Homelab Rebuild 2026 — GitLab, Seed VM i cisza przed kubernetesową burzą

Ilustracja przebudowy homelabu z GitLabem i seed VM

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

😌 Uczciwe ostrzeżenie: ten odcinek to cisza przed burzą. GitLab i Seed VM okazały się odświeżająco proste — nudna infrastruktura, zrobiona nudno, celowo. Wspominam o tym wprost, bo następny wpis to terytorium Kubernetesa — FluxCD, pętle rekoncyliacji GitOps i wszystkie sposoby, na jakie klaster może wyglądać na zdrowy aż do momentu, w którym zdecydowanie zdrowy nie jest — i to była znacznie większa walka. Potraktuj to jako głęboki wdech przed nurkowaniem. 🤿 🦊 Każdy homelab dochodzi do punktu, w którym “po prostu wejdę po SSH i odpalę polecenie ręcznie” przestaje być urocze i zaczyna być obciążeniem. Ten wpis jest o momencie, w którym ten lab przekroczył tę granicę: postawienie GitLaba jako jedynego źródła prawdy i zbudowanie dedykowanej Seed VM, żeby “narzędzia do zarządzania infrastrukturą” przestały mieszkać na laptopie, który akurat trzymam w rękach. 💻➡️🗄️ Poprzedni odcinek nadrobisz tutaj: Homelab Rebuild 2026: budowa klastra Proxmox i provisioning z Terraformem.

Spis treści

🦊 GitLab: z maszyny bare metal na porządną VM

GitLab tak naprawdę działa w tym homelabie już od jakiegoś czasu — tylko nie poprawnie. Pierwotna instancja żyła bezpośrednio na bare metalu HP3 (Debian, bez hypervisora pod spodem, bez snapshotów, bez backupów godnych tej nazwy). Działało, ale to dokładnie ten rodzaj “tymczasowego” setupu, który po cichu staje się stałą infrastrukturą, od której wszyscy zależą. 😅 Poprawka: zainstalować GitLaba porządnie jako VM (HP1-gitlab01, 192.168.10.x, 12 GB RAM, 120 GB dysku) ze standardowego pakietu Omnibus — oficjalne repozytorium apt GitLaba, jeden pakiet zawierający samego GitLaba, wbudowane PostgreSQL, Redis i NGINX, konfigurowany przez jeden plik /etc/gitlab/gitlab.rb. To celowo nudna, wydeptana ścieżka instalacji: to infrastruktura, o której chcę nie myśleć, a nie projekt naukowy. Wewnętrznie to zwykłe HTTP, jeszcze bez TLS z przodu — w porządku dla instancji tylko w LAN-ie, choć później zemściło się to na mnie, gdy bootstrap FluxCD odmówił wysyłania poświadczeń przez nieszyfrowane HTTP (to historia na inny wpis 👀). Naprawdę ciekawa część to nie świeża instalacja — tylko przeniesienie danych starej instancji bez utraty historii. Własne narzędzia backup/restore GitLaba dały radę: pełny gitlab-backup create na starej maszynie bare metal, powstałe archiwum plus plik sekretów instancji (gitlab-secrets.json) skopiowane, potem gitlab-backup restore na nowej VM z pasującą wersją GitLaba. Projekty, issues i — co kluczowe — każdy branch każdego repo, łącznie z branchem internal tego projektu (tym z prawdziwymi poświadczeniami, nigdy niewypchniętym do publicznego mirrora na GitHubie), przeszły nienaruszone. Kazałem Claude’owi przejść całą sekwencję eksport → transfer → import → weryfikacja i potwierdzić, że zmigrowana instancja naprawdę zgadza się ze starą, zanim HP3 został wyczyszczony. 🔍✅ Po weryfikacji instalacja Debiana na bare metalu HP3 została całkowicie wyczyszczona i przebudowana jako trzeci węzeł Proxmox VE — co oznacza, że GitLab nie jest teraz po prostu na VM, tylko na VM w tym samym klastrze Proxmox co wszystko inne, ze snapshotami i backupami w PBS jak każde inne obciążenie. Koniec z klimatem “oby ta maszyna bare metal nie padła”. 🙏

🌱 Wchodzi Seed VM

Skoro GitLab trzymał już prawdziwe źródło prawdy dla Terraforma i Ansible, następna luka była oczywista: skąd właściwie uruchamiane są terraform apply i ansible-playbook? “Z maszyny, która danego dnia ma zainstalowane narzędzia” to nie odpowiedź, tylko obciążenie w prochowcu. Więc: HP1-seed01 (192.168.10.x) — mała, nudna VM z Ubuntu, 4 GB / 60 GB, której jedynym zadaniem jest być tym jednym miejscem, z którego wprowadza się zmiany w infrastrukturze. W całości budowana przez playbook Ansible (02_ansible/playbooks/seed01.yml), więc da się ją odbudować od zera w kilka minut, a nie “tak, jak zapamiętałem, że ją ostatnio konfigurowałem”. 🌱 Co na niej ląduje:

  • 🔧 git — bez przypiętej wersji, nie ma powodu się nad nim rozczulać
  • 🏗️ Terraform, przypięty do dokładnej wersji (1.15.8) z oficjalnego repo apt HashiCorpa — zmiany infrastruktury nigdy nie powinny po cichu złapać nowego wydania Terraform w środku applya
  • 📜 sam Ansible, żeby seed VM mogła w końcu uruchamiać playbooki przeciw reszcie floty, łącznie z sobą
  • ☸️ kubectl, przypięty do wersji minor klastra RKE2 (obecnie v1.36) z oficjalnego repo apt Kubernetes
  • ⎈ Helm, przypięty do dokładnego wydania, pobierany prosto z get.helm.sh

Dwa fajne szczegóły warte podkreślenia. Po pierwsze, playbook nie wrzuca po prostu gołej binarki kubectl i na tym nie kończy — pobiera aktualny kubeconfig bezpośrednio z pierwszego węzła control plane klastra, przepisuje adres loopback na prawdziwe IP tego węzła i instaluje go dla kont ubuntu i user3. kubectl get nodes działa w sekundzie, w której playbook się kończy, bez ręcznego kopiowania kubeconfiga tu i tam. Po drugie: każde konto dostaje alias k dla kubectl z pełnym bash completion — więc k get pods uzupełnia się tabem dokładnie tak, jak zrobiłoby to kubectl get pods. Drobiazg, a oszczędza naciśnięcia klawiszy na zawsze. ⌨️ Same wersje mieszkają w jednym miejscu (group_vars/all.yml) — podbijasz numer, odpalasz playbook ponownie i każde narzędzie aktualizuje się równo z tym, czego klaster faktycznie potrzebuje. Koniec z momentami “chwila, którą wersję minor kubectl ja właściwie mam?”.

🧠 Dlaczego to ważniejsze, niż brzmi

Nic z tego nie jest efektowne. Nikt nie pisze wpisu “Zainstalowałem kubectl” i nie oczekuje oklasków. Ale to różnica między homelabem, który jest muzeum jednorazowych ręcznych kroków, o których za pół roku zapomnę, a takim, w którym “odbuduj wszystko z Gita” to prawdziwe, przetestowane stwierdzenie, a nie pobożne życzenie. GitLab jest teraz prawdziwym źródłem prawdy; Seed VM to prawdziwe miejsce, z którego wprowadza się zmiany. Dwie nudne VM-ki, każda robi dokładnie jedną rzecz, obie w pełni odtwarzalne z kodu. 📦 Wkrótce: albo kubernetesowa/FluxCD/Longhornowa strona tego klastra, albo — jeśli wreszcie to rozgryzę — ciągnąca się zagadka klienta Windows w domenie, którego Group Policy w zakresie użytkownika kategorycznie odmawia zastosowania choćby jednego GPO, mimo że samo Active Directory wygląda na w pełni zdrowe z każdej strony, z której je badałem. Bądź na bieżąco. 🕵️‍♂️


📚 Więcej z tej serii: Homelab Rebuild 2026

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły