149 obrazków tytułowych, jeden styl: jak w jeden wieczór zilustrowałem bloga od nowa jako zadanie wsadowe

Przez lata na moim blogu wszystko się wymieszało: własne zdjęcia, zrzuty ekranu, obrazki AI z trzech generacji, raz realistyczne, raz akwarela, raz 3D. Chciałem jednolitego wyglądu. Dzięki moim zasadom, analizie każdego starego obrazka i małemu skryptowi wsadowemu dla ArtCraft każdy wpis ma teraz własny obrazek tytułowy w tym samym komiksowym stylu. Przed i po, zasady, koszty i pułapki.

Komiks: w korytarzu centrum danych mała maszyna z napisem BATCH drukuje długi pas jednolitych komiksowych obrazków, na ścianie wiszą stare obrazki w wielu stylach, mężczyzna uśmiecha się i odhacza listę

🌐 Także w: English · Deutsch · Français · Español · Italiano · Português · Nederlands

W skrócie: mój blog jest już na tyle stary, że jego obrazki tytułowe porządnie się wymieszały: własne zdjęcia, zrzuty ekranu, obrazki producentów i obrazki AI z kilku generacji, raz prawie fotorealistyczne, raz akwarela, raz 3D. Chciałem to ujednolicić. Teraz każdy wpis ma własny obrazek tytułowy w tym samym komiksowym stylu, z tą samą postacią i w tym samym miejscu. 142 obrazki są nowe, 7 zdjęć mojego własnego sprzętu zostało. Użyłem tej samej techniki co przy świątecznym filmie – ArtCraft sterowany przez Claude Code przez serwer MCP – tylko tym razem do obrazków i wsadowo.

Spis treści

🖼️ Dlaczego: blog, który wyglądał jak pchli targ

Kto bloguje dłużej, zna to. Na początku robi się zdjęcie biurka albo zrzut ekranu. Potem przychodzą pierwsze obrazki AI, każdy w stylu, który model akurat lubił. Pół roku później następny model potrafi więcej i obrazki znów wyglądają inaczej. Każdy wpis z osobna był w porządku, ale w przeglądzie blog wyglądał na zlepiony z kawałków.

Tak wyglądał wybór wcześniej:

Kolaż ośmiu starych obrazków tytułowych w bardzo różnych stylach: komiks w brązach, pop-art, szczegółowe fotorealistyczne sceny przy biurku, scena podwodna i motyw plażowy
Przed: osiem obrazków tytułowych z półtora roku, osiem różnych stylów.

A tak wygląda tych samych osiem wpisów teraz:

Kolaż tych samych ośmiu wpisów z nowymi obrazkami: wszędzie ta sama komiksowa postać w białej koszulce, najczęściej w niebiesko oświetlonym korytarzu centrum danych, raz na zewnątrz, raz przez bulaj
Po: ta sama postać, to samo miejsce, ta sama kreska – a mimo to własny motyw dla każdego wpisu.

📋 Moje zasady

Zanim powstał pierwszy obrazek, były trzy szkice stylu: prawie fotorealistyczny, komiksowy i w stylu filmu animowanego 3D. Realistyczny był za blisko prawdziwego zdjęcia mnie, wygląd 3D zbyt zabawkowy. Wygrał komiks pośrodku. Stał się standardem:

  • Jedna postać na cały blog: nerd, inspirowany mną, ale wyraźnie narysowany jako postać komiksowa – krótkie ciemne włosy, kilkudniowy zarost, biała koszulka, dżinsy.
  • Jedno miejsce: korytarz centrum danych z niebieskim światłem i zielonymi diodami, biurko na końcu korytarza. Gdy nerd robi coś przy komputerze, siedzi właśnie tam.
  • Ludzie, piwnica lub biuro na starym obrazku → standardowa scena w centrum danych.
  • Rozebrany sprzęt (jak w „Update Day”) → to samo biurko, tylko teraz pełne sprzętu.
  • Robot na starym obrazku → robot zostaje głównym bohaterem, ale w centrum danych.
  • Motywy na zewnątrz → sens oryginału zostaje, tylko w stylu komiksu.
  • Charakterystyczne treści zostają: wpis o SSL nadal pokazuje „A+” na ekranie.
  • Tekst na obrazkach tylko po angielsku, najwyżej jedno krótkie słowo.
  • Bez logo i bez marek.
  • Każdy wpis dostaje własny obrazek. Serie mogą mieć wspólny znak rozpoznawczy: Deep Dives patrzą przez mosiężny bulaj, trasa Ansible ma mapę w tle.
  • Przypadki szczególne rozstrzygamy osobno: zdjęcia mojego sprzętu i cudze dzieła, takie jak okładki książek.

Dwa przykłady działania zasad:

Porównanie: po lewej stary obrazek wpisu o SSL, realistyczne biurko z wieloma ekranami i oceną A+, po prawej nowy obrazek komiksowy, nerd przy biurku w centrum danych przed dużym A+ z kłódką
Wpis o SSL: „A+” zostaje, reszta idzie za nowym standardem.
Porównanie: po lewej stary obrazek Update Day z rozebranym sprzętem, po prawej nowy obrazek komiksowy, biurko w centrum danych pełne sprzętu
Update Day: rozebrany sprzęt staje się zawalonym biurkiem w centrum danych.

🤖 Technika: jak przy świątecznym filmie, tylko do obrazków

Do świątecznego filmu dla zespołu użyłem ArtCraft, abonamentu dającego dostęp do kilku komercyjnych modeli obrazu i wideo. Nie steruje się nim przez interfejs, tylko przez serwer MCP: Claude Code pisze prompty, wysyła obrazy referencyjne i pobiera wyniki. Dokładnie to zrobiłem tu ponownie, tylko do obrazków.

A obrazki są znacznie tańsze niż wideo. Jeden obrazek z Nano Banana Pro w 2K kosztuje 15 kredytów. Czterosekundowy klip przy świątecznym filmie kosztował około 100 kredytów. Za cenę jednego krótkiego klipu dostaję prawie siedem obrazków tytułowych.

Obrazek, który zawsze idzie jako referencja, to scena ze standardu: nerd w korytarzu, biurko na końcu. Dzięki temu postać, miejsce i kreska są takie same na wszystkich obrazkach, choć każdy generowany jest osobno.

⚙️ W końcu było to zadanie wsadowe

Przy prawie 150 wpisach nie składa się każdego obrazka ręcznie. Przebieg był więc klasycznym batchem:

  1. Analiza każdego starego obrazka. Dla każdego wpisu Claude obejrzał stary obrazek i zanotował, co na nim jest, o czym jest wpis i jaką myśl ma nieść nowy obrazek. Przy okazji wyszły rzeczy, które i tak musiały zniknąć: okładka książki, obrazek producenta, zdjęcie produktu z logo firmy, wycinek dowodu rejestracyjnego.
  2. Jeden prompt na wpis, wszystkie według tego samego szkieletu: styl, postać, miejsce, potem tylko scena. Wszystko trafia do jednego pliku JSON.
  3. Mały skrypt wysyła wszystkie zlecenia i pobiera gotowe obrazki, gdy tylko są. Szło to rundami: najpierw 5 najnowszych wpisów na próbę, potem 20, 40, 68 i na koniec reszta. Szedłem od najnowszego wpisu do najstarszego. Gdy kredyty się kończyły, proces czekał na kolejne doładowanie.
  4. Wizualna kontrola każdego obrazka, konwersja do WebP, nowy tekst alternatywny we wszystkich ośmiu językach bloga, build, sprawdzenie linków, wdrożenie.

W sumie było to około 160 wygenerowanych obrazków, kilka z nich to szkice i powtórki. Przy 15 kredytach za obrazek to około 2400 kredytów.

🪤 Pułapki

Dźwignia, która pojawiała się wszędzie. Moją pierwszą referencją był obrazek do wpisu o cache, z dużą dźwignią z napisem „CACHE” na ścianie. Model uznał ją za stały element pomieszczenia i wstawiał do obrazków, gdzie nie miała czego szukać. Ponowne generowanie kosztowałoby za każdym razem kredyty. Zamiast tego usunąłem dźwignię lokalnie i za darmo, za pomocą FLUX Kontext w ComfyUI na moim komputerze do AI. Potem była nowa referencja bez dźwigni i problem zniknął.

Porównanie: po lewej komiksowy obrazek z dużym czerwonym napisem CACHE nad dźwignią na ścianie, po prawej ten sam obrazek bez napisu i dźwigni, na ścianie została tylko gładka powierzchnia
Po lewej oryginał z dźwignią, po prawej po lokalnym retuszu z FLUX Kontext.

Dźwignia pasowała zresztą tylko do jednego obrazka: we wpisie o cache cache jest dosłownie „przełączany”, tam to jest żart. Na wszystkich innych obrazkach nie miała sensu.

Na tym się jednak nie skończyło. Przeglądając obrazki zauważyłem: dźwignia zniknęła, ale pusty uchwyt – czarna płyta z okrągłym wgłębieniem – nadal tkwił w ścianie. Przyszedł z drugiej referencji, która sama go jeszcze miała. Dotyczy to około 40 obrazków. Retusz znów idzie lokalnie z FLUX Kontext na moim komputerze do AI, wsadowo, bez ani jednego kredytu – kosztował tylko prąd. Komputer potrzebuje około czterech i pół minuty na obrazek; dokładną liczbę obrazków i łączny czas dopiszę tutaj, gdy batch się skończy. Jeden trik: do obrazka wraca tylko obszar, który naprawdę się zmienił. Cała reszta zostaje oryginałem, piksel w piksel.

Porównanie: po lewej komiksowy obrazek z czarnym uchwytem z okrągłym wgłębieniem na prawej ścianie, po prawej ten sam obrazek z gładką ścianą
Po lewej z pustym uchwytem na ścianie, po prawej po lokalnym retuszu.
Porównanie: po lewej nerd przy biurku z kartonami i czarnym uchwytem na ścianie, po prawej ten sam obrazek bez uchwytu
Po lewej z pustym uchwytem na ścianie, po prawej po lokalnym retuszu.

Lekcja: podawaj jako referencję tylko jeden czysty szablon. To, co jest w referencji, model uważa za stały element świata. Trzy obrazki zachowują dźwignię celowo: ślimak we wpisie o cache, przełącznik „SECURE” w Defence in Depth i przełącznik, który nerd przestawia we wpisie o HTTP/3.

Zniknięte zlecenia, które wcale nie zniknęły. Lista zleceń sesji pokazuje tylko ostatnie. Starsze wyglądały więc na utracone, ale były gotowe i dało się je pobrać bezpośrednio przez API zleceń.

Niektórych słów filtr nie lubi. Prompty z „intruzem”, „atakiem” albo „klatką” czasem po prostu nie wracały. Sformułowane łagodniej przechodziły.

Przypadki szczególne lepiej odłożyć. Zdjęcia mojego sprzętu – rack, NUC, ThinkPad, otwarty serwer HP – to prawdziwe zdjęcia z mojego homelabu i zostają. Zastąpione zostały natomiast cudze dzieła: okładka książki, obrazek producenta skrzynki firewalla i zdjęcie produktu z logo.

📝 A teksty?

Skoro obrazki są ujednolicone, co z tekstami? Analiza wszystkich 150 niemieckich wpisów pokazała cztery fazy: krótkie, rzeczowe poradniki wiosną 2025 roku liczące około 420 słów, potem luźniejsze teksty z większą dawką humoru, historie z kursywnym podtytułem i w końcu reportaże oraz serie liczące około 1900 słów – cztery razy dłuższe niż na początku. Spójne były już zwracanie się na „ty”, perspektywa pierwszoosobowa z homelabu i emoji przed śródtytułami. Niespójny był szkielet: podsumowania na początku brakowało w 143 ze 150 wpisów, a zakończenie nazywało się raz „Podsumowanie”, raz „Lekcje”, raz „Morał” – albo nie było go wcale.

Moja zasada: ton i długość zostają, rozwój jest częścią bloga. Ujednolicany jest tylko szkielet. Teraz każdy wpis zaczyna się od „W skrócie” z dwóch do czterech zdań i kończy „🎯 Podsumowaniem”. Oba napisane są na podstawie istniejącego tekstu, w tonie danego wpisu, bez nowych twierdzeń. Nowych jest 144 streszczeń i 51 podsumowań, a w 99 wpisach ujednolicono tylko istniejący nagłówek zakończenia – wszystko we wszystkich ośmiu językach, znów wsadowo i, jak przy obrazkach, z małym przewodnikiem stylu, którego nowe wpisy trzymają się od teraz.

🎢 Nagłówek i logo – czyli identyfikacja wizualna mojego homelabu

Skoro wszystko ma być jednolite, to porządnie. Każda szanująca się firma ma identyfikację wizualną z przewodnikiem stylu, logo i ambasadorem marki. Mój homelab teraz też: przewodnik stylu to plik Markdown na NAS-ie, a ambasadorem marki jest gość, który jeździ kolejką górską po kablu sieciowym. To on siedzi teraz w nagłówku w prawym górnym rogu zamiast pingwina Linuksa. Wersja z adresem www.apt-upgrade.me to moje nowe logo bloga i zdjęcie profilowe. Dział marketingu (ja) i dział graficzny (Claude i ArtCraft) doszły do porozumienia w jednej sesji – nie każdy koncern to potrafi. 😄

🎯 Podsumowanie

  • 149 wpisów, 142 nowe obrazki tytułowe, 7 własnych zdjęć zachowanych, teksty alternatywne w ośmiu językach.
  • Jeden wieczór na samą przebudowę. Większość pracy była wcześniej: zasady i analiza starych obrazków.
  • Batch zamiast ręcznej roboty: najpierw zasady i analiza, potem prompty do jednego pliku, skrypt wysyła i pobiera.
  • Zasady są już ustalone. Nowe wpisy od razu dostają obrazek w nowym stylu.

Co podoba mi się najbardziej: kto teraz przewija przegląd, widzi jeden blog, a nie zbiór z półtora roku.

Część tekstów i obrazów na tej stronie powstała z pomocą AI lub została wygenerowana przez AI. Szczegóły