149 titelafbeeldingen, één stijl: hoe ik mijn blog in één middag opnieuw illustreerde als batchjob
In de loop der jaren raakte alles op mijn blog door elkaar: eigen foto's, screenshots, AI-afbeeldingen uit drie generaties, soms realistisch, soms aquarel, soms 3D. Ik wilde één consistente look. Met mijn regels, een analyse van elke oude afbeelding en een klein batchscript voor ArtCraft heeft elk bericht nu een eigen titelafbeelding in dezelfde stripstijl. Voor en na, de regels, de kosten en de valkuilen.

🌐 Ook in: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Polski
Kort gezegd: mijn blog is inmiddels oud genoeg dat de titelafbeeldingen flink door elkaar zijn geraakt: eigen foto’s, screenshots, fabrikantafbeeldingen en AI-afbeeldingen uit meerdere generaties, soms bijna fotorealistisch, soms aquarel, soms 3D. Dat wilde ik gelijktrekken. Nu heeft elk bericht een eigen titelafbeelding in dezelfde stripstijl, met hetzelfde personage en dezelfde plek. 142 afbeeldingen zijn nieuw, 7 foto’s van mijn eigen hardware zijn gebleven. Ik gebruikte dezelfde techniek als bij de kerstvideo – ArtCraft, aangestuurd door Claude Code via een MCP-server – alleen deze keer voor afbeeldingen en als batch.
Inhoud
🖼️ Waarom: een blog die eruitzag als een rommelmarkt
Wie al een tijdje blogt, kent het. In het begin maak je een foto van je bureau of een screenshot. Dan komen de eerste AI-afbeeldingen, elk in de stijl die het model op dat moment mooi vond. Een half jaar later kan het volgende model meer en zien de afbeeldingen er weer anders uit. Elk bericht op zich was prima, maar in het overzicht leek de blog samengeraapt.
Zo zag een selectie er vroeger uit:

En zo zien dezelfde acht berichten er nu uit:

📋 Mijn regels
Voordat er één afbeelding ontstond, waren er drie ontwerpen voor de stijl: een bijna fotorealistisch, een strip en een in de stijl van een 3D-animatiefilm. Het realistische lag te dicht bij een echte foto van mij, de 3D-look was te speels. De strip in het midden won. Die werd de standaard:
- Eén personage voor de hele blog: een nerd, geïnspireerd op mij maar duidelijk getekend als stripfiguur – kort donker haar, stoppelbaard, wit T-shirt, spijkerbroek.
- Eén plek: de gang van het datacenter met blauw licht en groene leds, een bureau aan het einde van de gang. Als de nerd iets aan een computer doet, zit hij precies daar.
- Personen, een kelder of een kantoor op de oude afbeelding → de standaardscène in het datacenter.
- Gedemonteerde hardware (zoals bij „Update Day”) → hetzelfde bureau, maar nu vol hardware.
- Een robot op de oude afbeelding → de robot blijft de hoofdpersoon, maar in het datacenter.
- Motieven buiten → de betekenis van het origineel blijft, alleen in stripstijl.
- Kenmerkende inhoud blijft: het SSL-bericht toont nog steeds „A+” op het scherm.
- Tekst in afbeeldingen alleen in het Engels, hooguit één kort woord.
- Geen logo’s en geen merken.
- Elk bericht krijgt een eigen afbeelding. Series mogen een gemeenschappelijk herkenningsteken hebben: de Deep Dives kijken door een messing patrijspoort, de Ansible-tour heeft een landkaart op de achtergrond.
- Speciale gevallen regelen we apart: foto’s van mijn eigen hardware en werken van anderen, zoals boekomslagen.
Twee voorbeelden van hoe de regels werken:


🤖 De techniek: zoals bij de kerstvideo, maar dan voor afbeeldingen
Voor de kerstvideo voor het team gebruikte ik ArtCraft, een abonnement dat toegang geeft tot meerdere commerciële beeld- en videomodellen. Het wordt niet via de interface bediend, maar via een MCP-server: Claude Code schrijft de prompts, uploadt referentieafbeeldingen en haalt de resultaten op. Precies dat heb ik hier weer gedaan, alleen voor afbeeldingen.
En afbeeldingen zijn veel goedkoper dan video. Eén afbeelding met Nano Banana Pro in 2K kost 15 credits. Een videoclip van 4 seconden kostte bij de kerstvideo rond de 100 credits. Voor de prijs van één korte clip krijg ik bijna zeven titelafbeeldingen.
De afbeelding die altijd als referentie meegaat, is een scène uit de standaard: de nerd in de gang, het bureau aan het einde. Zo blijven personage, plek en lijnvoering in alle afbeeldingen gelijk, hoewel elke afbeelding apart wordt gegenereerd.
⚙️ Uiteindelijk was het een batchjob
Bij bijna 150 berichten klik je niet elke afbeelding met de hand in elkaar. De werkwijze was daarom een klassieke batch:
- Analyse van elke oude afbeelding. Voor elk bericht bekeek Claude de oude afbeelding en noteerde wat erop staat, waar het bericht over gaat en welk idee de nieuwe afbeelding moet dragen. Onderweg kwamen dingen boven die sowieso weg moesten: een boekomslag, een fabrikantafbeelding, een productfoto met bedrijfslogo, een uitsnede van een kentekenbewijs.
- Eén prompt per bericht, allemaal volgens hetzelfde stramien: stijl, personage, plek, dan alleen de scène. Alles komt in één JSON-bestand.
- Een klein script verstuurt alle opdrachten en haalt de klare afbeeldingen op zodra ze er zijn. Dat ging in rondes: eerst de 5 nieuwste berichten als test, dan 20, 40, 68 en tot slot de rest. Ik werkte van het nieuwste naar het oudste bericht. Als de credits op waren, wachtte het proces tot de volgende opwaardering.
- Een visuele controle van elke afbeelding, omzetting naar WebP, een nieuwe alt-tekst in alle acht talen van de blog, build, linkcheck, deploy.
Uiteindelijk waren het zo’n 160 gegenereerde afbeeldingen, een paar daarvan ontwerpen en herhalingen. Bij 15 credits per afbeelding is dat ongeveer 2.400 credits.
🪤 Valkuilen
De hendel die overal opdook. Mijn eerste referentie was de afbeelding bij het cache-bericht, met een grote hendel met het opschrift „CACHE” aan de muur. Het model zag die als vast onderdeel van de ruimte en zette hem in afbeeldingen waar hij niets te zoeken had. Opnieuw genereren had elke keer credits gekost. In plaats daarvan verwijderde ik de hendel lokaal en gratis, met FLUX Kontext in ComfyUI op mijn AI-pc. Daarna was er een nieuwe referentie zonder hendel en was het probleem opgelost.

De hendel hoorde trouwens maar in één afbeelding: in het cache-bericht wordt de cache letterlijk „omgezet”, daar is hij de grap. In alle andere afbeeldingen sloeg hij nergens op.
Helemaal klaar was het daarmee niet. Bij het doorlopen viel me op: de hendel was weg, maar de lege houder – een zwarte plaat met een ronde uitsparing – zat nog in de muur. Die kwam binnen via een tweede referentie die er zelf nog een had. Het gaat om zo’n 40 afbeeldingen. De retouche draait weer lokaal met FLUX Kontext op mijn AI-pc, als batch, zonder één credit – het kostte alleen stroom. De pc heeft ongeveer vierenhalve minuut per afbeelding nodig; het exacte aantal afbeeldingen en de totale looptijd vul ik hier aan zodra de batch klaar is. Eén kunstgreep: alleen het deel dat echt veranderd is, gaat terug in de afbeelding. Al het andere blijft pixel voor pixel het origineel.


De les: geef maar één schone sjabloon als referentie mee. Wat in de referentie zit, ziet het model als vast onderdeel van de wereld. Drie afbeeldingen houden hun hendel trouwens met opzet: de slak bij het cache-bericht, de „SECURE”-schakelaar bij Defence in Depth en de schakelaar die de nerd omzet in het HTTP/3-bericht.
Verdwenen opdrachten die helemaal niet verdwenen waren. De opdrachtenlijst van de sessie toont alleen de laatste opdrachten. Oudere leken daardoor weg, maar ze waren klaar en konden direct via de job-API worden opgehaald.
Sommige woorden vindt het filter niet leuk. Prompts met „indringer”, „aanval” of „kooi” kwamen soms gewoon niet terug. Vriendelijker geformuleerd lukte het wel.
Speciale gevallen kun je beter laten wachten. Foto’s van mijn eigen hardware – het rack, de NUC, de ThinkPad, de open HP-server – zijn echte foto’s uit mijn homelab en die blijven. Vervangen werden wel de werken van anderen: de boekomslag, de fabrikantafbeelding van de firewallbox en de productfoto met logo.
🎢 Header en logo – of: de huisstijl van mijn homelab
Als alles gelijk wordt, dan goed ook. Elk fatsoenlijk bedrijf heeft een huisstijl met stijlgids, logo en merkambassadeur. Mijn homelab nu ook: de stijlgids is een Markdown-bestand op de NAS en de merkambassadeur is de vent die achtbaan rijdt op een netwerkkabel. Hij zit nu rechtsboven in de header in plaats van de Linux-pinguïn. Een versie met het adres www.apt-upgrade.me is mijn nieuwe bloglogo en profielfoto. De marketingafdeling (ik) en de ontwerpafdeling (Claude en ArtCraft) waren het in één sessie eens – dat lukt niet elk concern. 😄
✅ Conclusie
- 149 berichten, 142 nieuwe titelafbeeldingen, 7 eigen foto’s behouden, alt-teksten in acht talen.
- Eén middag voor de eigenlijke ombouw. Het meeste werk zat vooraf in de regels en de analyse van de oude afbeeldingen.
- Een batch in plaats van handwerk: eerst regels en analyse, dan prompts in één bestand, een script verstuurt en haalt op.
- De regels liggen nu vast. Nieuwe berichten krijgen hun titelafbeelding meteen in de nieuwe stijl.
Wat ik het mooist vind: wie nu door het overzicht scrolt, ziet één blog en niet meer een verzameling uit anderhalf jaar.
