Mój wolny wieczór: zdradliwa miniatura, gadatliwy klaster i nagłówek, który nie chciał współpracować

Chciałem tylko zaktualizować Hugo. Do północy znalazłem miniaturę EXIF, która pokazywała więcej niż zdjęcie, uciszyłem gadatliwy eksporter Kubernetes, oduczyłem zaporę logowania skanerów, pięć razy przebudowałem nagłówek i wyjaśniłem sobie, dlaczego GitHub nie jest moją kopią zapasową.

Ilustracja: pingwin Tux wiwatuje z uniesionymi skrzydełkami w pierwszym wagoniku kolejki górskiej pędzącej przez pętlę ze świecącego niebieskiego kabla sieciowego, za nim dwa wagoniki pełne paczek .deb; tor kończy się świecącą wtyczką sieciową; poniżej napis apt-upgrade.me

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

W skrócie: plan na wieczór mieścił się w jednej linijce: zaktualizować Hugo. Zamiast tego dostałem siedem małych zadań, jedno po drugim. Obraz, który zdradzał więcej, niż chciałem, klaster, który narzekał 137 razy dziennie, log zapory, który zapisywał wciąż ten sam szum, nagłówek, który wymagał pięciu podejść, wentylację, która uruchomiła moje alarmy, i dwa pytania, które powinienem był sobie zadać dużo wcześniej. Nic z tego nie było dramatyczne. Wszystko było warte poznania. Przepracowałem ten wieczór razem z Claude Code: Claude kopał, ja decydowałem.

Zanim zaczniesz: poniższe sekcje dotyczą różnych tematów, które niekoniecznie są ze sobą powiązane. Łączy je tylko to, że wszystkie przyszły mi do głowy tego samego wieczoru. Śmiało przejdź od razu do tego, który cię interesuje.

Spis treści

🔄 Zaczęło się niewinnie: Hugo 0.170.1

U mnie Hugo nie pochodzi z pakietu dystrybucji. To pojedynczy plik wykonywalny w folderze narzędzi obok strony, przypięty do jednej wersji. Cotygodniowy raport informuje mnie, gdy pojawi się nowsza. Tym razem było w nim: 0.169.0 → 0.170.1.

Moja zasada dla narzędzi do budowania: zbudować przed, zbudować po, porównać każdy plik. Wynik był uspokajający. Poza znacznikiem meta generator na stronach, które go mają, obie wersje były identyczne. Indeks wyszukiwania różnił się o kilkaset bajtów, ale dzieje się tak również między dwoma uruchomieniami tej samej wersji. Warto wiedzieć: od 0.170.0 nie ma już osobnego wydania „extended”, jest tylko jeden program Hugo. Ma to znaczenie tylko dla osób używających Sass, a ja go nie używam.

Lekcja: skok wersji narzędzia do budowania to test, a nie akt wiary. Porównanie dwóch buildów plik po pliku zajmuje minutę i zastępuje mnóstwo nadziei.

🕵️ Miniatura, która pokazywała więcej niż zdjęcie

Skoro już przy tym byłem, zadałem pytanie, którego nigdy sobie nie zadałem: w którym miejscu Hugo usuwa metadane z obrazów? Szczera odpowiedź: w żadnym. Hugo kopiuje oryginalne obrazy bez zmian. Czyste wychodzą tylko pomniejszone warianty, które generuje sam. Kiedyś ręcznie oczyściłem wszystkie stare obrazy, a nowe były czyszczone przy konwersji. To nawyk, a nie gwarancja.

Sprawdziłem więc wszystkie 1418 obrazów. Żadnego GPS, żadnych numerów seryjnych aparatów. Ale dwa obrazy podglądu do mediów społecznościowych zawierały osadzoną miniaturę EXIF nieprzyciętego oryginalnego zdjęcia. Widoczny obraz pokazywał przycięty rack. Maleńka miniatura w pliku pokazywała więcej pomieszczenia wokół. W przeglądarce nikt tego nie widzi. Każdy, kto otworzy plik w przeglądarce EXIF, widzi to od razu.

Rozwiązanie ma dwie części. Oba obrazy zostały od razu oczyszczone i ponownie opublikowane. A build za każdym razem uruchamia teraz przed Hugo mały skrypt: usuwa EXIF, GPS, XMP, IPTC i komentarze z każdego obrazu w folderach źródłowych. Robi to bezstratnie, zachowuje profile kolorów, a każdy oczyszczony plik pojawia się jako zmiana w Git, więc nic nie dzieje się po cichu.

Lekcja: przycięcie zdjęcia nie przycina jego metadanych. Jeśli twój pipeline ich nie usuwa, zakładaj, że wciąż tam są.

🎢 Nagłówek, który nie chciał współpracować

Blog dostał właśnie w prawym górnym rogu nowy baner z kolejką górską: kolejka, której torem jest świecący niebieski kabel sieciowy zakończony wtyczką sieciową. Pomysł mi się podobał. Wykonanie zajęło resztę wieczoru. I szczerze mówiąc, cieszyłem się każdą minutą: bycie kreatywnym i próba myślenia jak grafik czy projektant to dokładnie to, co sprawia mi frajdę. Kiedy zajmuję się czymś wizualnym, obrazami i projektowaniem stron, szybko wchodzę w prawdziwy flow i zapominam o czasie.

Pierwsze wersje były obrazami AI pełnymi szczegółów: domena jako napis, cyfry binarne, pociąg z kilkoma wagonikami i ja w środku. W pełnym rozmiarze wyglądały świetnie. Przy wysokości 112 pikseli, obok dużego tytułu strony, były bałaganem. Moja twarz miała 15 pikseli, cyfry były pomarańczowymi okruchami, a domena pojawiała się dwa razy: raz w tytule i raz na obrazie.

Ostatecznie pomógł nie gust, lecz kalkulator. Tytuł miał 1047 pikseli szerokości, co na laptopie zostawiało banerowi 330 pikseli. Tytuł więc się skrócił. Duża jest teraz tylko domena, a „Homelab, Linux & DevSecOps” przeniosło się do linii poniżej. To zwolniło od 700 do 870 pikseli, wystarczająco na baner w formacie 6:1. Obraz stracił osobę i napis. Tekst należy do HTML, gdzie pozostaje ostry i czytelny dla czytników ekranu.

Dwa szczegóły techniczne, które sprawiły mi frajdę:

  • Przezroczystość z czarnego tła. Obrazy AI świecących obiektów przychodzą na czystej czerni. Jeśli najjaśniejszy kanał koloru każdego piksela potraktować jako jego krycie i podzielić kolor przez tę wartość, czerń staje się przezroczysta, a poświata zostaje. Położony z powrotem na czerni wynik różni się od oryginału o mniej niż jeden procent.
  • Favicon z własnej czcionki strony. Stary favicon był obrazem 32-pikselowym rozciągniętym do 512. Nowy to „RM” w Oswald Bold, czcionce nagłówków strony, z literami zamienionymi na ścieżki wektorowe. SVG nie potrzebuje żadnej czcionki i jest ostry w każdym rozmiarze.

A ostatni element przyszedł nieco później. Szeroki baner był w porządku, ale czegoś brakowało. Pociąg był pusty. Kolejka górska bez pasażerów to tylko tor. Teraz Tux wiwatuje w pierwszym wagoniku, a za nim do wtyczki jadą dwie paczki z napisem .deb. To apt upgrade, dosłownie.

Lekcja: najpierw zmierz miejsce, potem projektuj pod nie. A obraz potrzebuje puenty, nie tylko tematu.

🔊 Gadatliwy klaster i zapora, która logowała tylko szum

Następnie przejrzałem logi moich trzech serwerów w poszukiwaniu wszystkiego, co generuje zbyt wiele linii albo wskazuje na błąd konfiguracji. Wyróżniły się dwa znaleziska.

Klaster. Na moich dwóch serwerach Nextcloud, które działają na K3s, kube-state-metrics zapisywał to samo ostrzeżenie 137 razy dziennie: v1 Endpoints is deprecated in v1.33+; use discovery.k8s.io/v1 EndpointSlice. Eksporter wciąż miał obserwować starszy zasób Endpoints. Żadna reguła alarmowa ani żaden dashboard nie używały tych metryk, więc poprawka sprowadzała się do jednego słowa w konfiguracji: endpointslices zamiast endpoints. Wdrożone na obu hostach, a liczba ostrzeżeń spadła do zera.

Zapora. Log odrzuceń nftables jest ograniczony do dwóch linii na minutę, czyli najwyżej 2880 dziennie. Codziennie był na tym limicie. Moja pierwsza interpretacja brzmiała: „spóźnione pakiety ACK z zamkniętych połączeń”. Była błędna. Pomyliłem pole ACK= w linii logu, czyli numer potwierdzenia, z flagą ACK. Poprawnie policzone, 2577 z 2629 linii w ciągu 24 godzin to zwykłe pakiety SYN, czyli nowe próby połączenia z internetu na zamknięte porty. Szum tła od skanerów, które trzymają się poniżej mojego limitu skanowania portów.

Zapora robiła wszystko dobrze. Ale log był bezużyteczny: zawsze pełen tego samego szumu, a rzadki ciekawy pakiet ginął przez limit. Rozwiązaniem jest jedna reguła przed regułą logowania:

tcp flags & (fin|syn|rst|ack) == syn counter drop comment "scan noise: counted, not logged"

Odrzucane są dokładnie te same pakiety co wcześniej. Blokady skanowania portów i fail2ban pozostają nietknięte, bo żaden z moich jaili nie czyta tego logu. Ale szum trafia teraz do licznika zamiast do dziennika, a pozostałe nietypowe odrzucenia są logowane w całości.

Lekcja: najpierw policz, potem interpretuj. Moje pierwsze wyjaśnienie brzmiało wiarygodnie i było błędne.

📮 Klucz do skrzynki pocztowej

W międzyczasie zadałem pytanie, którego nigdy nie przemyślałem do końca: jak dokładnie działa klucz wdrożeniowy, który wysyła stronę na serwer? Odpowiedź okazała się ładnym kawałkiem projektu, więc oto ona.

Klucz wdrożeniowy to zwykła para kluczy SSH, używana tylko do tego jednego zadania. Na serwerze jego linia w authorized_keys zaczyna się od restrict,command="/usr/local/sbin/blog-deploy". Bez względu na to, o co prosi klient, serwer uruchamia tylko ten jeden skrypt. Skrypt sprawdza żądaną akcję i pozwala na dokładnie trzy rzeczy: rsync do folderu przesyłania, aktywację nowej wersji i wycofanie. restrict zabrania terminali i wszelkiego przekierowania. Ansible zarządza kluczem z opcją exclusive, więc każdy inny klucz, który ktoś doda dla tego użytkownika, znika przy następnym uruchomieniu playbooka.

Samo wdrożenie podąża za klasycznym wzorcem wydań. Przesłane pliki trafiają do osobnego folderu, serwer tworzy z nich nowy katalog wydania przy użyciu twardych dowiązań, więc niezmienione pliki nie zajmują dodatkowego miejsca, a następnie przestawia dowiązanie symboliczne current w jednym atomowym kroku. Odwiedzający widzą zawsze tylko starą albo nową wersję, nigdy przesłaną w połowie. Ostatnie pięć wydań zostaje, a wycofanie trwa sekundę.

Lekcja: skradziony klucz wdrożeniowy powinien być kluczem do skrzynki pocztowej. Można nim coś wrzucić, ale nie otworzyć drzwi.

💾 GitHub nie jest moją kopią zapasową

Ostatnie pytanie wieczoru: gdyby mój komputer w domu padł tej nocy, czy GitHub by wystarczył? Nie, i to celowo. Kod, playbooki, wpisy i motyw są na GitHubie. Hasła do vaulta, które odszyfrowują sekrety, już nie. Tak samo prawdziwe inwentarze z adresami, klucze SSH i wewnętrzna dokumentacja. Wszystko to istnieje tylko na moim domowym serwerze i tam właśnie powinno być.

Mimo to jest zabezpieczone: przez snapshoty ZFS i przez nocną kopię mojego katalogu domowego na osobny komputer do kopii zapasowych. To, czego nie ma ani na GitHubie, ani w kopii, można wygenerować na nowo: zbudowaną stronę i pobrane narzędzia do budowania.

Lekcja: GitHub to miejsce, w którym żyje kod, a nie kopia zapasowa. To, co najważniejsze przy odtwarzaniu, to dokładnie to, czego nigdy nie wolno wypchnąć.

🌬️ Wentylacja testuje mój monitoring

Przyszły nowe filtry do naszej wentylacji. Wymiana nie była w planie na ten wieczór, ale po 20:00 i tak się za nią zabrałem, szybciej, niż myślałem. To urządzenie firmy Helios z podłączeniem do sieci: przez LAN mogę ustawić na przykład, na jakim biegu pracuje o różnych porach dnia i ile powietrza wymienia z otoczeniem.

(Po co w ogóle wentylacja? Trzy powody, w kolejności rosnącej wagi. Po pierwsze: dużo rzadziej muszę otwierać okno, żeby przewietrzyć. Po drugie: urządzenie wymienia tylko powietrze, a nie ciepło. Wbudowany wymiennik odbiera ciepło zużytemu powietrzu, zanim wyjdzie na zewnątrz, i oddaje je świeżemu powietrzu, które wpływa do środka. Zwłaszcza teraz, zimą, ciepło zostaje więc w domu. Za to u niektórych sąsiadów ogrzewanie w piwnicy pracuje pilnie, tylko po to, żeby ciepło mogło potem, zdawałoby się, godzinami uciekać przez uchylone okno. Po trzecie: mieszkamy tuż przy polu, więc dużo mniej pełzających stworzeń trafia do domu. Pająki złożyły skargę.)

Kilka dni wcześniej dodałem urządzenie do monitoringu w Zabbix, który pinguje każde urządzenie w sieci domowej. O czym nie pomyślałem: gdy tylko otworzę urządzenie, ze względów bezpieczeństwa samo się wyłącza, a razem z nim elektronika, łącznie ze stosem sieciowym. Moja skrzynka pocztowa zauważyła to przede mną:

Problem started at 20:28:37
Problem name: ICMP Ping: Unavailable by ICMP ping
Host: Helios easyControls
Severity: High

Resolved in 7m 0s at 20:35:37

Siedem minut, dokładnie tyle, ile urządzenie stało otwarte podczas wymiany filtrów. Nikt nie planował alarmu testowego, ale się pojawił i udowodnił, że powiadamianie działa od początku do końca, od brakującego pinga aż po maila.

Lekcja: najlepszy test alarmu to ten, który wywołasz przypadkiem. Następnym razem najpierw ustawię okno serwisowe w Zabbix. 😉

🔜 Co dalej: żegnaj, Alexa? Jeszcze nie

Po drodze pojawiło się jeszcze jedno zadanie, zbyt duże na ten wpis. Nasz Echo Dot ciągle narzekał na słabą jakość połączenia, choć punkt dostępowy stoi niedaleko. Przy bliższym przyjrzeniu się:

  • jest w sieci gościnnej, dlatego mój serwer w ogóle go nie widział
  • jego sygnał dociera z siłą tylko −74 dBm
  • harmonogram Wi-Fi wyłącza sieć w nocy, czego urządzenie, które chce być zawsze online, nie lubi
  • filtr DNS routera, niedawno wbudowany bloker reklam, działa też w sieci gościnnej i być może blokuje adresy, z którymi łączy się Echo

Między nimi jest wprawdzie ściana, ale w linii prostej punkt dostępowy jest blisko. Prawdziwa przyczyna nie jest jeszcze ostatecznie wyjaśniona.

Stąd większe pytanie: czy w ogóle potrzebujemy Alexy? Chcemy głównie słuchać muzyki i od czasu do czasu powiedzieć „ciszej”. Najchętniej rozwiązałbym to w oparciu o open source. Moje wymagania są jednak jasne: port sieciowy, sterowanie głosem i żadnego urządzenia do majsterkowania. Oto, czemu się przyjrzałem:

  • Raspberry Pi z płytką HiFiBerry i moOde audio. W pełni open source, kabel sieciowy, muzyka z własnego NAS-a. Ale to właśnie ta majsterkowa skrzynka, której nie chcę w salonie, i bez sterowania głosem.
  • Bluesound Pulse Flex 2i. Prawdziwy głośnik z wbudowanym portem sieciowym, którym może sterować domowy serwer muzyki open source, taki jak Music Assistant. Ale bez mikrofonu.
  • Sonos One albo Era 100. Sieć wbudowana (w Era przez adapter), mikrofony wbudowane, świetny dźwięk. Haczyk: własne, lokalne sterowanie głosem Sonos mówi tylko po angielsku i francusku. Po niemiecku Sonos słucha przez Alexę, a wtedy byłbym znów na początku.
  • Home Assistant Voice Preview Edition jako urządzenie głosowe open source obok głośnika sieciowego. Działa po niemiecku i potrafi rozpoznawać mowę lokalnie na moim serwerze. Ale to dwa urządzenia, część głosowa ma tylko Wi-Fi, a z tytułami piosenek radzi sobie wyraźnie gorzej niż Alexa.

Uczciwie mówiąc, był to dotąd tylko krótki wypad między innymi sprawami i na razie zaledwie zarysowałem powierzchnię. Na razie żadne pojedyncze urządzenie nie spełnia wszystkich trzech punktów bez Amazona czy Google. Głośnik open source zostaje więc projektem z tyłu głowy i dostanie osobny wpis, gdy ruszy się rynek albo moja cierpliwość.

Do tego czasu idę drogą pragmatyczną: przestawiam naszego Echo Dot (5. generacji) z klasycznej Alexy na Alexę+. Jest wliczona w Prime, urządzenie powinno być kompatybilne, a w Niemczech wciąż przychodzi na zaproszenie. Rozwiązanie nocnego wyłączania Wi-Fi dla tego jednego urządzenia jest następne na liście.

🎯 Lekcje jednego wieczoru

  • Porównywać buildy plik po pliku, zanim zaufa się nowej wersji narzędzia.
  • Przycięcie nie przycina metadanych. Usuwaj je w pipelinie, a nie z przyzwyczajenia.
  • Najpierw zmierzyć miejsce, potem projektować pod nie.
  • Najpierw policzyć, potem interpretować. Logować to, co nietypowe, liczyć szum.
  • Dać kluczowi wdrożeniowemu dokładnie jedno zadanie.
  • Trzymać sekrety poza Gitem i zabezpieczać je gdzie indziej.
  • Najlepszy test alarmu to ten, który wywołasz przypadkiem.

Nic z tego nie zajęło więcej niż godzinę. Razem był to cały wolny wieczór. Takie jest życie w homelabie.

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły