<?xml version="1.0" encoding="utf-8" standalone="yes"?><rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"><channel><title>cve – apt-upgrade.me – Homelab, Linux &amp; DevSecOps</title><link>https://www.apt-upgrade.me/pl/tag/cve-pl/</link><description>One nerd's homelab: Linux, Kubernetes, security, and the occasional disaster.</description><language>pl-PL</language><lastBuildDate>Thu, 23 Jul 2026 20:49:18 +0200</lastBuildDate><atom:link href="https://www.apt-upgrade.me/pl/tag/cve-pl/index.xml" rel="self" type="application/rss+xml"/><item><title>wp2shell, fałszywy Chrome i botnet w prochowcu: co wygadały moje własne access logi</title><link>https://www.apt-upgrade.me/pl/2026/07/23/wp2shell-a-fake-chrome-and-a-botnet-in-a-trenchcoat-what-my-own-access-logs-told-on-me/</link><pubDate>Thu, 23 Jul 2026 20:49:18 +0200</pubDate><guid>https://www.apt-upgrade.me/pl/2026/07/23/wp2shell-a-fake-chrome-and-a-botnet-in-a-trenchcoat-what-my-own-access-logs-told-on-me/</guid><description>&lt;p&gt;Kilka dni temu krążył &lt;strong&gt;&amp;ldquo;wp2shell&amp;rdquo;&lt;/strong&gt; — łańcuch RCE&#10;bez uwierzytelnienia w WordPressie, sklejony z SQL injection&#10;(&lt;code&gt;CVE-2026-60137&lt;/code&gt;) i obejścia walidacji w endpoincie REST batch&#10;(&lt;code&gt;CVE-2026-63030&lt;/code&gt;). 🩸 Każdy WordPress ≥6.8 był&#10;narażony; upstream w końcu naprawił to w &lt;code&gt;7.0.2&lt;/code&gt;. Przez&#10;parę dni obgryzania paznokci ten właśnie blog działał z awaryjną&#10;blokadą w nginx na &lt;code&gt;/wp-json/batch/v1&lt;/code&gt;, bo załatany obraz&#10;Dockera po prostu odmawiał zaistnienia. Klasyka. 🙃&#10;Więc oczywiście, gdy pożar został ugaszony, zrobiłem to, co robi&#10;każdy szanujący się nerd od homelabu o 2 w nocy: zszedłem do jaskiń&#10;własnych logów ingressu. 🕵️‍♂️ Okazuje się, że internet ma gdzieś,&#10;że załatałeś. Internet i tak dalej puka.&lt;/p&gt;</description></item><item><title>WP2Shell, niezałatany obraz Dockera i noc, w której Claude bez proszenia naprawił mi konfigurację nginx 🐚</title><link>https://www.apt-upgrade.me/pl/2026/07/20/wp2shell-an-unpatched-docker-image-and-the-night-claude-fixed-my-nginx-config-without-being-asked-%F0%9F%90%9A/</link><pubDate>Mon, 20 Jul 2026 20:42:03 +0200</pubDate><guid>https://www.apt-upgrade.me/pl/2026/07/20/wp2shell-an-unpatched-docker-image-and-the-night-claude-fixed-my-nginx-config-without-being-asked-%F0%9F%90%9A/</guid><description>&lt;p&gt;Natknąłem się na &lt;a href="https://www.heise.de/news/wp2shell-Kritische-WordPress-Luecke-erlaubt-Codeeinschleusung-ueber-API-11369660.html" target="_blank" rel="noopener"&gt;ten artykuł&lt;/a&gt; — uczciwie ostrzegam, jest po niemiecku; anglojęzyczna prasa technologiczna najwyraźniej jeszcze tego nie podchwyciła, kiedy go czytałem. W skrócie: łańcuch podatności nazwany „WP2Shell&amp;quot; łączy dwa osobne błędy WordPressa — SQL injection w parametrze &lt;code&gt;author__not_in&lt;/code&gt; w &lt;code&gt;WP_Query&lt;/code&gt; (CVE-2026-60137, CVSS 9.1) i błąd walidacji w endpoincie REST &lt;code&gt;/wp-json/batch/v1&lt;/code&gt; (CVE-2026-63030, CVSS 7.5) — w prymityw zdalnego wykonania kodu całkowicie bez uwierzytelnienia. Osobno każdy z tych błędów jest tylko „niepokojący&amp;quot;. Połączone pozwalają atakującemu bez żadnych danych logowania otworzyć shell na dowolnej instalacji WordPress 6.8+. To ten rodzaj odkrycia, który psuje piątek. 🔥&#10;Więc oczywiście poszedłem załatać własnego bloga, bo działam dokładnie na tym zakresie wersji.&#10;Tyle że: zaktualizowanego obrazu Dockera jeszcze nie było. &lt;code&gt;wordpress:7.0.2-php8.3-fpm&lt;/code&gt; — tag, który faktycznie zawiera poprawkę — po prostu jeszcze nie istniał na Docker Hub. Super. Potwierdzone RCE bez uwierzytelnienia na wolności, a jedyny artefakt, którego potrzebuję, żeby je zamknąć, nie został opublikowany. 😅&#10;I tu część, przez którą w ogóle zacząłem pisać ten wpis: nie zdążyłem nawet sam zaproponować prowizorki. &lt;strong&gt;Claude — AI, nie człowiek-programista, nie skrypt, który napisałem&lt;/strong&gt; — przyjrzał się sytuacji, rozpoznał, że łańcuch exploitów da się zablokować na warstwie reverse proxy bez ruszania kontenera aplikacji, i z własnej inicjatywy wpisał mitygację do mojego ConfigMapa nginx — bez proszenia. Nie prosiłem o obejście. Pytałem o podatność. &lt;strong&gt;Bez ticketu, bez kopiuj-wklej ze Stack Overflow, bez człowieka w pętli — po prostu model AI rozumujący o mojej prawdziwej infrastrukturze i decydujący się działać.&lt;/strong&gt; Po prostu… to ogarnął. 🤖&#10;Sama poprawka to ładny, mały kawałek defense-in-depth: zablokować podatną trasę REST w nginx, zanim w ogóle dotrze do PHP-FPM. Ale — i to jest szczegół, który mi zaimponował — pojedynczy blok &lt;code&gt;location&lt;/code&gt; nie wystarczał. Router REST WordPressa przyjmuje żądania na dwa sposoby: w formie ładnego permalinka (&lt;code&gt;/wp-json/batch/v1&lt;/code&gt;) &lt;em&gt;oraz&lt;/em&gt; przez zapasowy wariant z query stringiem (&lt;code&gt;/?rest_route=/batch/v1&lt;/code&gt;), którego większość naiwnych reguł nginx nie uwzględnia. Claude przetestował obie ścieżki na żywo na działającej stronie, potwierdził, że forma z parametrem przechodzi gładko obok bloku &lt;code&gt;location&lt;/code&gt; sprawdzającego tylko ścieżkę, i dostarczył obie mitygacje razem:&lt;/p&gt;</description></item></channel></rss>