Wycieczka po Ansible, część 3: Blog – WordPress, MariaDB i Redis na K3s, rola po roli

Część 3 wycieczki po Ansible: dlaczego istnieje każdy element bloga, jak jest wdrażany na K3s, konfigurowany przez WP-CLI i aktualizowany.

Ilustracja do serii Wycieczka po Ansible

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

Część 3 wycieczki po Ansible. Część 2 zbudowała platformę; ta część stawia na niej bloga. Seria opisuje wydanie v3.3.0, a późniejsze zmiany są dopisane jako aktualizacje.

Ten blog to WordPress. Cztery role prowadzą go od pustego klastra Kubernetes do działającej, skonfigurowanej i monitorowanej strony: blog_k3s_deploy tworzy wszystkie obiekty Kubernetes, blog_wordpress konfiguruje działającego WordPressa z zewnątrz, blog_visitor_stats nocą anonimowo liczy odwiedzających, a blog_verify sprawdza na końcu, czy wszystko działa. Playbook aktualizacyjny utrzymuje bloga na bieżąco.

Spis treści

🏗️ Co działa i dlaczego

Żądanie przychodzi na port 443. Ingress controller je odszyfrowuje, sprawdza rate limity i zablokowane ścieżki, po czym przekazuje je do nginx w podzie WordPressa. Jeśli strona jest już w page cache, nginx serwuje ten plik – zero PHP. Dopiero gdy stronę trzeba wygenerować, żądanie trafia do PHP-FPM w tym samym podzie. WordPress pyta wtedy najpierw Redisa, a dopiero potem MariaDB.

  • nginx i PHP-FPM w jednym podzie: oficjalny obraz zawiera PHP, ale żadnego serwera WWW. nginx serwuje pliki statyczne i strony z cache dużo taniej; PHP uruchamia się tylko wtedy, gdy jest potrzebne.
  • Page cache: większość odwiedzających i prawie wszystkie boty widzą tę samą stronę. Podczas fali skanerów to różnica między spokojnym serwerem a pełną pulą PHP.
  • Redis jako object cache: WordPress odpytuje bazę danych wiele razy na stronę. Redis trzyma wyniki w pamięci, nic nie zapisuje na dysk i może zostać utracony w każdej chwili.
  • MariaDB w podzie – na blogu wszystko działa w klastrze; część 4 pokazuje, dlaczego Nextcloud robi to inaczej.
  • Dwa katalogi na hoście na pliki WordPressa i bazę danych. Pody są wymienialne, dane zostają, a nocny backup kopiuje dokładnie te katalogi.

🚀 blog_k3s_deploy: blog jako obiekty Kubernetes

Każdy komponent to szablon i plik z taskami, stosowane w kolejności ich zależności. Po MariaDB, Redisie i WordPressie rola czeka, aż pody będą gotowe; gdy kończy, blog działa. Najbardziej pouczające są miejsca, w których coś poszło nie tak.

Właściciele jako liczby. Rola tworzyła kiedyś katalogi na hoście jako root. Init containery podów poprawiały właściciela przy starcie – a następne uruchomienie playbooka cofało to z powrotem. Wszystko działało, dopóki jakaś wtyczka nie chciała utworzyć tabeli i nie padła z „Permission denied”. Od tamtej pory rola ustawia dokładnie te wartości, których oczekują kontenery: uid 33 dla WordPressa, 999 dla MariaDB i te same uprawnienia. Dwa miejsca ustalające ten sam stan muszą się zgadzać, inaczej walczą ze sobą przy każdym uruchomieniu.

Konfiguracja, która nigdy nie dotarła. Pliki konfiguracyjne są montowane w podzie przez subPath, a takie montowania nigdy nie aktualizują się w działającym podzie. Zmienione ustawienie zaczynało działać dopiero przy następnym przypadkowym restarcie. Teraz szablon poda zawiera sumę kontrolną konfiguracji: jeśli ona się zmienia, zmienia się szablon, a Kubernetes wdraża nowy pod. „Pamiętaj o restarcie” stało się czymś, o czym nie da się zapomnieć.

Hasła jako pliki. Zmienne środowiskowe są widoczne w /proc, w kubectl describe i na niektórych stronach błędów. Dlatego MariaDB czyta swoje hasła z plików montowanych z secretu. Eksporter metryk logował się kiedyś jako root; dziś ma własnego użytkownika z trzema uprawnieniami i bez dostępu do tabel WordPressa. Czy ten użytkownik jest poprawny, sprawdza zapytanie SQL, które liczy: komplet użytkownika i uprawnień daje 4, każda inna liczba powoduje jego ponowne utworzenie. Dzięki temu zmiana hasła to po prostu „zmień w vaulcie, uruchom playbook”.

Entrypoint, który nigdy się nie uruchomił. Redis startuje z własnym command:, a w Kubernetes command zastępuje entrypoint obrazu – skrypt, który przełączyłby się z roota na użytkownika redis. Do października 2026 Redis działał więc jako root, z dwiema capabilities do przełączenia, które nigdy nie nastąpiło. Teraz kontener startuje od razu jako uid 999 i nie potrzebuje żadnych capabilities.

Pod WordPressa. WP-CLI, narzędzie, którym Ansible steruje WordPressem, leżało kiedyś w web roocie. nginx odrzucał tylko pliki .php, a nie .phar – każdy mógł pobrać to 7-megabajtowe narzędzie. Dziś leży poza nim, z przypiętą wersją i sprawdzane sumą kontrolną, bo później działa jako root. Każdy kontener odrzuca wszystkie capabilities i dostaje z powrotem tylko te potrzebne, z komentarzem przy każdej, i działa z głównym systemem plików tylko do odczytu. DISALLOW_FILE_EDIT usuwa edytor kodu z panelu administracyjnego: bez tego skradzione hasło admina dzieli tylko jedno kliknięcie od dowolnego PHP na serwerze.

Od 26 października 2026 pod WordPressa jest wymieniany przez rolling update: nowy pod staje się gotowy, potem stary się zatrzymuje. Tutaj jest to bezpieczne, bo oficjalny obraz kopiuje WordPressa tylko do pustego web roota. MariaDB zostaje przy Recreate – dwa procesy bazy danych na tych samych plikach to niezawodna droga do zepsutej bazy.

Zaplanowane zadania. Zamiast WP-Crona wyzwalanego przez odwiedzających CronJob uruchamia wp-cron.php co pięć minut. Miał dwa błędy warte opowiedzenia. Jego pody nosiły ten sam label co pod WordPressa, więc przez swoje dziesięć sekund życia należały do service’u – a ingress wysyłał prawdziwych odwiedzających do poda bez serwera WWW: sporadyczne 502 co pięć minut. A kontenerowi crona brakowało konfiguracji Redisa; każde uruchomienie umierało na błędzie połączenia, po cichu, bo WordPress kończy się wtedy kodem 0. Drugi CronJob nocą aktualizuje wtyczki, motywy, tłumaczenia i mniejsze wersje core – ale dopiero po udanym zrzucie bazy danych.

Routing. Ingress controller F5 dzieli hostname na mastera (certyfikat, przekierowanie na HTTPS, rate limity dla logowania i wyszukiwania) i miniony (ścieżki, security headers). Strona logowania dostała własną location dla rate limitu – i przez jakiś czas była serwowana bez nagłówka HSTS, bo reguły nagłówków siedzą w minionie. Od 19 października 2026 /wp-login.php i /wp-admin/ odpowiadają tylko adresom z Niemiec, z tą samą listą krajów, która chroni SSH.

Reguły sieciowe z modelem zagrożeń. PHP-FPM przetwarza niezaufane dane wejściowe i jest najbardziej prawdopodobnym miejscem, w którym atakujący wykona kod. Potrzebuje jednak bazy danych i Redisa. Dlatego NetworkPolicies pilnują, żeby tylko pody WordPressa docierały do MariaDB i Redisa, i ograniczają, dokąd przejęty pod WordPressa może dotrzeć w klastrze. Wychodzący HTTPS zostaje otwarty, z uczciwym komentarzem: aktualizacje przychodzą ze zmieniających się adresów CDN, a NetworkPolicies nie znają nazw domen. Do tego admission policy sprawdza, czy startują tylko obrazy z listy dozwolonych repozytoriów.

Wniosek: w kontenerze wiele rzeczy wygląda inaczej, niż sugeruje konfiguracja – entrypoint, który się nie uruchamia, plik, który się nie aktualizuje, label, który zamienia poda crona w serwer WWW. Widać to dopiero wtedy, gdy spojrzysz, co naprawdę działa.

🔧 blog_wordpress: konfigurowanie działającej strony z zewnątrz

Nie ma modułu Ansible dla WordPressa; wszystko idzie przez WP-CLI w podzie, a cała rola to jedno długie zastosowanie zasady „najpierw zapytaj, potem działaj”. Na samej górze stoi jedna reguła: polecenia instalujące kod działają jako root i zawsze po nich następuje zmiana właściciela z powrotem na www-data; wszystko inne od razu działa jako www-data. Ta reguła istnieje, bo kiedyś katalog cache został z właścicielem root i wtyczka cache nie mogła już do niego pisać.

Małe must-use plugins tej roli – hardening, informacja o AI, linki językowe, wskazówki wydajnościowe, przetwarzanie obrazów – są najpierw zapisywane jako .new, porównywane sumą kontrolną i podmieniane tylko wtedy, gdy się różnią. Wcześniej każde uruchomienie nadpisywało plik i restartowało WordPressa – za każdym razem trzydzieści do sześćdziesięciu sekund 502. Lista wtyczek siedzi w inventory; rola instaluje tylko to, czego brakuje, zamiast przy każdym uruchomieniu instalować każdą wtyczkę od nowa z --force i po cichu wciągać po drodze nowsze wersje. Sekcja always przywraca właściciela nawet wtedy, gdy pobieranie przerwie się w połowie uruchomienia.

Aktualizacje porównują dwa snapshoty wszystkich wersji, przed i po; WordPress restartuje się tylko, gdy coś się zmieniło. Nieużywane wtyczki i motywy są usuwane, bo wyłączone nadal leżą na dysku i nadal można je zaatakować. 26 października 2026 tą drogą poszła też wtyczka Limit Login Attempts: ochronę, którą dawała, zapewniają już filtr krajów przed stroną logowania i jail fail2bana. Od 19 października każdy przesłany obraz jest też zapisywany jako WebP, maksymalnie 1536 pikseli szerokości i poniżej 280 KB – WhatsApp ignoruje większe obrazy podglądu i pokazuje zamiast nich logo.

Wniosek: konfigurowanie aplikacji z zewnątrz oznacza znajomość jej dziwactw – kto jest właścicielem plików, kiedy przeładowuje kod, jaki output oznacza „nic do zrobienia”. Restart tylko przy prawdziwej zmianie to różnica między niewidocznym a uciążliwym uruchomieniem playbooka.

📊 Statystyki odwiedzin i końcowa kontrola

Zamiast skryptu śledzącego nocna usługa liczy odwiedzających z logów ingressu, na serwerze, i zachowuje tylko liczby – bez cookies, bez stron trzecich. Działa w sandboksie systemd, który pozwala jej pisać tylko do własnego katalogu danych.

Na końcu każdego uruchomienia blog_verify i współdzielona rola common_verify sprawdzają około 30 punktów: firewall, fail2ban, SELinux, K3s, pody, HTTPS i jego nagłówki, zablokowane ścieżki takie jak xmlrpc.php, brak nazw użytkowników przez REST API. Wszystkie testy najpierw się wykonują i tylko zapisują wynik, potem raport idzie mailem, a dopiero potem assert może oblać uruchomienie. Od 26 października 2026 należą do tego testy skutków, na przykład czy ban fail2bana naprawdę dociera do jądra.

🔄 blog-update.yml: rutynowa aktualizacja

Playbook aktualizacyjny dotyka tylko aplikacji i to tak samo jak nocne zadanie: uruchamia je. Wcześniej odmawia działania bez --limit oraz na stronie, która już nie ma działającego poda – dwa problemy naraz trudno byłoby od siebie odróżnić. Potem sprawdza, czy Docker Hub przebudował obraz pod tym samym tagiem, na przykład dla poprawki bezpieczeństwa PHP; K3s nigdy sam nie pobiera takich obrazów. Restartują się tylko dotknięte deploymenty, w ustalonej kolejności, baza danych najpierw. Na koniec strona główna musi odpowiedzieć kodem 200. Jeśli coś się nie uda, część rescue pokazuje pody, eventy i najnowszy zrzut bazy – i się zatrzymuje. Nie ma automatycznego rollbacku: przywracanie to decyzja.

Wniosek: tag obrazu nic nie mówi o jego zawartości. Pokazała to aktualizacja PHP z 21 października 2026: ten sam tag zawierał przed poprawką i po niej inną wersję PHP.

🛠️ W praktyce

KiedyCo
Każdej nocyAktualizacje wtyczek, motywów, tłumaczeń i mniejszych wersji core po zrzucie bazy – automatycznie
Gdy musi być terazansible-playbook blog-update.yml --limit <host>, najpierw z --check
Gdy zmienia się versions.yml--tags blog_k3s_deploy po dry runie
Po każdym uruchomieniuPrzeczytać maila z verify
  • 502 Bad Gateway: nginx działa, PHP-FPM nie odpowiada. Zajrzyj do logów kontenera wordpress-fpm; restart przez k3s kubectl rollout restart deployment/wordpress -n wordpress od czasu rolling update nie powoduje przestoju.
  • Uruchamiaj WP-CLI zawsze jako www-data, chyba że instalujesz kod i potem poprawiasz właściciela.
  • Aktualizacja wtyczki zepsuła stronę: nocne zadanie najpierw zrzuciło bazę (14 dni); przywróć zrzut i przypnij wtyczkę do ostatniej dobrej wersji.
  • Cały serwer zniknął: postaw nowy pełnym playbookiem, przywróć pliki i bazę z zewnętrznego backupu, uruchom playbook jeszcze raz.

🎯 Lekcje z części 3

  • To, co ustawiają zarówno rola, jak i kontener, muszą ustawiać tak samo.
  • Montowana konfiguracja potrzebuje sumy kontrolnej w szablonie poda, inaczej nigdy nie dotrze.
  • Własne command zastępuje entrypoint – ustaw użytkownika w podzie, nie w skrypcie.
  • Restartuj aplikację tylko wtedy, gdy naprawdę coś się zmieniło.
  • Tag obrazu nic nie mówi o zawartości; przebudowane obrazy trzeba wykrywać.

🧭 Dokąd wycieczka zmierza dalej

Część 4 to Nextcloud: te same klocki, ale z bazą danych i Redisem na hoście, pakietem biurowym i usługą push. Jeśli prowadzisz tylko bloga, możesz od razu przeskoczyć do części 5, czyli ról bezpieczeństwa. Technologię pod tą częścią wyjaśniają deep dive’y o WordPressie, PHP-FPM, MariaDB i Redisie.

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły