Mój własny mały urząd certyfikacji: AD CS, auto-enrollment i żegnaj, „Twoje połączenie nie jest prywatne”

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands
Mój homelab ma trzy kontrolery domeny, dwóch klientów, trzy karty zarządzające iLO i, do zeszłego tygodnia, dokładnie zero certyfikatów, którym ktokolwiek miałby powód ufać. Każda sesja RDP zaczynała się od ostrzeżenia, każde iLO witało mnie komunikatem “Your connection is not private” (wystawca: Default Issuer (Do not trust), co przynajmniej jest uczciwe), a kontrolery domeny w ogóle nie mówiły po LDAPS.
Nie mam wielu wewnętrznych usług webowych, więc przez jakiś czas zakładałem, że prywatne PKI to rozwiązanie szukające problemu. Błąd. Domena Windows ma mnóstwo miejsc, w których certyfikaty po cichu poprawiają sytuację. Sztuka polega na tym, żeby Active Directory rozdawało je samo, tak żebym już nigdy nie musiał myśleć o ich odnawianiu.
Ten sam sposób pracy co w poprzednich wpisach o Windowsie: ja decyduję, a mój AI-współadmin (Claude, sterujący PowerShellem przez WinRM i iLO przez Redfish) buduje i weryfikuje każdy krok. Tym razem weryfikacja obejmowała też sprawdzenie naszych własnych handshake’ów TLS z maszyny linuksowej za pomocą openssl s_client.
Spis treści
🎯 Co naprawdę zyskuje na certyfikatach
- Kontrolery domeny: z certyfikatem “Kerberos Authentication” mówią LDAPS na porcie 636 i potrafią Kerberosa opartego na certyfikatach (warunek wstępny m.in. dla Windows Hello for Business).
- Remote Desktop: RDP używa samopodpisanego certyfikatu na każdej maszynie. Z certyfikatem wystawionym przez CA znika okienko “nie można zweryfikować tożsamości komputera zdalnego”, a prawdziwe ostrzeżenie o man-in-the-middle znów by coś znaczyło.
- WinRM po HTTPS (5986): moja automatyzacja szła po HTTP z szyfrowaniem wiadomości NTLM. Działa, ale prawdziwe TLS z weryfikowalną tożsamością serwera jest lepsze.
- Interfejsy webowe iLO: klasyczne strony typu “przeklikaj się przez ostrzeżenie”.
- Podpisywanie kodu: certyfikat dla mnie, żeby moje skrypty startowe PowerShella mogły być podpisane, a docelowo żeby mogły działać tylko podpisane skrypty.
Poza listą: rzeczy publiczne. Nextcloud i blog zostają przy Let’s Encrypt, bo prywatnemu rootowi ufają tylko moje własne urządzenia – i właśnie o to chodzi.
🏛️ Projekt: jeden poziom, na DC, i dlaczego to kompromis
Podręcznikowe PKI ma dwa poziomy: offline’owy root CA, wyłączony i schowany w szufladzie, który podpisuje tylko CA wystawiające, oraz CA wystawiające, które wykonuje codzienną pracę. Jeśli CA wystawiające zostanie skompromitowane, unieważniasz je, a root przeżywa.
Zbudowałem jednopoziomowy Enterprise Root CA: “Muench Homelab Root CA”, RSA 4096, SHA-256, ważny 10 lat, na HP3. To świadomy kompromis. Wszystkie trzy moje serwery są kontrolerami domeny, a CA na DC ma realne wady: serwera nie da się już przemianować, a jego degradacja robi się skomplikowana. Bez serwera członkowskiego i bez hypervisora nie ma teraz dla niego lepszego domu. Kiedy pojawi się hypervisor, dwupoziomowy setup z offline’ową maszyną wirtualną roota będzie naturalnym następnym krokiem.
Trzy decyzje przed pierwszym kliknięciem:
CAPolicy.infzLoadDefaultTemplates=0. Bez tego świeże Enterprise CA od razu publikuje tuzin domyślnych szablonów z hojnymi prawami do enrollmentu. To w tych domyślnych ustawieniach żyje większość znanych ścieżek ataku na AD CS. Moje CA wystartowało z zerem opublikowanych szablonów.- Listy odwołań i certyfikat CA tylko przez LDAP. Domyślne rozszerzenia CDP/AIA wskazują też na
http://<ca>/CertEnroll/, serwer WWW, który tu nie istnieje. Klienci próbowaliby go odpytać i dostawali timeout. Każdy klient w tej domenie umie czytać LDAP, więc HTTP wyleciało. - Bez web enrollmentu. Stare strony
/certsrvsą celem ataku NTLM relay znanego jako ESC8. Nie zainstalowane, nie potrzebne.
Do tego nudna higiena: audyt CA włączony, wystawiane certyfikaty ograniczone do dwóch lat. A baza danych CA jest częścią nocnego backupu system state na HP3, który istnieje od poprzedniego wpisu.
📜 Szablony: małe, ciasne i jawne
Szablon certyfikatu decyduje, co certyfikat może robić i kto może o niego wnioskować. Pomyłka w “kto” to sposób, w jaki przejmuje się domeny: słynne ESC1 to szablon, w którym użytkownik z niskimi uprawnieniami może wpisać do żądania dowolną nazwę, także domain admina. Dlatego są cztery szablony, każdy z najwęższymi prawami, które jeszcze działają:
| Szablon | Cel | Subject | Kto może robić enrollment |
|---|---|---|---|
| Kerberos Authentication (wbudowany) | Certyfikaty DC: LDAPS, Kerberos | z AD | Domain Controllers (auto) |
| HomelabComputer | RDP, WinRM HTTPS | z AD (CN + DNS SAN = FQDN) | Domain Computers + DCs (auto) |
| HomelabWebServer | iLO, później Windows Admin Center | podawany w żądaniu | tylko Domain Admins, ręcznie |
| HomelabCodeSigning | podpisywanie skryptów PowerShell | z AD | ja (auto, przy logowaniu) |
Szablon WebServer jest tym niebezpiecznym, bo nazwę wybiera wnioskujący. Właśnie dlatego mogą go używać tylko Domain Admins. A flaga CA EDITF_ATTRIBUTESUBJECTALTNAME2 (ESC6, “pozwól wnioskującym dodać dowolny SAN jako atrybut żądania”) zostaje wyłączona. Nazwy pochodzą z samego CSR, co dla iLO wystarcza.
Tworzenie szablonów bez GUI (i trzy pułapki)
PowerShell nie ma New-CATemplate. “Duplicate Template” w MMC to tak naprawdę tylko kopiowanie obiektu AD: pKICertificateTemplate pod CN=Certificate Templates,CN=Public Key Services,CN=Services,CN=Configuration plus pasujący obiekt msPKI-Enterprise-Oid ze świeżym OID-em pod bazą OID lasu. Więc to właśnie zrobiliśmy, atrybut po atrybucie: wersja schematu 2, name flags, enrollment flags, EKU, potem ACL z extended rights Enroll i AutoEnroll. Po drodze:
- Zmienne w PowerShellu nie rozróżniają wielkości liter.
$Etrzymała GUID Enroll,$ebyła zmienną pętli. Zgadnij, która wygrała. - PowerShell rozwija tablice jednoelementowe.
@(@('512','manual'))to nie lista z jedną parą, tylko sama para, więc pętla radośnie próbowała odnaleźć użytkownika “5”. Poprawka to jednoargumentowy przecinek:@(,@('512','manual')). Add-CATemplateupierał się, że nowiutkie szablony “nie istnieją w domenie”, podczas gdycertutil -templatewypisywał je bez problemu.certutil -SetCATemplates +HomelabComputer,…opublikował je za pierwszym podejściem.
I evergreen: WinRM przesyła skrypty jako Base64 UTF-16 w linii poleceń ograniczonej do 8191 znaków. Jeden skrypt szablonu urósł z 2970 do 3170 znaków i po cichu przestał robić cokolwiek. Bez błędu, bez wyjścia. Mój współadmin liczy teraz znaki przed wysłaniem. Ja też.
🤖 Auto-enrollment: część, w której pracę wykonuje AD
Jedno GPO, homelab - PKI Auto-Enrollment, podpięte w korzeniu domeny: auto-enrollment dla komputerów i użytkowników, z włączonymi opcjami “odnawiaj wygasłe certyfikaty” i “aktualizuj oczekujące certyfikaty”. Po gpupdate i certutil -pulse każdy DC miał w ciągu minuty dwa nowe certyfikaty: Kerberos Authentication i HomelabComputer, z poprawnym FQDN, ważne przez rok. Odnowienie następuje sześć tygodni przed wygaśnięciem i nikt nie musi o niczym pamiętać.
DC automatycznie podchwyciły certyfikat Kerberos dla LDAPS, bez żadnej konfiguracji: w chwili, gdy odpowiedni certyfikat trafia do magazynu maszyny, port 636 odpowiada.
RDP: polityka, która nic nie robiła
Istnieje ustawienie Group Policy stworzone dokładnie do tego: Server authentication certificate template. RDP ma wtedy pobrać certyfikat z tego szablonu i go używać. Ustawione, sprawdzone w rejestrze, SessionEnv zrestartowany, TermService zrestartowany na serwerach bez sesji – a RDP dalej pokazywał swój samopodpisany certyfikat. Ani jednego zdarzenia w żadnym logu, które wyjaśniałoby dlaczego.
Zamiast debugować niewidzialny mechanizm, poszliśmy drogą deterministyczną: mały skrypt startowy w tym samym GPO. Przy każdym starcie wybiera najnowszy ważny certyfikat HomelabComputer i wiąże go z RDP (Win32_TSGeneralSetting.SSLCertificateSHA1Hash). Ten sam skrypt tworzy lub aktualizuje listener WinRM HTTPS z tym certyfikatem, a GPO dodaje regułę firewalla dla 5986, tylko LAN. Maszyny restartują się co miesiąc z powodu łatek, a odnawianie zaczyna się sześć tygodni wcześniej, więc odnowiony certyfikat zawsze zostaje podpięty na czas. Skrypt loguje do %ProgramData%\homelab\pki-bind.log, bo “pewnie się wykonał” to nie jest status.
🔌 Certyfikaty iLO przez Redfish
iLO nie są członkami domeny, więc auto-enrollmentu nie ma. Ale iLO 5 potrafi wygenerować własny klucz i CSR, a wszystko to da się oskryptować przez Redfish:
POST …/SecurityService/HttpsCert/Actions/HpeHttpsCert.GenerateCSRz FQDN jako common name iIncludeIP: true. Dziesięć do trzydziestu sekund później CSR pojawia się wCertificateSigningRequest. Zawiera 2048-bitowy klucz i SAN-y dla nazwy DNS oraz adresu IP. Klucz prywatny nigdy nie opuszcza iLO.- Na CA:
certreq -submit -attrib "CertificateTemplate:HomelabWebServer". …/HpeHttpsCert.ImportCertificatez PEM-em. iLO sam się resetuje; host tego nie zauważa.
Żegnaj, Default Issuer (Do not trust). Ponieważ certyfikat zawiera zarówno nazwę, jak i IP, iLO jest zaufane w obu przypadkach. To ma znaczenie, kiedy DNS jest akurat tym, co próbujesz naprawić.
✅ Ufaj, ale sprawdzaj (z OpenSSL)
Członkowie domeny ufają nowemu rootowi automatycznie: Enterprise CA publikuje swój certyfikat w AD, a Group Policy go rozprowadza. Dla dowodu wyeksportowałem roota na linuksową maszynę backupową i sprawdziłem każdy endpoint tak, jak zrobiłby to surowy klient, ze sprawdzaniem nazwy:
openssl s_client -connect 192.168.10.30:636 -CAfile muench-homelab-root-ca.crt \
-verify_hostname HP1-dc01.muench.home.arpa # Verify return code: 0 (ok)
| Endpoint | HP1 | HP2 | HP3 |
|---|---|---|---|
| LDAPS :636 | ✅ | ✅ | ✅ |
| WinRM HTTPS :5986 | ✅ | ✅ | ✅ |
| Certyfikat RDP wystawiony przez CA | ✅ | ✅ | ✅ |
| iLO :443 po nazwie i po IP | ✅ | ✅ | ✅ |
Dotąd wystawiono dziewięć certyfikatów: trzy dla Kerberosa, trzy dla komputerów, trzy dla iLO. Dwaj klienci dołączą przy następnym starcie, a mój certyfikat do podpisywania kodu przy moim następnym logowaniu.
🧭 Co dalej
- Wymuszenie LDAP signing i channel binding. Skoro LDAPS już działa, ostatnia wymówka zniknęła. To jedna opcja zabezpieczeń w Default Domain Controllers Policy, a ta opcja po cichu nadpisuje każdą wartość rejestru ustawioną “sprytnym” sposobem.
- Podpisanie skryptów startowych nowym certyfikatem do podpisywania kodu, a potem zmiana execution policy z Bypass na AllSigned.
- Windows Admin Center na stacji administracyjnej, z certyfikatem z szablonu WebServer zamiast domyślnego samopodpisanego.
- Dwa poziomy, gdy pojawi się hypervisor: offline’owa maszyna wirtualna roota, która podpisze nowe CA wystawiające, a potem znów pójdzie spać.
🎯 Podsumowanie
Prywatne PKI brzmiało jak korporacyjna przesada dla homelabu prawie bez wewnętrznych usług webowych. W praktyce klientem okazała się sama domena: DC, RDP, WinRM, iLO. Najlepsze jest to, że po konfiguracji nic tu nie wymaga uwagi. Certyfikaty pojawiają się, odnawiają i są podpinane same. Trudne nie jest zainstalowanie CA; trudne jest to, czego nie publikujesz, komu nie pozwalasz na enrollment i które flagi zostawiasz wyłączone. Bezpieczeństwo to jak zwykle przede wszystkim sztuka mówienia „nie”. 🔏
📚 Więcej w tej serii: Windows Server 2025 w homelabie
