Ten blog działa teraz na Hugo: bez WordPressa, bez Kubernetesa i ze stabilnym HTTP/3

Ten blog nie działa już na WordPressie i K3s, tylko jako strona statyczna na AlmaLinux 10. Co się zmieniło, co poszło nie tak w testach i dlaczego HTTP/3 znów jest włączony.

Przeglądarka z apt-upgrade.me, logo WordPressa w koszu z napisem wycofany, strzałka Migration Completed, logo Hugo i plakietka Live

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

W skrócie: Ten blog nie działa już na WordPressie i Kubernetesie. Składa się teraz z gotowych plików, które nginx serwuje z utwardzonego AlmaLinux 10. W eksperymencie z Hugo kilka dni temu nic jeszcze nie było przesądzone; 6 listopada 2026 zrobiłem przesiadkę. Wszystkie wpisy w czterech językach zachowują stare adresy, Grafana i hardening zostały, PHP, baza danych i klaster zniknęły. A HTTP/3, które wyłączyłem dopiero w tym tygodniu, znów działa.

Ten wpis opisuje, co się zmieniło, co poszło nie tak w testach, jak zmieniła się wydajność i co przesiadka oznacza dla mojej codziennej pracy i backupów.

Spis treści

🧒 Dla osób spoza IT: co jest inaczej?

Do tej pory program składał każdą stronę z bazy danych za każdym razem, gdy ktoś o nią prosił, a cache przechowywał wynik przez jakiś czas. Teraz buduję wszystkie strony raz, z góry, na własnym komputerze i wysyłam je gotowe. Serwer tylko wydaje pliki. Dla odwiedzających nie działa żaden program, nie ma logowania i nie ma niczego, co atakujący mógłby wykonać zmanipulowanym żądaniem.

Wniosek: Strona wygląda tak samo. Zmieniło się to, co działa za nią, a tego jest dziś dużo mniej.

🔄 Co się zmieniło

WcześniejTeraz
System operacyjnyAlmaLinux 9 z K3sAlmaLinux 10 bez Kubernetesa
Serwer WWWingress-nginx w klastrzenginx mainline 1.31.8 bezpośrednio na hoście
TreśćMariaDB i folder z mediamiPliki w prywatnym repozytorium Git
Runtime dla odwiedzającychPHP-FPM, Redis, page cachebrak
Logowaniepanel WordPressa z 2FAtylko Grafana, publikacja kluczem SSH
WyszukiwanieWordPressPagefind, działa w przeglądarce
HTTP/3wyłączonewłączone
MonitoringPrometheus, Grafana, Loki, Monitbez zmian, minus metryki klastra

Przebudowałem też firewall. Forwarding jest całkowicie wyłączony, bo bez sieci podów host nie ma czego routować, a rp_filter znów jest restrykcyjny. Wszystko, co istniało tylko z powodu K3s, zniknęło: chainy NodePort, wyjątki dla podów, reguły audytu klastra. fail2ban nie ma już reguły dla logowania WordPressa; żądania do /wp-login.php liczą się teraz jako próba ataku. nginx nie może już otwierać połączeń wychodzących, poza Grafaną na loopbacku.

Wniosek: Przebudowa to rzadka okazja, żeby naprawdę usunąć reguły. Wiele z nich było tam już tylko dlatego, że kiedyś były potrzebne.

📦 Nowa struktura repozytoriów

Z jednego repozytorium zrobiły się trzy:

  • www_hugo (publiczne): Ansible dla serwera bloga. Jedna linijka ansible-playbook odbudowuje maszynę od zera.
  • www_hugo_content (prywatne): Wpisy, obrazy, motyw, skrypty build i deploy.
  • nextcloud_k3s (publiczne): Tam dalej żyje część Nextcloud, bez zmian, na K3s.
  • www_k3s: Stare repozytorium jest zarchiwizowane i pozostaje dostępne do wglądu.

Treść jest prywatna, bo Git niczego nie zapomina. Obraz, który później usunę z powodów prawnych albo osobistych, w historii publicznego repozytorium dałoby się odzyskać na zawsze.

We wpisie o eksperymencie ostrzegałem przed kopiowanymi rolami, bo każdą poprawkę bezpieczeństwa trzeba wtedy robić dwa razy. To nadal jest cena tego rozwiązania. Po drugiej stronie stoi scripts/compare-roles.sh, który pokazuje różnice między wspólnymi rolami. Podział oszczędza też pracę: repozytorium bloga skurczyło się o około 34 800 linii.

Wniosek: Osobne repozytorium nie rozwiązuje wszystkiego. Zamienia regułę „każda zmiana musi pasować do obu stacków” na obowiązek aktywnego przenoszenia wniosków.

✍️ Wpisy w repozytorium zamiast w bazie danych

Wpis to teraz plik Markdown. Moja rutyna wygląda tak:

# Write the post, preview it locally, then:
tools/build.sh                          # builds all pages and the search index
tools/deploy.sh <host>                  # upload, then atomic switch
tools/deploy.sh <host> 10022 rollback   # if something is wrong

Powtórny deploy trwał w testach 18 sekund. Samo przełączenie to tylko przestawiony symlink, a ostatnie pięć wersji zostaje na serwerze. Klucz może tylko wysyłać, aktywować i cofać. Wszystkiego innego serwer odmawia, i to przetestowałem.

Są też prawdziwe minusy i nie będę ich lukrował:

  • Koniec z pisaniem w przeglądarce czy na telefonie. Wpisy powstają na moim komputerze.
  • Brak biblioteki mediów i automatycznej optymalizacji obrazów przez wtyczkę. Obrazy idą przez repozytorium i build.
  • Zaplanowane wpisy nie pojawiają się same; do tego potrzebny byłby własny timer.
  • Brak podpowiedzi Yoasta. Szablon generuje teraz tagi dla wyszukiwarek przy każdym buildzie, ale nikt mnie nie ostrzeże, jeśli zabraknie description.

Wniosek: Wymieniam wygodę pisania na prostotę utrzymania. To pasuje do bloga jednej osoby; dla redakcji byłby to zły wybór.

🚀 Wydajność: stare kontra nowe

Mierzone w Chrome, mediana z siedmiu przebiegów każdorazowo. Stare wartości pochodzą z działającego bloga, nowe z maszyny testowej bez odwiedzających i z certyfikatem self-signed. To więc jeszcze nie jest uczciwe końcowe porównanie.

PomiarWordPressHugo
Telefon, wpis: pierwsza treść widoczna2,54 s0,71 s
Telefon, strona główna: pierwsza treść widoczna2,54 s0,59 s
Desktop, wpis: w pełni załadowany451 ms140 ms
Wpis: żądania4213
Wpis: dane455 KB235 KB

Zaraz po przesiadce zmierzyłem na prawdziwym serwerze, z prawdziwym certyfikatem i z zewnątrz:

Pomiar na prawdziwym serwerzeWordPressHugo, HTTP/2Hugo, HTTP/3
Telefon, wpis: pierwsza treść widoczna2,54 s0,80 s0,75 s
Telefon, strona główna: pierwsza treść widoczna2,54 s0,64 s0,58 s
Desktop, wpis: w pełni załadowany451 ms386 ms315 ms
Desktop, wpis: dane455 KB178 KB178 KB

Telefony zyskują wyraźnie; na desktopie różnica jest mniejsza niż na maszynie testowej. To jeszcze nie jest wartość długoterminowa: serwer był świeży i bez normalnego obciążenia.

Pierwszy pomiar ujawnił też błąd w moim nowym motywie: slider ładował naraz pięć obrazów w pełnym rozmiarze, nawet na telefonach, gdzie jest ukryty, a obraz faktycznie widoczny przychodził jako ostatni. Po poprawce największy element strony głównej pojawia się na telefonach po 1,29 zamiast 2,25 sekundy, a dane spadły tam z 545 do 292 KB, a na desktopie z 1,22 MB do 606 KB. Tabela powyżej pokazuje stan po tej poprawce.

Potem widok z innych kontynentów: łączny czas dla tego samego wpisu przez HTTP/2, mediana z pięciu sond Globalping każdorazowo, pobrane raz. Nie ma tu wartości sprzed zmiany, bo pod WordPressem nigdy tak nie mierzyłem. Nie mogę więc powiedzieć, czy tam zrobiło się szybciej.

RegionŁączny czas
Europa0,26 s
Ameryka Północna0,56 s
Azja1,02 s
Ameryka Południowa1,06 s
Afryka1,15 s
Oceania1,72 s

Serwer stoi w Niemczech, a pliki statyczne nie zmieniają odległości. Więcej dałby CDN, którego świadomie nie używam.

Wniosek: Największy zysk nie bierze się z szybszego sprzętu, tylko z tego, że potrzeba mniej plików i żaden program nie musi się uruchamiać.

🎢 HTTP/3: w tym tygodniu wyłączone, teraz włączone

Kilka dni temu wyjaśniłem w długim wpisie, dlaczego HTTP/3 zostaje tu wyłączone: po reloadzie nginx worker podtrzymywany przez jedno długie połączenie wciąż trzyma wspólne gniazda UDP, a mniej więcej co ósme połączenie QUIC się zawiesza. Poprawka upstreamu nazywała się quic_bpf, a ja uznałem sprawę za zamkniętą, nawet z pewną godnością.

Potem przyszła przeprowadzka i bez ingress controllera po raz pierwszy mogłem swobodnie wybrać wersję nginx. Więc jeszcze jedna próba, dla bezpieczeństwa zaczynając od spokojnej, sprawdzonej wersji:

nginx z quic_bpfZawieszone połączenia przy reloadach
1.26bez poprawy
1.30.640 z 1000
1.31.8 (mainline)0 z 2370

Sprawdzona droga okazała się więc złą drogą. Rozwiązanie wymagało mainline, do tego capabilities CAP_BPF, CAP_PERFMON i CAP_NET_ADMIN dla usługi, którą poza tym ograniczam, jak tylko mogę, oraz własnego modułu SELinux, żeby program BPF w ogóle mógł się załadować. Do tego worker_shutdown_timeout 30s, żeby stary worker nie został na zawsze.

Na koniec chciałem to zobaczyć w prawdziwym Chrome. Wynik pierwszego przebiegu: 300 z 300 stron nie powiodło się, każda w ułamku sekundy. Krótki strach, potem wyjaśnienie: dla QUIC Chrome nie akceptuje certyfikatu self-signed nawet z ogólnym przełącznikiem ignorowania, więc błąd tkwił w moim środowisku testowym. Z przypiętym hashem klucza i pod stałym ostrzałem, reload co pięć sekund plus otwarte pobieranie, 298 z 300 stron dotarło przez HTTP/3, z medianą 236 ms i najwolniejszą na 1,3 s. Bez reloadów było 300 z 300. W żadnym przebiegu żadna strona się nie zawiesiła. Dwa przerwania pochodzą więc prawdopodobnie z reloadu, a ten jest w codziennym użyciu rzadki: deploy w ogóle go nie wywołuje.

Wniosek: Ustalenie to stwierdzenie o konkretnej wersji. „Nie działa” było prawdą w tym tygodniu, a już nie jest. A gdy test zawodzi w 100% przypadków, najpierw sprawdź test.

🔧 Co znalazł test od zera

Zanim wyczyściłem prawdziwy serwer, kazałem świeżo zainstalować maszynę testową i uruchomiłem playbook od zera. To od razu się opłaciło, bo te błędy dopadłyby mnie inaczej podczas prawdziwej migracji:

  • Reboot, który nim nie był: Pierwszy przebieg restartuje serwer, żeby port SSH i firewall zaczęły działać jednocześnie. Polecenie działało z async: 1 i zaczynało się od sleep 2. Aktualny ansible-core 2.21 kończy zadanie po sekundzie i mimo to zgłasza changed. Playbook czekał potem pięć minut na port, który nigdy się nie otworzył.
  • Pusty plik PID: Sprawdzenie nginx -t tworzy pusty /run/nginx.pid, gdy nginx jeszcze nie działa, z typem SELinux var_run_t. Usługa w httpd_t nie może wtedy otworzyć pliku i nie startuje. Dzieje się to przy każdej pierwszej instalacji.
  • fail2ban, którego jeszcze nie było: Handler firewalla restartuje fail2ban, ale na świeżej maszynie w tym momencie nie jest on jeszcze zainstalowany. Wyszło to dopiero przy drugim prawdziwym przebiegu od zera; wcześniej firewall już stał i to ukrywał.
  • Co WordPress robił przy okazji: Porównanie z działającym blogiem pokazało, że brakuje robots.txt, starych adresów sitemap i twitter:card. Wszystko to dostarczał Yoast.
  • Zablokowany przez własne zabezpieczenia: Domena jest na liście HSTS preload. Dlatego mój Firefox nie pozwalał mi otworzyć testowej strony z certyfikatem self-signed, nawet po usunięciu wszystkich danych. Reguła jest wbudowana w przeglądarkę.
  • Tajemniczo wolna maszyna testowa: Przy tej samej specyfikacji co serwer bloga działała najpierw wielokrotnie wolniej. Po kolejnej reinstalacji różnica zniknęła, a przebieg od zera trwał około 12 zamiast ponad 30 minut. Nie znam przyczyny; podejrzewam maszynę hosta. To nie był playbook, bo w trakcie przebiegu mierzyłem każdą minutę.

Po poprawkach przebieg kontrolny pokazał changed=0.

Wniosek: Przebieg na istniejącej maszynie niewiele dowodzi. Przebieg od zera to prawdziwy test i musi się odbyć przed właściwą operacją.

🚧 Co poszło nie tak podczas prawdziwej migracji

Mimo wszystkich testów właściwa operacja nie poszła gładko, i to też tu należy. Blog był niedostępny 6 listopada mniej więcej od 18:10 do 19:52, znacznie dłużej niż zaplanowane pół godziny.

  • Brakujący katalog: Let’s Encrypt nie dało się przetestować na maszynie testowej, więc ten krok po raz pierwszy wykonał się na prawdziwym serwerze. Katalog hooków pojawia się dopiero przy pierwszym uruchomieniu certbot; playbook chciał do niego pisać wcześniej i przerwał. Szybko to naprawiłem. Przebieg poszedł potem dalej na porcie 10022 i od razu dostał ważny certyfikat.
  • Sam się zablokowałem: Chciałem zachować stare klucze hosta SSH, żeby inne maszyny dalej rozpoznawały serwer. Miały tryb 640 z grupą ssh_keys, a grupa zgubiła się przy kopiowaniu. sshd odrzuca takie klucze i nie wystartował. Zrestartowałem go bez sshd -t i mój jedyny dostęp zniknął. Ratunkiem był chmod 600 przez konsolę dostawcy. Maszyna testowa tego nie pokazała, bo jej klucze miały już 600.
  • Pusty panel Pressure: psi=1 działa dopiero po reboocie, a na AlmaLinux 10 /proc/pressure ma własny typ SELinux proc_psi_t, którego mój moduł node_exporter nie znał.
  • Brak swapu: Po prostu o nim nie pomyślałem przy przebudowie. Bez K3s nic nie stoi na przeszkodzie, więc teraz jest mały plik swap.

Na plus: wszystkie 592 stare adresy wpisów i stron nadal odpowiadają, suma kontrolna strony się zgadza, a pułapka w sitemapie wyszła na jaw w porę: zawierała strony tagów oznaczone jako noindex.

Wniosek: Test dowodzi tylko tego, czego dotyka. Zanim zrestartujesz usługę, od której zależy twój własny dostęp, zawsze uruchom jej sprawdzenie konfiguracji.

🛡️ Czy to bezproblemowe?

Powierzchnia ataku zrobiła się dużo mniejsza. Nie ma już PHP, wtyczek, bazy danych ani logowania WordPressa. Na serwerze zostaje tylko logowanie do Grafany, chronione filtrem krajów, logowaniem przed nią i fail2ban. Regularne aktualizacje bezpieczeństwa WordPressa, wtyczek i klastra odpadły. Ale ryzyko nie zniknęło, tylko się przesunęło:

  • Konto GitHub: Trzyma teraz całą treść. Zastępuje 2FA WordPressa tylko wtedy, gdy samo jest dobrze chronione.
  • Maszyna buildowa: Kto ją przejmie, może kluczem deploy zmienić stronę, ale nie serwer.
  • Certyfikat: Przez HSTS preload żaden odwiedzający nie może kliknięciem obejść ostrzeżenia o certyfikacie. Jeśli odnowienie się nie uda, blog od razu jest nieosiągalny. Monitoring musi to zgłosić wcześnie.
  • HTTP/3 na mainline: Świadomie używam linii rozwojowej z rozszerzonymi uprawnieniami. W zamian jedna zmienna znów wyłącza HTTP/3.
  • Sama przeprowadzka: Jedyną drogą powrotu był pełny backup. Dlatego sprawdziłem go wcześniej, a certyfikaty zapisałem osobno.

Wniosek: Strony statyczne nie są automatycznie bezpieczne. Ryzyko przenosi się z serwera na konta, klucze i certyfikaty.

💾 Backup: mniej danych, inne pytania

Dawniej backupowałem głównie bazę danych i media, bo inaczej bloga by nie było. Teraz sama strona jest pochodna: w każdej chwili można ją odbudować z repozytorium treści. To samo dotyczy serwera, który buduje playbook. Liczy się to, czego nie da się odtworzyć:

  • Repozytorium treści: Właściwe źródło. Leży na GitHubie i dodatkowo w backupie homelabu.
  • Certyfikaty: Żeby odbudowa nie zależała od następnego udanego żądania.
  • Klucze hosta SSH: Inaczej po restore każde połączenie podnosi alarm.
  • Statystyki odwiedzin: Nie da się ich wygenerować z niczego innego.
  • Hasło do vaulta: Bez niego playbook na niewiele się zda przy odbudowie, więc trzymaj je osobno.

Tu też test się opłacił. Bez rsync -H mój nowy backup zwielokrotniłby wersje połączone hardlinkami, a rdiff-backup wersjonowałby też przerwane backupy, zapisując pliki jako usunięte. Oba problemy są naprawione. Na świeżo zainstalowanej maszynie testowej restore trwał potem 16 sekund, suma kontrolna wszystkich 18 837 plików zgadzała się z buildem, a klucze hosta SSH znów były te stare. Stary backup WordPressa razem ze zrzutem bazy danych pozostaje przechowywany osobno.

Wniosek: Backup liczy się dopiero wtedy, gdy restore naprawdę się wykonał. To, że prawie wszystko da się teraz odbudować, ułatwia sprawę, ale nie czyni backupu zbędnym.

🎯 Wnioski

  1. Najpierw mierz, potem wierz. Dotyczy to zarówno „Hugo niewiele daje czytelnikom”, jak i „HTTP/3 nie działa”.
  2. Test od zera znajduje to, co ukrywa każdy przebieg na maszynie, która z czasem obrosła.
  3. Wtyczka taka jak Yoast robi więcej, niż zauważasz. Zanim ją wyłączysz, porównaj jej wynik linijka po linijce.
  4. Gdy usuwasz komponent, usuń też jego wyjątki: firewall, reguły audytu, alerty.
  5. Bezpieczeństwo się przesuwa, nie znika. Po przebudowie liczy się, kto ma klucz i konto.
  6. Zawsze sshd -t przed restartem sshd i miej w zanadrzu drugą drogę dostępu.

Jak to się sprawdza na co dzień i pod normalnym obciążeniem, dopiszę po kilku dniach działania.

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły