🐧➡️🪟 Od pingwina do Windowsa: dlaczego (znowu) uruchamiam Windows Server 2025 w moim homelabie

Ilustracja przejścia z Linuksa na Windows Server 2025 w homelabie

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

Od lat jestem wielkim fanem Linuksa – i to nie zmieniło się ani trochę. Uruchamiam Linuksa w maszynach wirtualnych, na serwerach i właściwie wszędzie, gdzie da się dostać prompt powłoki. Wciąż uwielbiam jego elastyczność, otwartość i piękną filozofię CLI-first. Szczerze mówiąc, był nawet czas, kiedy byłem zagorzałym ewangelistą „tylko Linux”. Nie tylko technicznie, ale też ideologicznie. Jednocześnie zawsze lubiłem używać Windowsa na desktopie. Oba światy mają swoje mocne i słabe strony. Linux daje mi wolność, przejrzystość i nieskończone możliwości majsterkowania. Windows natomiast konsekwentnie zapewniał świetne wsparcie sprzętu, dojrzałe sterowniki, bezbolesne aktualizacje firmware’u, niezawodne zarządzanie energią i dobrą zgodność z peryferiami. Takie rzeczy jak standby, aktualizacje BIOS-u, czytniki linii papilarnych i przypadkowe dziwactwa sprzętu często po prostu działają. Czasem to jest warte bardzo wiele. Mimo to mam mieszane uczucia co do przenoszenia większej części mojej prywatnej infrastruktury z powrotem na Windowsa. Tematy takie jak cyfrowa suwerenność, prywatność i obecny klimat geopolityczny – w tym wydarzenia w USA i wokół Donalda Trumpa – zdecydowanie każą mi się na chwilę zatrzymać. Jako ktoś, kto od lat jest głęboko zaangażowany w ekosystem Linuksa, mocno kojarzę Linuksa z przejrzystością, kontrolą nad moimi systemami, prywatnością i bezpieczeństwem IT. Dla mnie Linux nigdy nie był tylko systemem operacyjnym. Zawsze był częścią szerszej filozofii cyfrowego samostanowienia i posiadania swojej technologii zamiast jedynie wynajmowania jej od kogoś innego. To też jeden z powodów, dla których poświęciłem sporo czasu projektom skupionym na prywatności, takim jak GrapheneOS. Jeśli cię to interesuje, napisałem o tym więcej tutaj. A jednak... oto jestem. Znowu. Zabawne, że byłem już kiedyś w tej króliczej norze. Mniej więcej rok temu napisałem wpis o przenoszeniu części mojego homelabu z powrotem na Windowsa. Tamten pierwotny wpis został już wycofany, a ten artykuł całkowicie go zastępuje – bo podobnie jak same homelaby, opinie, wymagania i architektury z czasem ewoluują.

Spis treści

🧪 Ponowna ocena Windowsa

Obecnie sprawdzam, czy chcę wrócić do Windowsa w moim prywatnym środowisku – zarówno na klientach desktopowych, jak i na NAS-ie i infrastrukturze homelabu z Windows Server 2025. Ale tym razem nie traktuję Windowsa jako centrum mojego wszechświata. Widzę go raczej jako warstwę zarządzania infrastrukturą. Mój homelab składa się obecnie z trzech serwerów, kilku PC, laptopów i różnych urządzeń, które jakoś nagromadziły się przez lata, bo, no cóż... tak właśnie robią homelaby. To dość heterogeniczne środowisko. Linux nigdzie się nie wybiera. Kontenery, automatyzacja, Kubernetes, Ansible i cała reszta fajnych rzeczy pozostaną ważnymi częściami mojej konfiguracji. Mój obecny pomysł to użyć Windows Server jako control plane dla mojej infrastruktury. Active Directory, DNS, DHCP, Group Policies, centralne udziały plików i zarządzanie użytkownikami mogłyby stanowić solidny fundament, na którym działa cała reszta. Windows staje się warstwą zarządzania, podczas gdy właściwe obciążenia nadal obejmują oba ekosystemy. I szczerze: kiedy większość twoich klientów i tak działa na Windowsie, rzeczy takie jak Active Directory, Group Policy, Hyper-V i centralne zarządzanie aktualizacjami nagle zaczynają wyglądać zaskakująco atrakcyjnie. To trochę jak odkrycie, że to, czego unikałeś, tak naprawdę rozwiązuje kilka prawdziwych problemów.

🤖 Claude, PowerShell & przygody admina ze wsparciem AI

Jedną z rzeczy, które sprawiły, że cały ten eksperyment był szczególnie ciekawy, jest AI. Tym razem celowo spróbowałem czegoś zupełnie innego. Aktywnie używam mojej ulubionej AI, Claude’a, jako współadministratora Windows Server. Przez SSH, WinRM i solidną dawkę PowerShella Claude okazał się zaskakująco pomocny w konfigurowaniu i diagnozowaniu mojego serwera. Kiedy utknę, po prostu rzucam problem Claude’owi, omawiamy możliwe rozwiązania i zwykle kończę z działającymi skryptami PowerShell, które potrafię zrozumieć, zmodyfikować i wdrożyć. Systemy plików, partycje, Group Policies, udziały, uprawnienia, usługi – Claude pomógł mi z tym wszystkim. Dla kogoś, kto nie siedzi w Windows Server na co dzień, to było niesamowicie przydatne. W pewnym sensie przypomina to pair programming z nieskończenie cierpliwym adminem, który nigdy nie irytuje się moimi głupimi pytaniami i jakimś cudem pamięta każdy parametr PowerShella, jaki kiedykolwiek wymyślono. Planuję też w najbliższych dniach opublikować część tych skryptów PowerShell i przykładów konfiguracji na moim koncie GitHub. Zanim to zrobię, chcę poświęcić jeszcze trochę czasu na dokładne przetestowanie wszystkiego i upewnienie się, że zachowuje się poprawnie w różnych scenariuszach.

💾 Storage Spaces, ReFS i życie na krawędzi

Postanowiłem też spróbować czegoś nowego z pamięcią masową. Historycznie polegałem głównie na programowym kontrolerze RAID od HP w moim HP MicroServerze. Działał, był znajomy i znałem jego dziwactwa. Tym razem jednak Claude przekonał mnie do eksperymentu. Utworzyłem pulę Storage Spaces na trzech dyskach SSD w trybie parzystości, co mniej więcej odpowiada RAID5, i położyłem na niej system plików ReFS od Microsoftu. Bądźmy szczerzy: ReFS to nie ZFS. ZFS wciąż jest systemem plików, który podziwiam najbardziej. Jest dojrzały, bogaty w funkcje, sprawdzony w boju i w wielu obszarach po prostu bardziej zaawansowany. ReFS nadal sprawia wrażenie, jakby gonił resztę. Nie oferuje tej samej głębi funkcjonalności, a jego rozwój wydaje się znacznie mniej ambitny. Ale co zaskakujące, wiele osób zgłasza dobre doświadczenia z połączeniem Storage Spaces i ReFS, szczególnie w mniejszych środowiskach. U mnie jak dotąd działa bez zarzutu. Czy za sześć miesięcy nadal będzie dobrze? Nie mam zielonego pojęcia. Ale z drugiej strony niepewność to w zasadzie jedna z podstawowych zasad projektowych każdego homelabu.

🖥️ Obecny stan labu

Samo środowisko jest wciąż stosunkowo małe, ale w pełni działające. Active Directory działa, istnieją użytkownicy testowi, udziały plików oparte na NTFS są na miejscu, a podstawowe usługi infrastruktury działają niezawodnie. To nie jest moja ostateczna konfiguracja. Pewnie nigdy nie będzie. Bo ostatecznie o to chodzi w homelabach: eksperymentować, uczyć się, psuć rzeczy, odbudowywać je i od czasu do czasu tworzyć sobie zupełnie nowe problemy tylko dlatego, że w piątkowy wieczór wydawało się to fajnym pomysłem.

⚖️ Praktyczność > puryzm

Nadal jestem wielkim fanem Linuksa i nie widzę, żeby to miało się szybko zmienić. Linux pozostaje istotną częścią mojego homelabu i pewnie zawsze nią będzie. Ale dziś jestem znacznie bardziej pragmatyczny niż kiedyś. Nie pytam już siebie, który system operacyjny jest filozoficznie słuszny. Pytam, które narzędzie rozwiązuje moje bieżące problemy w najbardziej praktyczny i łatwy w utrzymaniu sposób. Może za rok wszystko wróci na Linuksa. Może Windows Server 2025 stanie się stałym elementem mojego homelabu. A może skończę z cudownie przekombinowanym środowiskiem hybrydowym, w którym Windows zarządza klastrami Kubernetes wdrażającymi kontenery linuksowe, które jakimś cudem znowu automatyzują części Windowsa. Szczerze mówiąc, brzmi to dokładnie jak coś, co bym zbudował. Na razie po prostu będę dalej eksperymentował. Bo na tym polega piękno homelabów: rozwijają się razem z tobą, twoimi zainteresowaniami i twoją wciąż zmieniającą się kolekcją nieco wątpliwych pomysłów technicznych.


📚 Więcej w tej serii: Windows Server 2025 w homelabie

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły