, een nieuwe versie activeren en terugdraaien. restrict verbiedt terminals en elke vorm van doorsturen. Ansible beheert de sleutel met exclusive, zodat elke andere sleutel die iemand voor die gebruiker toevoegt bij de volgende playbook-run weer verdwijnt.
De deploy zelf volgt het klassieke release-patroon. De upload komt in een aparte map terecht, de server maakt er met hardlinks een nieuwe release-map van, zodat ongewijzigde bestanden geen extra ruimte kosten, en zet dan een symlink current in één atomaire stap om. Bezoekers zien altijd alleen de oude of de nieuwe versie, nooit een half geüploade. De laatste vijf releases blijven bewaard, en terugdraaien duurt een seconde.
Les: een gestolen deploy-sleutel zou een brievenbussleutel moeten zijn. Je kunt er iets mee in de bus doen, maar niet de deur mee openen.
💾 GitHub is niet mijn back-up
De laatste vraag van de avond: als mijn computer thuis vannacht zou uitvallen, zou GitHub dan genoeg zijn? Nee, en dat is met opzet. Code, playbooks, berichten en thema staan op GitHub. De vault-wachtwoorden die de geheimen ontsleutelen niet. Net zomin de echte inventarissen met adressen, de SSH-sleutels of de interne documentatie. Dat alles staat alleen op mijn thuisserver, en daar hoort het ook.
Toch wordt het geback-upt: door ZFS-snapshots en door een nachtelijke back-up van mijn homemap naar een aparte back-up-pc. Wat noch op GitHub noch in een back-up staat, kan opnieuw worden gemaakt: de gebouwde site en de gedownloade buildtools.
Les: GitHub is een plek waar code woont, geen back-up. Wat bij een herstel het belangrijkst is, is precies wat je nooit mag pushen.
🌬️ Een ventilatiesysteem test mijn monitoring
De nieuwe filters voor ons ventilatiesysteem waren binnen. Vervangen stond eigenlijk niet op het plan voor de avond, maar na 20 uur heb ik het toch gedaan, sneller dan gedacht. Het is een systeem van Helios met netwerkaansluiting: via het LAN kan ik bijvoorbeeld instellen op welke stand het op welke tijden van de dag draait en hoeveel lucht het met buiten uitwisselt.
(Waarom eigenlijk een ventilatiesysteem? Drie redenen, oplopend in belangrijkheid. Eén: ik hoef veel minder vaak een raam open te zetten om te luchten. Twee: het systeem wisselt alleen de lucht uit, niet de warmte. De ingebouwde warmtewisselaar haalt de warmte uit de gebruikte lucht voordat die naar buiten gaat en geeft haar af aan de frisse lucht die binnenkomt. Juist nu in de winter blijft de warmte dus in huis. Bij sommige buren draait de verwarming in de kelder daarentegen ijverig door, zodat de warmte daarna gevoelsmatig urenlang door het open kiepraam kan ontsnappen. Drie: we wonen direct aan een akker, dus er vindt veel minder kruipgedierte de weg naar binnen. De spinnen hebben een klacht ingediend.)
Een paar dagen eerder had ik het systeem opgenomen in mijn Zabbix-monitoring, die elk apparaat in het thuisnetwerk pingt. Waar ik niet aan had gedacht: zodra ik het systeem openmaak, schakelt het zichzelf uit veiligheidsoverwegingen uit, en de elektronica gaat mee uit, netwerkstack inbegrepen. Mijn inbox merkte het eerder dan ik:
Problem started at 20:28:37
Problem name: ICMP Ping: Unavailable by ICMP ping
Host: Helios easyControls
Severity: High
Resolved in 7m 0s at 20:35:37
Zeven minuten, precies de tijd dat het systeem openstond voor de filterwissel. Niemand had een testalarm gepland, maar daar was het, en het bewees dat de alarmering van begin tot eind werkt, van de ontbrekende ping tot de mail.
Les: de beste alarmtest is de test die je per ongeluk uitvoert. De volgende keer stel ik eerst een onderhoudsvenster in Zabbix in. 😉
🔜 Wat er nog komt: tot ziens, Alexa? Nog niet
Onderweg dook er nog een klus op, en die is te groot voor dit bericht. Onze Echo Dot klaagde voortdurend over een slechte verbindingskwaliteit, hoewel er een access point vlakbij staat. Bij nader inzien:
- hij zit in het gastnetwerk, daarom kon mijn server hem helemaal niet zien
- zijn signaal komt maar met −74 dBm binnen
- de wifi-tijdschakeling zet het netwerk ’s nachts uit, en dat vindt een apparaat dat altijd online wil zijn niet leuk
- het DNS-filter van de router, een sinds kort ingebouwde adblocker, geldt ook voor het gastnetwerk en blokkeert mogelijk adressen waarmee de Echo naar huis belt
Er zit wel een muur tussen, maar hemelsbreed is het access point dichtbij. Wat de echte oorzaak is, is nog niet definitief duidelijk.
Daarmee lag de grotere vraag op tafel: hebben we eigenlijk wel een Alexa nodig? We willen vooral muziek luisteren en af en toe “zachter” zeggen. Het liefst had ik het met open source opgelost. Mijn harde eisen zijn echter duidelijk: een netwerkpoort, spraakbediening en geen knutselapparaat. Dit heb ik bekeken:
- Raspberry Pi met een HiFiBerry-bordje en moOde audio. Volledig open source, netwerkkabel, muziek van mijn eigen NAS. Maar precies het knutselkastje dat ik niet in de woonkamer wil, en zonder spraakbediening.
- Een Bluesound Pulse Flex 2i. Een echte speaker met ingebouwde netwerkpoort, die een opensource-muziekserver thuis zoals Music Assistant kan aansturen. Maar zonder microfoon.
- Een Sonos One of Era 100. Netwerk ingebouwd (bij de Era via een adapter), microfoons ingebouwd, geweldig geluid. Het addertje: de eigen, lokale spraakbediening van Sonos spreekt alleen Engels en Frans. In het Duits luistert een Sonos via Alexa, en dan stond ik weer aan het begin.
- Home Assistant Voice Preview Edition als opensource-spraakapparaat naast een netwerkspeaker. Dat werkt in het Duits en kan spraak lokaal op mijn server herkennen. Maar het zijn twee apparaten, het spraakdeel heeft alleen wifi, en met nummertitels heeft het duidelijk meer moeite dan Alexa.
Eerlijk is eerlijk: dit was tot nu toe maar een kort uitstapje tussendoor, en ik heb pas aan de oppervlakte gekrabd. Op dit moment doet geen enkel apparaat alle drie dingen zonder Amazon of Google. De opensource-speaker blijft daarom een project in mijn achterhoofd, en hij krijgt een eigen bericht zodra de markt of mijn geduld beweegt.
Tot die tijd kies ik de pragmatische weg: ik ben bezig onze Echo Dot (5e generatie) van de klassieke Alexa naar Alexa+ over te zetten. Met Prime is die inbegrepen, het apparaat zou compatibel moeten zijn, en in Duitsland komt ze nog op uitnodiging. De nachtelijke wifi-tijdschakeling voor dat ene apparaat oplossen, staat als volgende op de lijst.
🎯 De lessen van één avond
- Builds bestand voor bestand vergelijken voordat je een nieuwe toolversie vertrouwt.
- Bijsnijden snijdt geen metadata bij. Verwijder ze in de pipeline, niet uit gewoonte.
- Eerst de ruimte meten, dan ervoor ontwerpen.
- Eerst tellen, dan interpreteren. Het ongewone loggen, het geruis tellen.
- Een deploy-sleutel precies één taak geven.
- Geheimen buiten Git houden en ergens anders back-uppen.
- De beste alarmtest is de test die je per ongeluk uitvoert.
Niets hiervan duurde langer dan een uur. Samen was het een hele vrije avond. Zo gaat dat in een homelab.
