Hallo, Bonjour, Hola: uczę mój blog trzech nowych języków z Polylangiem i małą armią agentów AI
Każdy wpis jest tu teraz po angielsku, niemiecku, francusku i hiszpańsku: Polylang, pipeline tłumaczeń z niezależną recenzją AI i równoległe agenty.

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

Przez prawie dwa lata ten blog mówił dokładnie jednym językiem. Angielski to lingua franca sysadminów, więc wydawało się, że to wystarczy. Ale jestem Niemcem, spora część moich czytelników też nie ma angielskiego jako języka ojczystego, a kiedy ktoś szuka “ZFS RAIDZ1 NAS Debian” po niemiecku, francusku czy hiszpańsku, dostaje wyniki po niemiecku, francusku czy hiszpańsku. Nie moje.
Więc w tym tygodniu blog nauczył się trzech nowych języków. Każdy opublikowany wpis jest teraz dostępny po angielsku, niemiecku, francusku i hiszpańsku, z przełącznikiem języka w menu i małą linijką “🌐 Also available in” nad każdym wpisem. Ten wpis to making-of: wtyczka, pipeline, bug, który dał 404 dla całego języka, i czego nauczyłem się o puszczaniu małej armii agentów AI równolegle. Ten sam sposób pracy co zawsze: ja podejmuję decyzje, mój współadmin AI (Claude) odwalił czarną robotę.
Spis treści
🎯 Po co to wszystko? Więcej czytelników, mam nadzieję
Bądźmy szczerzy co do motywacji: liczę na więcej odwiedzających z wyszukiwarek. Google, Bing i DuckDuckGo dopasowują zapytania do stron w języku szukającego. Niemiecki admin szukający poprawki do fail2ban znacznie chętniej wpisze niemieckie słowa kluczowe, a strona, która istnieje po niemiecku, ma realną szansę się tam pojawić. Z poprawnymi tagami hreflang wyszukiwarka wie też, że cztery wersje należą do siebie, więc może pokazać każdemu tę w jego języku, zamiast traktować je jako duplicate content.
Czy to zadziała? Jeszcze nie wiem. Jakiś czas temu policzyłem moich prawdziwych, ludzkich czytelników (spoiler: dużo mniej, niż sugerują logi zapytań), i za kilka miesięcy policzę jeszcze raz. Jeśli przetłumaczone strony przyciągną ludzi, którzy nigdy nie znaleźliby angielskiego oryginału, eksperyment się opłacił. Jeśli nie, napiszę też taki wpis.
🧩 Wtyczka: Polylang, i dlaczego
Wybrałem Polylang, w darmowej wersji. Moje kryteria były proste: darmowa, open source (GPLv3), bez konta, bez usługi w chmurze i bez tłumaczenia maszynowego, które wysyła moje treści gdzieś na zewnątrz. Polylang sam niczego nie tłumaczy. Wie tylko, który wpis jest w jakim języku i które wpisy do siebie należą, a robi to, zapisując język jako zwykłą taksonomię WordPressa. Żadnych dodatkowych tabel, nic egzotycznego w bazie danych.
Ustawienia, które wybrałem, i dlaczego:
- Angielski zostaje domyślny, bez
/en/w URL-u. Każdy istniejący link, zakładka i backlink działa dalej. Nowe języki mieszkają pod/de/,/fr/i/es/. - Bez wykrywania języka przeglądarki. Crawlery wyszukiwarek nie wysyłają preferowanego języka, a nie chcę, żeby odwiedzający, który kliknął angielski link, został przerzucony gdzie indziej. Dostajesz to, co kliknąłeś; przełącznik jest pod ręką, jeśli chcesz inny język.
- Media nie są tłumaczone. Zrzut ekranu to zrzut ekranu. Teksty alt i podpisy we wpisach są tłumaczone, pliki obrazów są wspólne.
- Kategorie i tagi istnieją osobno dla każdego języka (“IT Security” staje się “IT-Sicherheit”, “Sécurité informatique” i “Seguridad informática”), więc strony archiwum też działają w każdym języku.
Hydraulika SEO przyszła gratis: Polylang dodaje alternatywy hreflang do każdej strony, a sitemapa XML Yoasta automatycznie podchwytuje tłumaczenia. Menu dostało cztery małe flagi jako przełącznik języka, a mała wtyczka must-use (wdrażana przez moją rolę Ansible, jak wszystko inne na tym serwerze) wypisuje linijkę “Also available in”, ale tylko dla języków, w których wpis naprawdę istnieje.
Kod Ansible do tego wszystkiego, łącznie z tą wtyczką must-use, jest w moim publicznym repo na GitHubie: aptupgrademe/www_k3s → roles/blog_wordpress.

🤖 Uczciwie o części z AI
Wszystkie tłumaczenia są zrobione przez AI. Piszę o tym na stronie Informacja o wykorzystaniu AI, która ma teraz sekcję “Tłumaczenia”: angielski jest oryginałem, pozostałe języki to tłumaczenia AI sprawdzone przez drugie, niezależne przejście AI. Jeśli coś brzmi dziwnie po niemiecku, francusku czy hiszpańsku, punktem odniesienia jest wersja angielska, i chętnie się o tym dowiem.
🧪 Pilotaż i 404, które zjadło cały język
Zanim dotknąłem stu wpisów, przetłumaczyłem dokładnie jeden: mój wpis o stronie głównej na telefonach. I dobrze, bo pierwszy wynik był spektakularny w niewłaściwy sposób: każda niemiecka strona zwracała 404. Wpisy istniały, Polylang o nich wiedział, przełącznik do nich linkował, a WordPress mówił “pierwsze słyszę”.
Winowajca: reguły rewrite. Skonfigurowałem Polylanga przez wp-cli i zrobiłem flush reguł rewrite z linii poleceń. W CLI filtr prefiksu języka Polylanga nie jest w pełni załadowany, więc WordPress radośnie wygenerował świeży zestaw reguł, który nie wiedział nic o /de/. Poprawka była wręcz żenująca: usunąć zapisane w cache reguły i pozwolić następnemu zwykłemu żądaniu front-endu je odbudować, tym razem z w pełni załadowanym Polylangiem.
wp eval "delete_option('rewrite_rules');"
# then just load any page once – WordPress rebuilds the rules with the language prefixes
Lekcja zanotowana: wszystko, co zależy od kontekstu żądania (języki, motywy, niektóre wtyczki cache), powinno odtwarzać swój stan w prawdziwym żądaniu, a nie w sesji CLI.
🏭 Pipeline: 111 wpisów × 3 języki
111 opublikowanych wpisów razy trzy języki daje 333 tłumaczenia. Robienie tego ręcznie w edytorze nigdy nie wchodziło w grę, więc powstał pipeline. Każdy wpis przechodzi przez pięć kroków:
- Eksport. Skrypt wp-cli zrzuca każdy wpis jako HTML Gutenberga. Bloki kodu są wycinane i zastępowane placeholderami w rodzaju
<!--PLLCODE 3-->; oryginalny kod trafia do osobnego pliku JSON. Tłumacz nie może “ulepszyć” polecenia shella, którego nigdy nie widzi. - Tłumaczenie. Agent AI tłumaczy HTML na niemiecki, francuski i hiszpański według przewodnika stylu (więcej o nim niżej), do tego tytuł, zajawkę i meta description dla każdego języka.
- Sprawdzenie mechaniczne. Mały skrypt w Pythonie porównuje każde tłumaczenie z oryginałem: ta sama sekwencja komentarzy bloków Gutenberga, te same placeholdery, ten sam zbiór celów linków i źródeł obrazów, ta sama liczba wierszy tabel i elementów list. Coś się nie zgadza i tłumaczenie wraca.
- Niezależna recenzja. Drugi agent, który nigdy nie widział, jak tłumaczenie powstawało, porównuje oryginał i tłumaczenia zdanie po zdaniu i zapisuje swoje poprawki jako dokładne pary znajdź-i-zamień, każdą z uzasadnieniem. Każdy “stary” ciąg musi wystąpić dokładnie raz, inaczej zmiana jest odrzucana.
- Import. Najpierw dump bazy, potem skrypt działający jako
www-datawstawia z powrotem bloki kodu, publikuje tłumaczenia z oryginalną datą, przypisuje kategorie i tagi dla danego języka, ponownie używa obrazka wyróżniającego, ustawia meta description Yoasta i łączy cztery wersje ze sobą w Polylangu.
Sercem mechanicznego sprawdzenia jest kilkanaście linijek. Nie rozumie ani jednego słowa w żadnym języku i właśnie o to chodzi:
def feats(h):
return {
'blocks': re.findall(r'<!-- (/?wp:[a-z0-9/-]+)', h),
'code': sorted(re.findall(r'<!--PLLCODE \d+-->', h)),
'href': sorted(re.findall(r'href="([^"]*)"', h)),
'src': sorted(re.findall(r'src="([^"]*)"', h)),
'tr': h.count('<tr'), 'li': h.count('<li'), 'img': h.count('<img'),
'inline_code': len(re.findall(r'<code>', h)),
}
# original and translation must produce identical features
📏 Przewodnik stylu, jak w prawdziwym biurze tłumaczeń
Spójność w 333 tekstach nie bierze się z przypadku. Przewodnik stylu ustala ton (niemieckie du, francuskie vous, hiszpańskie tú), słowniczek (“hardening” to zawsze “Härtung”, “durcissement”, “bastionado”), formaty liczb (2,6 s zamiast 2.6 s), francuską typografię z twardymi spacjami przed : ; ? ! oraz listę rzeczy, których nigdy się nie rusza: polecenia, ścieżki, hostnames, numery wersji, komunikaty błędów, nazwy produktów. Linki do powiązanych wpisów zachowują angielskie tytuły z krótką adnotacją “(po angielsku)”, dopóki te wpisy też nie zostaną przetłumaczone.
🔍 Czy recenzja była warta zachodu?
Zdecydowanie. Większość tłumaczeń była dobra, ale “dobre” to nie “poprawne”. W pierwszych 26 wpisach recenzent znalazł około stu rzeczy do poprawy, mniej więcej równo rozłożonych na trzy języki; tylko dwa wpisy wróciły bez żadnej uwagi. Większość to był szlif stylistyczny, ale kilka to były prawdziwe błędy znaczeniowe, które płynnie brzmiący tekst ukrywa doskonale:
- “a longer memory” (w znaczeniu: dłuższa retencja logów) stało się po hiszpańsku “więcej RAM-u”.
- “customer-facing service” stało się po francusku “obsługą klienta”.
- Kolumna tabeli “Focus” zamieniła się w “Priorytet”. Wiarygodne, błędne.
Ostateczny bilans po wszystkich 111 wpisach: 110 przejść recenzji (wpis pilotażowy sprawdziłem ręcznie) z 290 poprawkami – 92 po niemiecku, 86 po francusku, 95 po hiszpańsku i 17 w tytułach i meta descriptions. 26 wpisów wróciło bez jednej zmiany. Do tego sam odrzuciłem garść sugestii recenzenta, na przykład taką, która “poprawiała” zamierzoną grę słów “bei git push” (aluzja do niemieckiego “bei Gott”), i taką, która zmieniłaby sens francuskiego zdania. W sumie 333 tłumaczenia wpisów plus strony statyczne trafiły do sieci w trzy dni.
🐝 Subagenty: jeden dyspozytor, wielu pracowników
Tu zrobiło się ciekawie. Przetłumaczenie jednego wpisu kosztuje AI dużo czytania i pisania: przewodnik stylu, oryginał, trzy tłumaczenia. Zrobienie 111 takich w jednej rozmowie zakopałoby tę rozmowę w tekście na długo przed końcem. Więc główna sesja została dyspozytorem i sama prawie nic nie tłumaczyła:
- Uruchamia jednego agenta tłumacza na wpis. Każdy to świeża instancja z czystym kontekstem: czyta przewodnik stylu i dokładnie jeden wpis, zapisuje pliki, uruchamia sprawdzenie i odpowiada raportem w trzech linijkach.
- Gdy tłumacz zgłosi koniec, dyspozytor uruchamia agenta recenzenta dla tego wpisu, na mniejszym, tańszym modelu (Sonnet), i od razu kolejnego tłumacza.
- Gdy wraca recenzja, dyspozytor nanosi poprawki, ponownie uruchamia sprawdzenie i wysyła.
Trzech, czterech tłumaczy i paru recenzentów działało jednocześnie. Kontekst samego dyspozytora pozostał mały, bo widział tylko krótkie raporty. Rozdzielenie piszącego i recenzującego ma oprócz równoległości drugą zaletę: recenzent nie jest przywiązany do tłumaczenia. Nie on je napisał, nie “pamięta”, dlaczego zdanie zostało tak sformułowane, po prostu porównuje.
✅ Kiedy równoległe agenty się opłacają
- Niezależne zadania. Wpis 1370 ma w nosie wpis 1373. Żadnego wspólnego stanu, żadnych problemów z kolejnością.
- Jasne wejście, jasne wyjście. “Przeczytaj te pliki, zapisz tamte, uruchom to sprawdzenie.” Agent z wyraźnym kontraktem nie potrzebuje dopytywania.
- Mechaniczna bramka. Skoro sprawdzenie w Pythonie łapie zepsutą strukturę, nie muszę ufać każdemu agentowi; ufam bramce.
- Świeży kontekst oszczędza budżet. Pracownik, który czyta tylko to, czego potrzebuje, jest tańszy niż jedna długa rozmowa, która ciągnie za sobą wszystkie poprzednie wpisy.
❌ Kiedy nie
- Splecione kroki. Konfiguracja Polylanga, polowanie na 404, budowa skryptu importu: każdy krok zależał od wyniku poprzedniego. To była jedna rozmowa, jeden mózg, żadnego fan-outu.
- Drobiazgi. Każdy agent startuje na zimno i musi najpierw przeczytać przewodnik stylu. Przy poprawce jednej linijki rozruch kosztuje więcej niż sama praca.
- Mętne instrukcje. Jeden recenzent dostał dodatkowe zadanie (“zmień też ten hiszpański tytuł z vosotros na tú”). Zrobił to i uczciwie zgłosił, że niemiecki i francuski tylko przejrzał. Druga, pełna recenzja tego samego wpisu znalazła dziewięć prawdziwych błędów. Lekcja: niech zadanie każdego agenta będzie czyste, i czytaj raporty, nie tylko liczby.
🧱 Prawdziwy limit: kwota
Równoległość nie czyni tokenów tańszymi; po prostu szybciej dobijasz do ściany. Około pory obiadowej pierwszego dnia, po mniej więcej dziesięciu gotowych wpisach, z czterema tłumaczami i trzema recenzentami w toku, moja subskrypcja osiągnęła limit sesji. Wszystkie siedem agentów padło w tej samej sekundzie, zostawiając po sobie w połowie zapisane pliki. Online nic się nie zepsuło, bo nic nie jest wysyłane, zanim nie przejdzie sprawdzenia i recenzji. Po resecie ponownie uruchomieni tłumacze dostali polecenie, by użyć pozostawionego pliku tylko po udowodnieniu, że jest kompletny względem oryginału, a w przeciwnym razie napisać go od nowa. Od tamtej pory mniej agentów równolegle i spokojniejsze tempo. Przy limicie użycia na sesję i na tydzień to ten budżet decyduje, jak szybko to idzie, a nie liczba agentów.
🚫 Czego celowo nie zrobiłem
- Żadnego chińskiego (ani japońskiego, ani …). Kuszące ze względu na zasięg, ale publikowałbym tekst, którego nie potrafię nawet wyrywkowo sprawdzić. Trzy języki, które potrafię przynajmniej z grubsza śledzić, wydały mi się uczciwą granicą.
- Żadnego w pełni nienadzorowanego autopilota. W pewnym momencie pomysłem był timer systemd, który co kilka godzin uruchamia sesję AI w trybie headless i tłumaczy dalej, gdy nikt nie patrzy. Zabezpieczenia w moich narzędziach AI odmówiły skonfigurowania tego i z perspektywy czasu słusznie: nienadzorowane AI z prawem zapisu przez SSH na serwerze produkcyjnym to coś, co człowiek powinien włączyć świadomie, a nie coś, co wślizguje się jako wygoda. Więc pipeline działa, gdy jestem w pobliżu.
📝 Wciąż na liście
Dokończyć pozostałe wpisy.Zrobione: wszystkie 111 wpisów jest online we wszystkich czterech językach (stan na 11 października 2026).Skierować linki wewnętrzne i listy “Powiązane wpisy” na przetłumaczone wersje i usunąć adnotacje “(po angielsku)”.Zrobione (11 października 2026).- Strony statyczne: O mnie i Informacja o wykorzystaniu AI są przetłumaczone, a każdy język ma własne menu. Impressum i Polityka prywatności pojawią się, gdy sam przeczytam tłumaczenia.
- Za kilka miesięcy zajrzeć do statystyk wyszukiwania i zobaczyć, czy ktoś faktycznie przyszedł.
Jeśli czytasz to po niemiecku, francusku czy hiszpańsku: willkommen, bienvenue, bienvenido. A jeśli jakieś zdanie brzmi, jakby napisał je robot, to dlatego, że tak było. Daj znać, a człowiek to poprawi.
📚 Powiązane wpisy
- Pięć wpisów i nic więcej: odchudzanie mojej strony głównej na telefonach (i atrybut, który WordPress po cichu zjadł)
- Tylko Niemcy: geofencing SSH z nftables i Ansible (i co moje logi powiedziały o botach i czytelnikach)
- Uczę mój blog obwąchiwać własne uploady: ClamAV na WordPressie (i dowód, że naprawdę szczeka)
