wp2shell, fałszywy Chrome i botnet w prochowcu: co wygadały moje własne access logi

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands
Kilka dni temu krążył “wp2shell” — łańcuch RCE
bez uwierzytelnienia w WordPressie, sklejony z SQL injection
(CVE-2026-60137) i obejścia walidacji w endpoincie REST batch
(CVE-2026-63030). 🩸 Każdy WordPress ≥6.8 był
narażony; upstream w końcu naprawił to w 7.0.2. Przez
parę dni obgryzania paznokci ten właśnie blog działał z awaryjną
blokadą w nginx na /wp-json/batch/v1, bo załatany obraz
Dockera po prostu odmawiał zaistnienia. Klasyka. 🙃
Więc oczywiście, gdy pożar został ugaszony, zrobiłem to, co robi
każdy szanujący się nerd od homelabu o 2 w nocy: zszedłem do jaskiń
własnych logów ingressu. 🕵️♂️ Okazuje się, że internet ma gdzieś,
że załatałeś. Internet i tak dalej puka.
🔍 Dowody z access logu
Przy pierwszym przejściu przez logi myślałem, że mam schludną małą garstkę trafień. Potem wróciłem z lepszym grepem (okazuje się, że zwykłe linie access logu nginx nie powtarzają nazwy hosta, więc mój pierwszy filtr domeny po cichu zjadał prawdziwe trafienia — nawet nerdy od homelabu mają gorsze dni 🤦) i odkryłem, że to dużo więcej niż garstka.
- 🌊 Powódź na otwarcie, 18–19 lipca — w
dniu publikacji CVE moje logi rozświetliły się dziesiątkami trafień, prawie wszystkimi
od tego samego cudownie mało subtelnego User-Agenta,
wp2shell.com scanner, rotującego przez małą armię adresów IP za Cloudflare, przeważnie z wynikiem 207 (przetworzone, przed zabezpieczeniem). W zasadzie internetowi badacze bezpieczeństwa (albo “badacze” 🧐) robiący zsynchronizowaną rundę honorową w chwili, gdy ujawnienie stało się publiczne. - 😂 Powtórka od tego samego UA skanera 20 lipca: 403, zablokowane przez moją awaryjną regułę. 💪 I znowu 21 lipca, gdy reguła akurat na chwilę była wyłączona: 207, przepłynęło gładko. 🎯 (CVE w core było już wtedy załatane, więc — antyklimaks dla nas obu.)
- 🕵️ Mój osobisty faworyt: maszyna EC2 w AWS
Tokio (
ec2-*.ap-northeast-1.compute.amazonaws.com, tak, zrobiłem reverse DNS, tak, czułem się bardzo mądry) w fałszywym User-Agencie Chrome jak w tanim kostiumie na Halloween. 🎭 Zażądała/, odczekała dokładnie jedną (1) sekundę i poszła prosto na endpoint exploitu. Żadnego CSS. Żadnego JS. Żadnego favicona. Żaden człowiek tak nie przegląda — prawdziwy Chrome ładuje na jedną odsłonę assetów na małą powieść. Niezła próba, robocie. 🤖 - 🆕 Aktualizacja, gdy jeszcze pisałem ten wpis:
przyszedł świeży z Google Cloud
(
*.bc.googleusercontent.com), dwa żądania, w odstępie jednej sekundy, oba 207 — a ten nawet zadał sobie trud, żeby oznaczyć się własnym parametrem śledzącym,&_w2s=347b2f52/&_w2s=b58fad1b. Czyjeś narzędzie do skanowania najwyraźniej numeruje teraz własne próby. Wydajność! 📊 Trzeci różny duży dostawca chmury do tej pory (za Cloudflare, AWS, teraz GCP) — ta rzecz ma przyjaciół wszędzie.
🤔 Dobra, ale kto to właściwie robi?
Uczciwe pytanie i warto to rozpisać dla każdego, kto nie gapi się w logi serwera dla przyjemności: nie każdy, kto szturcha znaną podatność, jest przestępcą. Jest tu prawdziwe spektrum, a sygnały mają znaczenie. 🔬
- 😇 Strona w dobrej wierze: organizacje badające bezpieczeństwo i
serwisy skanujące (pomyśl o projektach w stylu Shodan, Censys, GreyNoise)
nieustannie przeczesują internet w poszukiwaniu znanych CVE — czasem, żeby
budować publiczne feedy threat intel, czasem żeby właściciele dotkniętych
stron mogli się sprawdzić i powiedzieć “o nie.” Narzędzie, które dosłownie
nazywa się
wp2shell.com scannerwe własnym User-Agencie, dobrze pasuje do tego profilu: nie ma powodu się ukrywać, a głośne mówienie, kim jesteś, to dokładnie to, co robią legalne skanery (i często to, czego oczekują normy odpowiedzialnego ujawniania). - 😈 Strona w złej wierze: atakujący wykonujący dokładnie ten sam rodzaj sprawdzenia, tylko że celem nie jest “komuś powiedzieć”, ale “znaleźć drzwi, przez które wciąż mogę wejść” — żeby podrzucić webshell, wstrzykiwacz spamu, koparkę kryptowalut albo po prostu dodać maszynę do botnetu. To ci, którzy mają wszelkie powody, żeby wtopić się w tłum.
Właśnie dlatego ciągle wskazuję przypadki z fałszywym User-Agentem
Chrome (ten z AWS Tokio, ten z GCP) jako
ciekawsze: uczciwy skaner nie musi przebierać się za przeglądarkę
zwykłego odwiedzającego. Coś, co udaje człowieka, właśnie po to,
żeby nie wyglądać jak skaner, ma powód, żeby się ukrywać
— i “mam dobre intencje” zwykle nim nie jest. 🎭
Więc uczciwe podsumowanie laika: to niemal na pewno mieszanka
obu, a z samego access logu nie udowodnię intencji — odpowiedź
207 mówi mi, że endpoint odpowiedział, a nie co ktoś próbował
z nim zrobić. Ale skaner, który sam się przedstawia, jest pewnie bliżej
“promieniowania tła internetu / narzędzi bezpieczeństwa”,
a przebrane są najbliżej tego, co nazwałbym “ktoś naprawdę liczy,
że wejdzie.” Ponieważ leżący pod spodem błąd WordPressa i tak jest załatany,
żaden z obozów nic tu nie wskórał — ale sam wzorzec warto
znać. 🛡️
Pełne wyznanie, dla nerdów, którzy liczą punkty w domu: moje własne
testy curl — te, które puściłem, żeby potwierdzić, że blokada
naprawdę działa — siedzą w tym samym pliku logu, wielokrotnie,
bo najwyraźniej nie potrafiłem sprawdzić tylko raz. 😅 Więc technicznie ja
też jestem “adresem IP sondującym podatny endpoint.” Winny
zarzucanych czynów, Wysoki Sądzie. 👨⚖️
To zresztą nie tylko moja paranoja: Golem.de też opisał dokładnie
tę falę trwających prób exploitacji —
“Lücken in WordPress: Laufende Schadcode-Attacken gefährden Millionen von Websites”
— więc to nie jest jakaś odosobniona teoria spiskowa bloga o homelabie. 📰
To naprawdę rzecz na skalę całego internetu.
🕸️ Runda bonusowa: scrapery w prochowcu
Kiedy siedziałem w kopalniach logów, szukając wp2shell, potknąłem się
o coś dużo większego i, szczerze mówiąc, ciekawszego: 765
różnych adresów IP, rozrzuconych po co najmniej 530
odrębnych blokach sieciowych /16 (czyli: wszędzie, nie jedno centrum danych),
z których każdy pojawił się, żeby wykonać dokładnie jedno albo dwa żądania,
a potem zniknąć na zawsze. 👻
Każdy z nich przedstawiał się zupełnie normalnie wyglądającym UA
przeglądarki desktopowej — Chrome albo Edge, Windows albo Mac, pełen zestaw. Nic,
co oflagowałbyś na pierwszy rzut oka. Ale ustaw je wszystkie w rzędzie i maska
spada natychmiast: trafiały wyłącznie w moje ~31 stron archiwum
tagów/kategorii/dat (/tag/ansible,
/category/devsecops, /2025/05 i tak dalej),
metodycznie przerabiając listę — i żaden z nich nigdy
nie pobrał potem ani jednego pliku CSS, JS czy obrazka. 🖼️🚫 Prawdziwa
karta Chrome ładuje dwa tuziny assetów na odsłonę, a ty nawet nie
kiwniesz palcem. Te nie załadowały żadnego.
To podpis botnetu scrapującego przez proxy
domowe: zamiast walić w stronę z jednego IP (co
kończy się rate limitem albo banem w jakieś cztery sekundy), wynajmujesz kilkaset
tysięcy prawdziwych domowych adresów IP i z każdego wysyłasz dokładnie jedno uprzejme,
naprawdę-jestem-człowiekiem żądanie. Śmierć od tysiąca
skaleczeń papierem, tyle że te skaleczenia są nie do odróżnienia od prawdziwych
czytelników, dopóki nie oddalisz się na tyle, żeby zobaczyć wzorzec. 🔎 Biorąc pod uwagę
cel (systematyczne przechodzenie każdej strony archiwum, czyli całego
indeksu treści strony, a nie tylko strony głównej), stawiam na
scraping treści na dużą skalę — może to być stara dobra kradzież treści
pod SEO, może ktoś budujący zbiór treningowy dla AI. Tak czy inaczej: 765
“odwiedzających”, którzy przeczytali zero słów i załadowali zero fontów, nigdy nie było
odwiedzającymi. 🤖🕶️
🎬 Wniosek
Sama dziura jest załatana już od jakiegoś czasu (działam na
7.0.2 od pierwszego dnia, w którym to było możliwe). Ale
skanowanie pod świeżo ogłoszone CVE nie ustaje tylko dlatego, że
ktoś, gdzieś, wypuścił poprawkę. 📡 Boty skanujące nie czytają
changelogów. Jeśli prowadzisz publicznie dostępnego WordPressa, taki
ruch to po prostu promieniowanie tła — dobra wymówka, żeby od czasu do czasu
naprawdę zerknąć w swoje access logi, zamiast zakładać, że “patched ==
done.” 🛡️
📚 Więcej w tej serii: zabezpieczanie tego bloga
- WP2Shell, niezałatany obraz Dockera i noc, w której Claude bez pytania naprawił mój config nginx 🐚
- 🥷 Spędziłem wieczór, próbując włamać się na własny blog. Zbanował mnie. Dwa razy
- Kto pilnuje strażników? Watchdog Monit po tym, jak fail2ban po cichu nie żył przez dwa dni
- Uczę mój blog obwąchiwać własne uploady: ClamAV na WordPressie (i dowód, że naprawdę szczeka)
